Ο «μοιραίος άνθρωπος»

Θα δώσω τώρα μια συνέχεια στην υπόθεση Σαρκοζί, που θυμήθηκα μετά την καταδίκη του πρώην προέδρου της Γαλλίας από δικαστήριο της χώρας του για παράνομη χρηματοδότηση της προεκλογικής του καμπάνιας το 2012, οπότε και ηττήθηκε από τον σοσιαλιστή Φρανσουά Ολάντ.

Οπως μου είχε εκμυστηρευτεί προ τριετίας υπουργός του Γιώργου Παπανδρέου, ο Σαρκοζί είναι «μοιραίος άνθρωπος για την Ελλάδα». Κατά τον πολιτικό αυτόν, ο οποίος σήμερα είναι εκτός πολιτικής, υπάρχει μια σκοτεινή πτυχή που αφορά τον Νικολά Σαρκοζί και έχει να κάνει με την εξέλιξη της υπόθεσης του Ντομινίκ Στρος Καν, ο οποίος κατηγορήθηκε για βιασμό μιας καμαριέρας σε ένα ξενοδοχείο της Νέας Υόρκης.

Κατά την πηγή μου αυτή, υπήρξαν σοβαρές ενδείξεις ότι ο Σαρκοζί είχε σχέση με τη σύλληψη του Στρος Καν, δεδομένου ότι από έρευνα που έγινε προέκυψε ότι ο υπεύθυνος ασφαλείας του ξενοδοχείου της Νέας Υόρκης ήταν φίλος με τον επικεφαλής της δικής του ασφάλειας. Η θεωρία συνωμοσίας που αναπτύχθηκε σχετικά με τη φιλία των δύο αυτών ανδρών έλαβε διαστάσεις καθαρού πολιτικού θρίλερ καθώς αργότερα υποστηρίχθηκε από την πλευρά του Στρος Καν ότι ο βιασμός ή η απόπειρα βιασμού της καμαριέρας είχε σκηνοθετηθεί από τις γαλλικές μυστικές υπηρεσίες προκειμένου να τον βγάλουν από τη μέση, καθότι φερόταν εκείνη την εποχή (το 2010 δηλαδή) ως ο κυριότερος υποψήφιος των γάλλων Σοσιαλιστών απέναντι στον Σαρκοζί, στις επικείμενες προεδρικές εκλογές στη Γαλλία.

Επισήμανα στον άνθρωπό μου μετά από αυτή την αφήγηση ότι δεν έβλεπα από όλη αυτή τη διήγηση την πιθανή σύνδεση της υπόθεσης με το δικό μας πρόβλημα – ήτοι την ένταξη της χώρας στον διεθνή οικονομικό έλεγχο της Ευρώπης και του ΔΝΤ. Εκεί λοιπόν μου ανέφερε τα κάτωθι: ότι η σύλληψη έγινε Σάββατο, λίγο πριν αναχωρήσει για την Ευρώπη ο Στρος Καν, ο οποίος υπό την ιδιότητα του επικεφαλής του ΔΝΤ θα συναντούσε διαδοχικά την Κριστίν Λαγκάρντ και την Ανγκελα Μέρκελ, διότι «είχε τη λύση» για το ελληνικό ζήτημα – τη διάσωση της χώρας από τη χρεοκοπία. Οι συναντήσεις αυτές δεν έγιναν ποτέ, η λύση που έφερνε μαζί του ο Στρος Καν δεν έφτασε ποτέ στη Μέρκελ, η Ελλάδα δεν σώθηκε, αντιθέτως μπήκε στην εποχή των μνημονίων και δυστυχώς ακόμη να ξεφύγει από τη θανατηφόρα σπείρα της ύφεσης.

Φυσικά η ιστορία δεν γράφεται με «αν» και «εφόσον», άλλα με πραγματικά γεγονότα…

Τι συνέβη στη Σταυρούπολη

Αναφορικά με τα γεγονότα της Σταυρούπολης, όση αλήθεια υπάρχει στο γεγονός ότι στο υπό κατάληψη κτίριο του Επαγγελματικού Λυκείου βρήκαν στέγη και εξωσχολικοί νεοφασίστες, άλλη τόση υπάρχει και στο γεγονός ότι το ζήτημα πήρε τον χαρακτήρα βεντέτας, καθώς έξω από εκεί συγκεντρώθηκαν οι «μονάδες εφημερίας» των αυτόκλητων υπερασπιστών της δημοκρατικής μας συνείδησης. Λυπάμαι που το λέω, όμως, σύμφωνα με τα όσα κατάφερα να συγκεντρώσω εδώ κι εκεί, από φίλους συναδέλφους που εργάζονται στην πόλη, τίποτε ίσως να μην είχε συμβεί αν οι δεύτεροι δεν θεωρούσαν απαραίτητο να διαδηλώσουν έξω από το σχολείο δυο και τρεις φορές μέσα στην εβδομάδα.

Βεβαίως, κάποιος κέρδισε από αυτό, άλλα ποιος έχασε; Αυτό είναι ένα ερώτημα, δεδομένου ότι στη Θεσσαλονίκη, που έχουν πλήρη εικόνα των γεγονότων και της κατάστασης που δημιουργήθηκε, δεν φαίνεται να είναι στο ίδιο μήκος κύματος με την επικρατούσα στο εν Αθήναις πολιτικό προσωπικό άποψη, ότι για όλα ευθύνονται αποκλειστικά οι νεοφασίστες.

Αντιθέτως, φαίνεται πως οι εδώ αντιδράσεις έχουν να κάνουν – όπως προέκυψε μετά τις δηλώσεις και τις δημόσιες παρεμβάσεις της αντιπολίτευσης και ειδικά της αξιωματικής – με την απόπειρα να επανέλθει στο προσκήνιο η ξεχασμένη από τον περασμένο Φεβρουάριο συζήτηση περί της αστυνομοκρατίας, της επιβολής «νόμου και τάξης» του Μητσοτάκη, και βεβαίως των δήθεν χαριεντισμάτων με τη φασίζουσα Ακροδεξιά.

Είναι αυτό που έχω κατ’ επανάληψιν σημειώσει εδώ – «αντιπολίτευση για τα μπάζα» (ίδε και σχετικό λήμμα «Σπίρτζης»).

Υποκρισία

Ομως δεν είναι τραγικό να μιλάει ο ΣΥΡΙΖΑ για τις δήθεν προνομιακές σχέσεις της κυβέρνησης με του νεοφασίστες και τη Χρυσή Αυγή; Οταν η κοινωνία άναυδη παρακολουθούσε την αδιανόητη κωλυσιεργία επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ της δίκης της Χρυσής Αυγής για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα; Κωλυσιεργία που έφτανε στα όρια της πρόκλησης και δημιούργησε την εντύπωση πως όλα γίνονταν προκειμένου η Χρυσή Αυγή να φτάσει χωρίς καταδίκη στις εκλογές, έτσι ώστε να κόψει ψήφους από τη ΝουΔού.

Τι να θυμηθούμε, τι να ξεχάσουμε δηλαδή. Αλλά το πιο απίθανο είναι κατά τη γνώμη μου ότι οι άνθρωποι πιστεύουν πως μετά από δυόμισι χρόνια διακυβέρνησης από τη ΝουΔού, θα δώσουμε συγχωροχάρτι στα όσα συνέβησαν εκείνα τα τραγικά τεσσεράμισι χρόνια που κυβέρνησε ο «Λεγάμενος», επικεφαλής ενός συνονθυλεύματος που έμοιαζε με θίασο.

Δεν ξεχνιούνται αυτά τα χρόνια, πολύ απλά γιατί είναι ακόμη νωπό το αποτύπωμα που άφησαν στη χώρα…

Διαφωνίες πριν από τις κάλπες

Δεν έχουν επιλυθεί ακόμη οι διαφωνίες μεταξύ των υποψηφίων που διεκδικούν την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ, ώστε να προχωρήσει απρόσκοπτα η διαδικασία και να έχουν μπροστά τους δυο καθαρούς μήνες για προεκλογική εκστρατεία, η οποία παράλληλα θα είναι και μια προσπάθεια να επαναπατριστεί μέρους του εκλογικού σώματος της Κεντροαριστεράς που διέρρευσε προς τη ΝουΔού και τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιουλίου του 2019.

Θέλω να ελπίζω ότι τις επόμενες ημέρες όλα αυτά θα λήξουν, και μάλιστα όσο πιο ευνοϊκά γίνεται. Διότι όσοι παρακολουθήσαμε το «τσίρκο» των διαδικαστικών αντεγκλήσεων (για ψύλλου πήδημα δε) του 2017, έναν φόβο τον έχουμε σχετικά με το πόσο άσχημα μπορεί να εξελιχθεί η κατάσταση και στην παρούσα εκλογική αναμέτρηση.

Γι’ αυτό επιβάλλεται να δοθεί άμεσα λύση σε όλα τα ζητήματα το συντομότερο δυνατόν, για να τελειώσουν οι εκκρεμότητες και να κάνουν οι υποψήφιοι ανεπηρέαστοι πλέον την καμπάνια τους.

Πρέπει δε να σημειώσω εδώ ότι με κάνα δυο που μίλησα είναι ενθουσιασμένοι από το πώς εξελίσσονται οι εκδηλώσεις που κάνουν.

Αντε να δούμε…

Συνεντεύξεις ιερών τεράτων

Ελαβα το βιβλίο «Οικογένειες» της κυρίας Ολγας Μπακομάρου, το οποίο φιλοξενεί 20 συνεντεύξεις των δύο ιερών τεράτων της πολιτικής μας ζωής της τελευταίας 60ετίας – του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη – αλλά και μελών των οικογενειών τους. Πριν αναφέρω οτιδήποτε περί αυτού, θα εξομολογηθώ τον θαυμασμό μου για την αξεπέραστη «τέχνη» της κυρίας Μπακομάρου στις συνεντεύξεις. Θεωρώ ότι είναι η κορυφαία σε αυτόν τον τομέα, και το ταλέντο της έλαμψε δι’ αυτού του τρόπου (και λόγου) τόσο στην «Ελευθεροτυπία» όσο και στη «Γυναίκα».

Το βιβλίο στην πραγματικότητα είναι μια αυτοβιογραφία των δύο ιστορικών αντιπάλων μέσα από τις δικές τους συνεντεύξεις, αλλά και από εκείνες των μελών των οικογενειών τους. Περί της διαχρονικής τους αξίας δεν τίθεται θέμα – είναι μια πραγματική συμβολή στην ιστορία του τόπου.

Κυκλοφορεί ήδη από τις εκδόσεις Αρμός και αν το συστήνω είναι γιατί ο αναγνώστης θα εξαγάγει χρήσιμα συμπεράσματα αναφορικά με την ένδεια, πολιτική και άλλη (αγωγής, ευγένειας, αναγνώρισης του αντιπάλου), του σημερινού πολιτικού προσωπικού της χώρας…