{T16}Ο θρύλος του Πάαβο Νούρμ{T16}ι

Ο «Ιπτάμενος Φινλανδός» ήταν ένας όρος που καθιερώθηκε ουσιαστικά χάρις στον κορυφαίο δρομέα της χώρας, τον Πάαβο Νούρμι, που σαν σήμερα, στις 2 Οκτωβρίου του 1973 είχε φύγει από τη ζωή με την κηδεία του να γίνεται δημοσία δαπάνη στη γενέτειρά του στο Τούρκου.

Ενα χρόνο νωρίτερα (1972) στο Μόναχο είχε λάμψει το άστρο του συμπατριώτη του Λάσε Βίρεν με τα δύο χρυσά σε 5.000 και 10.000 μέτρα, άθλο που επανέλαβε τέσσερα χρόνια αργότερα και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ.

Και όμως ποτέ, ούτε αυτός, ούτε οι προκάτοχοι του Νούρμι, οι μεγάλοι επίσης φινλανδοί δρομείς Χάνες Κολεμάινεν και Βίλε Ρίτολα με τα συνεχόμενα χρυσά σε Ολυμπιάδες, μπόρεσαν να ξεπεράσουν το φαινόμενο του Πάαβο, του γιου ενός ξυλουργού που πέρασε στο πάνθεον των κορυφαίων δρομέων όλων των εποχών με τα 12 ολυμπιακά μετάλλια, τα εννέα χρυσά!

Επρόκειτο για έναν σπάνιο αθλητή, που εκτός των άλλων κατέρριψε 29 παγκόσμια ρεκόρ σε μια 12ετία (1920-1932) σε αποστάσεις από 1.500 μέτρα έως και 20 χιλιόμετρα.

Στην Αμβέρσα (1920) κατέκτησε 3 χρυσά (10.000 μέτρα, ανώμαλος δρόμος σε ομαδικό και ατομικό) και 1 ασημένιο (5.000 μέτρα).

Τέσσερα χρόνια αργότερα στο Παρίσι δεν άφησε τους αντιπάλους του να πάρουν ανάσα με 5/5 χρυσά σε όλους τους αγώνες που συμμετείχε.

Δύο από τα μετάλλια τα κέρδισε μέσα σε μια ώρα. Αναδείχθηκε νικητής στον τελικό των 1.500 μ. και μάλιστα με ολυμπιακό ρεκόρ. Σε λιγότερο από 45 λεπτά επέστρεψε στο στάδιο για τον τελικό των 5.000 μ. όπου θριάμβευσε και εκεί με νέο παγκόσμιο ρεκόρ μάλιστα, σπάζοντας την κατάρα των 5.000 μέτρων που συνήθως έχανε σε Ολυμπιακούς.

Στο Παρίσι πρώτευσε και στον ανώμαλο δρόμο σε ατομικό και ομαδικό αλλά και στα 3.000 μέτρα στιπλ ακούγοντας πέντε φορές τον ύμνο της Φινλανδίας.

Το κοντέρ έφτασε στα εννέα χρυσά μετάλλια στο Αμστερνταμ το 1928 (10.000 μέτρα), ενώ εκεί πήρε και δύο αργυρά σε 5.000 μέτρα και 3.000 μέτρα στιπλ.

Οι Αμερικανοί τον είχαν βάλει στο μάτι και βρήκαν τρόπο να τον βγάλουν νοκάουτ. Τον κάλεσαν σε αγώνες επίδειξης στους οποίους πληρώθηκε και έτσι η ομοσπονδία τον θεώρησε επαγγελματία και δεν του επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς του 1932 όπου θα μεγάλωνε το ρεκόρ.

Αναψε τον βωμό με την ολυμπιακή φλόγα στους αγώνες του Ελσίνκι όπου έξω από το Ολυμπιακό Στάδιο δεσπόζει το άγαλμα που φτιάχτηκε προς τιμήν του το 1924 – με ένα αντίγραφο να υπάρχει και στη γενέτειρά του στο Τούρκου και άλλο ένα στο μουσείο τέχνης της χώρας.

Προς τιμήν του έχει δοθεί το όνομά του και σε έναν αστεροειδή που ανακαλύφθηκε το 1936 από τον φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα.