Ο τραπεζίτης της διπλανής πόρτας

Τζιτζιφιές. Ενα φθινόπωρο βράδυ του 2011, το σκοτάδι στο μικρό στενάκι δίπλα από τον παλαιό ιππόδρομο της Αθήνας, σπάει από τα φώτα μίας παραδοσιακής ταβέρνας. Το σκηνικό στους γύρω δρόμους, αντιφατικό. Εξω από τα χαμηλά σπίτια της υποβαθμισμένης τότε γειτονιάς της Καλλιθέας, βρίσκονται παρκαρισμένα ακριβά αυτοκίνητα. Κάποια μάλιστα έχουν και σοφέρ! Οι περαστικοί δεν μπορούν να καταλάβουν τι ακριβώς συμβαίνει. Οι μόνιμοι κάτοικοι όμως της περιοχής το έχουν πλέον συνηθίσει. Ξέρουν ότι κάθε Πέμπτη στον Πεζούλα, όπως λέγεται η ταβέρνα που λειτουργεί μέχρι και σήμερα, η βραδιά είναι μουσική και οι προσκεκλημένοι ισχυροί παράγοντες της πολιτικοοικονομικής ζωής του τόπου. Ολα ξεκινούν όταν ο Γιώργος Αρώνης, από τους πιο επιτυχημένους τραπεζίτες της γενιάς του, αποφασίζει στα τέλη δεκαετίας του 2000 με την παρέα του να βγαίνουν κάθε εβδομάδα για να παίζουν μουσική. Εχουν κουραστεί να μαζεύονται σε σπίτια και θέλουν κάτι διαφορετικό. Την επιλογή για τον τόπο της συνάντησης κάνει ο Αρώνης και μόνο τυχαία δεν είναι. Η ταβέρνα είναι μία ανάσα από το πατρικό του σπίτι στην Καλλιθέα. Εκεί γεννήθηκε και μεγάλωσε και με κάθε ευκαιρία ήθελε να βρίσκεται στην περιοχή.

Οι μουσικές βραδιές
Στον Πεζούλα ο εκλιπών και οι φίλοι του έβγαιναν σχεδόν όλες τις Πέμπτες του χρόνου για να πουν τα νέα τους, να δειπνήσουν και στη συνέχεια να απολαύσουν το χόμπι τους. Τη μουσική. Ο Αρωνης με την κιθάρα του και οι υπόλοιποι με τα δικά τους όργανα τραγουδούσαν και μετέτρεπαν κάθε συνάντηση σε μουσική βραδιά. Επί 15 χρόνια, μέχρι και το ξέσπασμα της πανδημίας, το ραντεβού αυτό δεν έβγαινε σχεδόν ποτέ από την ατζέντα. Από τα πρώτα χρόνια η τακτική συνάντηση άρχισε να μαθαίνεται, καθώς όλο και κάποιον θα καλούσε από το ευρύτερο επαγγελματικό του περιβάλλον ο Αρώνης. Από το μαγαζί πέρασε πλήθος κόσμου. Τραπεζικές διοικήσεις, κεντρικοί τραπεζίτες, πολιτικοί, δικηγόροι, δημοσιογράφοι. Η Πέμπτη είχε συνδεθεί με τον Πεζούλα. Ολοι ήξεραν ότι εκεί θα βρουν όχι μόνο τον Αρώνη και την παρέα του, αλλά και πολλούς άλλους. Οι συζητήσεις που γίνονταν ήταν άκρως ενδιαφέρουσες. «Μπορούσες να μάθεις καινούργια πράγματα από τις κουβέντες με εκπροσώπους διαφορετικών κλάδων. Δεν είναι υπερβολή να πω πως στις συναντήσεις αυτές έκανα το καλύτερο ρεπορτάζ» λέει ένας εκ των δημοσιογράφων που ήταν παρών από την έναρξη των συναντήσεων στον Πεζούλα. Στο ίδιο μέρος επέλεξαν οι φίλοι του να τον τιμήσουν πριν από λίγες ημέρες. Μετά το τελευταίο αντίο στην κηδεία του, που δεν θα μπορούσε να γίνει πουθενά αλλού, παρά στο Κοιμητήριο της Καλλιθέας, βρέθηκαν για να πιούνε ένα ποτήρι κρασί στη μνήμη του.

Χόµπι του ο Καραγκιόζης
Μουσικό αέρα είχε και το σπίτι του Αρώνη. Ολοι οι καλεσμένοι την πρώτη φορά που βρίσκονταν εκεί, εντυπωσιάζονταν από τις μεγάλες συλλογές του. Η μία είχε να κάνει με δίσκους 45 στροφών, τα γνωστά 45άρια, με ποιοτική λαϊκή ελληνική μουσική, τα οποία έπαιζε στο τζουκ μποξ του. Η δεύτερη συλλογή αφορούσε κιθάρες όλων των ειδών. Και η τρίτη σχετιζόταν με ένα ακόμη χόμπι του. Τον Καραγκιόζη. Στο σπίτι του είχε δεκάδες φιγούρες ηρώων από παραστάσεις που είχαν δοθεί κατά καιρούς. Με τον τρόπο αυτό στήριζε ενεργά όλους τους καραγκιοζοπαίχτες για να συνεχίσουν αυτό που κάνουν και για να μείνει ζωντανό το θέατρο σκιών, σε μία εποχή που ο Καραγκιόζης είχε προ πολλού χάσει την αίγλη του.

Η καριέρα στις τράπεζες
Η σταδιοδρομία του Γιώργου Αρώνη στον τραπεζικό κλάδο ξεκίνησε τη δεκαετία του 1990 στην ABN Amro. Δεν άργησε να ανοίξει τα φτερά του και να δουλέψει στα «μεγάλα μαγαζιά». Η πρώτη μεταγραφή έγινε το 1999, επί διοίκησης Θεόδωρου Καρατζά στην Εθνική Τράπεζα, όπου ασχολήθηκε επιτυχημένα με τη λιανική τραπεζική και ορίστηκε επικεφαλής του τομέα πολύ σύντομα. Το μεγάλο όμως βήμα στην καριέρα του έγινε το 2004 όταν μεταπήδησε στην Alpha Bank. Εκεί έμεινε για 16 ολόκληρα χρόνια. Ξεκίνησε από τη λιανική τραπεζική, την οποία γνώριζε όσο κανείς άλλος μετά την ενασχόληση με το αντικείμενο στη μεγαλύτερη τότε τράπεζα της χώρας. Πολύ γρήγορα έγινε γενικός διευθυντής και το 2017, στο πλαίσιο της διοικητικής αναδιάρθρωσης του ομίλου, ορίστηκε αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος. Βρέθηκε μάλιστα μία ανάσα από τη θέση του CEO, όταν το 2018 κατέβηκε ως υποψήφιος για τη θέση. Τότε, για μία ακόμη φορά φάνηκε το ήθος του. Βλέποντας ότι το αποτέλεσμα της διαδικασίας ήταν οριακό, απέσυρε την υποψηφιότητά του, ώστε να μη μείνουν βαθιά σημάδια στην τράπεζα, όπως είχε πει ο ίδιος τότε. Μετά από λίγους μήνες αποχώρησε οριστικά από τον κλάδο. Ο Αρώνης όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορούσε να κάτσει σπίτι του. Και νέος ήταν και όρεξη για δουλειά είχε. Ετσι, το καλοκαίρι του 2020 αναλαμβάνει την προεδρία του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών, σε μία δύσκολη συγκυρία για τον κλάδο των αερομεταφορών. Εμεινε εκεί μέχρι το τέλος της ζωής του.