Ενα ρέκβιεμ σε ένα πρωτάθλημα αλλιώτικο

Δεύτερη αγωνιστική και εισπράττω μια γεύση που την απόλαυσα στη μοναδική περσινή περίοδο και μια αναφορά σε ένα ολότελα διαφορετικό πρωτάθλημα οφείλω να την κάνω. Και με το χέρι στην καρδιά είχα πει, στην εκπομπή μου στα Παραπολιτικά: Είναι μεγάλο κρίμα το ότι σ’ αυτό το πρωτάθλημα δεν δουλεύει Προ-Πο, γιατί με τα αποτελέσματα που έκανε κάθε Κυριακή, θα γινότανε του Προπατζίδικου και θα γεμίζαμε κυριολεκτικά εκατομμυριούχους. Τέτοιους συνδυασμούς αποτελεσμάτων δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί. Και πάντα παίζαμε το Δελτίο του Ενα-Δύο-Χι, έχοντας πάντα καβάντζα 4-5 στάνταρτ. Κι όταν τα ατού μας έπαιζαν εκτός έδρας, άντε να πρόσθετες κανένα Χι. Αυτό που γίνεται φέτος, δεν έχει προηγούμενο και ειλικρινά το χαίρομαι εγκάρδια. Εξαιρώντας τον Ολυμπιακό που παίζει σε άλλο νεφέλωμα, όλοι οι υπόλοιποι χορεύουν στο ίδιο τηγάνι.

Και δεν υπάρχουν πια μικροί, μεσαίοι, μεγάλοι. Ολοι τους μικρομέγαλοι, και τα πάντα στον αστερισμό της ψυχολογίας. Θες τα άδεια γήπεδα, που κάθονται σαν κενοτάφια πάνω απ’ τα κεφάλια τους. Θες η ρημάδα η πανδημία που κυριολεκτικά δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Ολα εν ολίγοις τα παραπάνω συμπαρομαρτούν ένα ολότελα διαφορετικό πρωτάθλημα, όπου το παλεύουν οι ομάδες ολομόναχες. Οπότε, χωρίς την εκβιαστική παρουσία των βασιβουζούκων της εξέδρας, μακριά από τα μπινελίκια, τις ύβρεις, τους χλευασμούς, όλα εκείνα τα οποία μεταμορφώνουν έναν αγώνα σε κολαστήριο, ο παίκτης παίζει με μόνον αντίπαλο τον αντίπαλό του.

Στο παιχνίδι µπαίνει και το χαρακτηριστικό του fair-play, του δίκαιου αγώνα δηλαδή. Και στα διπλά, πιτσιρικάδες, όταν παίζαμε τον καιρό της αλάνας, άμα χάναμε το δεχόμασταν και χαιρετούσαμε εγκάρδια την αντίπαλη ομάδα. Πού να τολμήσουν να το κάνουν με καμιά 30.000 φανατίλες πάνω από το κεφάλι τους, και μάλιστα να ‘χουν χάσει μπρος στα μάτια τους; Αντε μετά να δώσεις χέρι και να συγχαρείς τον νικητή σου. Δεν θα πηγαίνανε ποτέ σπίτι τους. Εκεί θα τους κράταγαν όμηρους για όλη την εβδομάδα. Τώρα όμως και χέρια δίνουν και αγκαλιάζονται και συγχαρητήρια λένε.

Να δεις που το πνεύµα των Χριστουγέννων περνάει και στους πάγκους. Πάπαλα αντεγκλήσεις, τέρμα τα δίφραγκα στα νταηλίκια, σιωπητήριο στα μπινελίκια και οι παγκίτες τύποι και υπογραμμοί. Και στο τέλος του παιχνιδιού, προπονητές και επιδέλοιποι, συνοδοί και υποτακτικοί αλληλοχαιρετιούνται και αλληλοσυγχαίρονται. Αφήνω τελευταίους την πέτρα των σκανδάλων, τους μαυροφορεμένους διαχειριστές. Κυριολεκτικά η καλύτερή τους. Αρχοντες του αγώνα, με βούλα, στάμπα και υπογραφή. Εχουν βέβαια και τα VAR, που βαριαναστενάζουν τις αποφάσεις τους, οπότε απαλλάσσονται εν μέρει της ευθύνης των τελικών πεπραγμένων. Κι άλλο βέβαια να παίζεις σε μια έδρα με χιλιάδες εξαγριωμένους να θέλουν να σε κάνουν κομμάτια σε κάθε απόφασή σου που αυτοί διαφωνούν και που άμα τελείωνε ο αγώνας και δεν χώνευαν το αποτέλεσμα, σε κράταγαν σε ομηρεία μέχρι το μεσημέρι της επόμενης ημέρας.

Τώρα, φτάνουν στο γήπεδο, τους υποδέχονται κλητήρες, τους συνοδεύουν οι αστυνομικοί ντυμένοι σαν σιδηρόφρακτοι ιππότες, και που απ’ τις διμοιρίες τους λείπουν ο Λανσελότος, ο Αρθούρος και ο Μάγος Μέρλιν. Ολα αυτά που αποτελούσαν τα ορντέβρ και τα απεριτίφ των αγώνων, τα ‘φαγε ο κωρονοξάδελφος και η μαρμάγκα. Τώρα τα πάντα στην εντέλεια. Ούτε φόβος, ούτε πίεση, ούτε εκβιασμοί, ούτε μπούλινγκ λογιών-λογιών. Αποτέλεσμα; Και οι μαυροφόροι σφυρίζουν αυτό που βλέπουν. Και δεν έχουν λόγο να κουβαλάν δεύτερη και τρίτη σκέψη. Το σημαντικότερο, στα ίδια τα σωματεία μίκρυνε η γκρίνια, εξαφανίστηκαν τα εξώδικα κι όλοι οι πρόεδροι φόρεσαν τα κυριακάτικά τους και έπαψαν να ασχολούνται ο ένας με τον άλλον.

Για να ‘µαστε σοβαροί, όλα αυτά μέχρι τώρα. Γιατί αν με ρωτάτε γι’ αύριο, θα σας απαντήσω μονολεκτικά, δεν ξέρω. Με την τρέλα που κουβαλάνε τα περισσότερα αφεντικά των ομάδων, είναι ικανοί από τη μια στιγμή στην άλλη να σου το κάνουν το πρωτάθλημα σαν δρόμο που του περνάς καλώδια. Ολα τα προλεχθέντα δίνουν ένα ελάχιστο κοινό πολλαπλάσιο, που σηματοδοτεί την ποιότητα στο άθλημα. Κι όπως έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, ουδέν κακόν αμιγές καλού. Και το κακό είναι οι κορωνοεξάδελφοι, και το καλό, ένα πρωτάθλημα ολότελα διαφορετικό από τα προηγούμενα. Διαφορετικό και εν τίνι μέτρο ανταγωνιστικότερο και ποιοτικότερο από πολλά άλλα στο παρελθόν.