Ούτε τιμή ούτε ντροπή

«Μία ακόμη γυναίκα σκοτώθηκε… αφήνοντας την ανασφάλεια να περιδιαβαίνει στις ψυχές των συμπολιτών μας σε όλη τη χώρα. Πόσες ακόμη πρέπει να θυσιαστούν για να αντιληφθούν ότι η πολιτική Μητσοτάκη πρέπει να αλλάξει;», απορεί ο Χρήστος ο Σπίρτζης. Μισό λεπτό, παρακαλώ! «Σκοτώθηκε»; Οπως δηλαδή σκοτώνεται κάποιος στον πόλεμο, σ’ ένα δυστύχημα ή μια φυσική καταστροφή; Μα η συγκεκριμένη κοπέλα στη Ρόδο δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τον πρώην φίλο της! Είναι η σειρά μου τώρα να απορώ, πώς ένας αγωνιστής για την εισαγωγή της «γυναικοκτονίας» στο λεξιλόγιο της καθημερινότητας, όπως ο κ. Χρήστος, μπορεί να κάνει τέτοιο λάθος. Καλό είναι, προτού σπεύσουμε να εισαγάγουμε νέους όρους, να ξέρουμε πρώτα να χρησιμοποιούμε σωστά τους παλιούς, κ. Χρήστο.

Εν πάση περιπτώσει, αυτή είναι η απορία που καταθέτει ο Χρήστος ο Σπίρτζης και, συγχρόνως, το σχόλιο του ΣΥΡΙΖΑ για την τελευταία δολοφονία γυναίκας από τον πρώην φίλο της στη Ρόδο. Προφανέστατα ηλίθια είναι η απορία του πρώην υπουργού, αν και οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε ότι, όσο και να του λείπει η αυτεπίγνωση, δεν του λείπει τουλάχιστον η παρρησία. Χυδαία, όπως τη χαρακτήρισε η ΝΔ, η συγκεκριμένη δήλωση είναι, αλλά μόνον δευτερευόντως, ως προς το ότι προσπαθεί να εκμεταλλευθεί πολιτικά τον θάνατο ενός ανθρώπου. Πρωτίστως, όμως, είναι γελοία: προκαλεί το γέλιο εις βάρος εκείνου που τη διατυπώνει, για τον χονδροειδώς βλακώδη τρόπο με τον οποίο προσπαθεί να εκμεταλλευθεί τη δολοφονία.

Από όσο καταλαβαίνω, οι επιστήμονες που μελετούν την ιστορική εξέλιξη του ανθρώπινου είδους λένε, σε πολύ γενικές γραμμές, ότι οι κοινωνίες χωρίζονται σε εκείνες στις οποίες επικρατεί η ηθική της τιμής και στις άλλες όπου επικρατεί η ηθική της ντροπής. Στο πρώτο είδος, όπως ήταν σε μεγάλο βαθμό οι κοινωνίες στην αρχαία Ελλάδα των πόλεων-κρατών, ο ατιμασμένος αποξενώνεται και αποβάλλεται· στο δεύτερο είδος, όπως οι κοινωνίες που βασίστηκαν στον Χριστιανισμό, η τιμωρία εσωτερικεύεται και γίνεται ντροπή. Ενας πολιτικός, ο οποίος μπορεί σοβαρά να ισχυριστεί ότι ευθύνεται η κυβέρνηση για την αύξηση των δολοφονιών γυναικών δεν διαθέτει ούτε τιμή ούτε ντροπή. Αυτό, βέβαια, δεν αποκλείει να έχει άλλα χαρίσματα…

ΣΦΥΖΟΥΣΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Η «Πανδώρα» – το ανακοινώνω πια και επισήμως – είναι χορηγός επικοινωνίας της υποψηφιότητας του Χάρη του Καστανίδη, τον οποίον θεωρώ μορφή αντίστοιχη και ισάξια εκείνης του Βύρωνα Πολύδωρα, στον δικό του πολιτικό χώρο. Επί το έργον, λοιπόν. Από τις ανταποκρίσεις που διάβασα για τα όσα σοφά είπε ο Χάρης στο άτυπο debate των τριών υποψηφίων, ξεχωρίζω τη φράση: «Αιφνιδιάζει αν ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα με καθήκον αληθείας δεν βρίσκει κριτική προς τα δεξιά». Προσωπικά, μόνο στις ωδές του Ορατίου έχω συναντήσει παρόμοια ποιητική δύναμη (καθήκον αληθείας) με τέτοια μουσικότητα.

Στα πολιτικά τώρα – αν και για τον Χάρη ποίηση και πολιτική δεν είναι διαφορετικοί χώροι, είναι μάλλον σαν κουζίνα που ενώνεται με την τραπεζαρία -, ο υποψήφιος παρουσιάστηκε ως ο εκπρόσωπος του δρόμου προς τη «σφύζουσα δημοκρατία», στην οποία, είπε, «δεν θα υπάρχει σύνθεση στο Κέντρο, αλλά στην πρόοδο». Αν αναρωτιέστε πώς θα εκδηλώνεται ο προοδευτικός σφυγμός της σφύζουσας, ο Χάρης αναφέρει δημοψηφίσματα, συλλογές υπογραφών, παρεμβάσεις πολιτών κ.λπ. Καταλάβατε… Οπότε, όσο πιο αθόρυβα μπορούμε, την κάνουμε διακριτικά και τον αφήνουμε να αγορεύει μόνος του, κοιτώντας όπως πάντα την Ιστορία στα μάτια…

ΔΙΑ ΖΩΣΗΣ
Η χθεσινή δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου για την υπόθεση Ελπιδοφόρου ήταν εξισορροπητική. Ο Γιάννης Οικονόμου είπε ότι «μας ενόχλησε» η παρουσία του Αρχιεπισκόπου Αμερικής στην τουρκική τελετή. Ναι, χαίρω πολύ, μας ενόχλησε. Τι πιο φυσικό; Η παραδοχή του αυτονόητου δεν κάνει δυσκολότερη τη θέση του Ελπιδοφόρου, ενώ ικανοποιεί και τους ομογενειακούς κύκλους, όπου η κουλτούρα είναι πολύ διαφορετική. Στο κάτω κάτω, αν η δυσαρέσκεια της ελληνικής κυβέρνησης είναι πια τόσο μεγάλη, θα έχει την ευκαιρία να την εκφράσει διά ζώσης τον Νοέμβριο, όταν θα επισκεφθεί την Αθήνα ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Θυμίζω ότι, προχθές, μέσω των «συνομιλητών» του, ο Ελπιδοφόρος άφησε να εννοηθεί ότι ο Πατριάρχης ήταν εν γνώσει της απόφασής του να παραστεί στην τελετή. Μα εννοείται! Ποιος αμφέβαλε; Το υποτιθέμενο σκάνδαλο δεν αφορά τον Ελπιδοφόρο προσωπικά, αλλά το Πατριαρχείο, διότι πολιτική του Πατριαρχείου ακολούθησε ο Ελπιδοφόρος. Και η πολιτική του Πατριαρχείου αυτή την περίοδο δίνει προτεραιότητα στην αυτοσυντήρησή του…