Μικροί

Η προηγούμενη φορά που το SPD είχε κερδίσει την πρωτιά ήταν το 2002. Το ποσοστό που πήραν CDU/CSU ήταν το χαμηλότερο από τον Β’ Παγκόσμιο κι έπειτα. Τα ιστορικά στοιχεία έχουν αξία γιατί υπενθυμίζουν πως οι θέσεις που κατέλαβαν δεν ισοδυναμούν με παντοδυναμία τους στη γερμανική πολιτική σκηνή – εξάλλου, μόλις το 49,8% των ψηφοφόρων στήριξε τον παραδοσιακό δικομματισμό της χώρας. Παρ’ όλα αυτά, τόσο ο Σολτς όσο κι ο Λάσετ ισχυρίζονται ότι έχουν τη λαϊκή εντολή για να γίνουν καγκελάριοι, μια κι η διαφορά των κομμάτων τους είναι μόλις 1,6%. Στο αφήγημα του πρώτου ο δεύτερος δεν μπορεί να ηγηθεί μιας κυβέρνησης, αφού οι συντηρητικοί έχουν χάσει 8,9% από τις προηγούμενες εκλογές – άρα το εκλογικό σώμα έχει στείλει σαφές μήνυμα αποδοκιμασίας τους. Στην ανάγνωση του δεύτερου πάλι, μόνο η Ενωση έχει τη δυνατότητα να αποτρέψει μια αριστερή στροφή – επομένως, εφόσον οι Γερμανοί ψήφισαν με κεντρώα κίνητρα, εκείνος αποτελεί το μοναδικό ανάχωμα του Κέντρου. Κι όμως, η επιχειρηματολογία τους φανερώνει πως από την προχθεσινή αναμέτρηση βγήκαν ισχυρότεροι οι μικροί τελικά.

Ρυθμιστές

Συγκεκριμένα οι Πράσινοι κι οι Φιλελεύθεροι. Το τρίτο και το τέταρτο κόμμα – παρότι το μεν δεν αποτέλεσε την έκπληξη των εκλογών και το δε αύξησε οριακά τα ποσοστά του – αναδείχθηκαν σε ρυθμιστές. Πρόκειται για έναν ρόλο που ανυπομονούν να παίξουν, συμφωνώντας μάλιστα ότι θα ήταν λογικό να μιλήσουν πρώτα μεταξύ τους και μετά να διαπραγματευτούν σαν μπλοκ με τους δύο μεγάλους. Ή όπως το έθεσε – περισσότερο μικροπολιτικά απ’ όσο θα περίμενε κανείς από έναν καθηγητή Φιλοσοφίας – ο συμπρόεδρος των Πρασίνων Ρόμπερτ Χάμπεκ, «μια νέα εποχή έχει ξεκινήσει. Οποιος από τους δύο το καταλάβει καλύτερα έχει μια καλή πιθανότητα να γίνει καγκελάριος». Το πρότζεκτ Πρασίνων και FDP να χρίσουν τον επόμενο γερμανό ηγέτη, πάντως, είναι και εξαιτίας τους δυσκολότερο απ’ ό,τι το παρουσιάζουν τα στελέχη τους. Στα ζητήματα δημοσιονομικής πολιτικής, για παράδειγμα, βρίσκονται μακριά, κι οι αναλυτές δεν βλέπουν πώς θα συναντηθούν χωρίς επίπονες αμοιβαίες υποχωρήσεις. Με άλλα λόγια, η περίοδος  της γερμανικής πολιτικής που αρχίζει μοιάζει χαοτικότερη κι από το χάος που προέβλεπαν όσοι μελετούσαν διεξοδικά τις προεκλογικές δημοσκοπήσεις.