Στα αμφιθέατρα ή στα κλαμπ;

Πριν από περίπου δυο εβδομάδες, το υπουργείο Παιδείας είχε διαβεβαιώσει τους φοιτητές ότι, φέτος, όλα τα μαθήματα στις σχολές θα γίνουν με τη φυσική παρουσία καθηγητών και φοιτητών. Επειδή μάλιστα κατανοήθηκε η ένσταση των καθηγητών, ότι δεν γίνεται και μάθημα να παραδίδουν και να ελέγχουν όσους μπαινοβγαίνουν στα αμφιθέατρα, το υπουργείο έδωσε τη δυνατότητα στις σχολές να προσληφθούν έκτακτοι υπάλληλοι με εξάμηνη σύμβαση, που θα κάνουν ακριβώς αυτή τη δουλειά: τους ελέγχους.

Οπως όμως φαίνεται από την είδηση, που δημοσίευσαν χθες «τα ΝΕΑ», παρά τις διακηρύξεις του υπουργείου, τουλάχιστον η Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών προτίθεται και τη χρονιά που αρχίζει να συνεχίσει τα εξ αποστάσεως μαθήματα με τις δυνατότητες που δίνουν οι τεχνολογίες των επικοινωνιών. Οι δικαιολογίες είναι οι συνήθεις: δεν υπάρχουν υποδομές. Δεν υπάρχουν αίθουσες και δεν υπάρχει δυνατότητα ελέγχου των δικαιολογητικών εμβολιασμού όσων έρχονται στο μάθημα.

Δεν αρκεί, δηλαδή, για τους καθηγητές της Νομικής, μιας σχολής που λειτουργεί πάντα ως μοντέλο για πολλά ακόμα πανεπιστήμια της χώρας, ούτε η πρόνοια για ένα σύστημα ελέγχων των εμβολιασμένων αλλ’ ούτε και το ότι στο Πανεπιστήμιο Αθηνών εργάζονται ή φοιτούν εμβολιασμένοι σε υψηλότατα ποσοστά. 73% των φοιτητών έχουν κάνει και τις δύο δόσεις, 82% των διοικητικών και 91% των καθηγητών. Τα υψηλά ποσοστά των εμβολιασμένων, μαζί με το υψηλό επίπεδο εργαζομένων και φοιτητών είναι ένας επιπλέον λόγος να μην επιχειρήσει η Νομική να εξαιρεθεί από τη γενική τάση. Σε κάθε περίπτωση μια πανεπιστημιακή σχολή κύρους δεν γίνεται να διεκδικεί την εξαίρεση από τη γενική τάση της παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες.

Οι φοιτητές, που αν ισχύσει η εκφρασμένη πρόθεση της κοσμητείας της Σχολής θα αναγκαστούν για τρίτη χρονιά να βολευτούν με διαλέξεις τηλεκπαίδευσης, προφανώς αντιδρούν. Μαθαίνω ότι ήδη απειλούνται κινητοποιήσεις. Χάρη στα εμβόλια, λένε όσοι αντιδρούν, υπάρχει επιτέλους η δυνατότητα να ξαναλειτουργήσει το πανεπιστήμιο ως κυψέλη γνώσης αλλά και κοινωνικοποίησης. Φυσικά, κάθε πανεπιστήμιο διεκδικεί αυτονομία από το κράτος – αλλά αυτονομία δεν σημαίνει ότι μπορούν να παραβλέπονται τα δεδομένα.

Γνωρίζω καθηγητές που και οι ίδιοι θεωρούν ότι μια ακόμα χρονιά τηλεκπαίδευσης θα λειτουργήσει επιβαρυντικά για τη Σχολή και για τους φοιτητές – από τη στιγμή μάλιστα που, όσο προσεκτικοί και αν είναι στις παραδόσεις από μακριά, δεν έχουν τη δυνατότητα να δουλέψουν συστηματικά με φοιτητές που ενδιαφέρονται και ανταποκρίνονται. Υπάρχουν, βέβαια, και οι καθηγητές που βολεύονται με την τηλεκπαίδευση – απελευθερώνεται χώρος για άλλες ενασχολήσεις και από μια οπτική γωνία κάτι τέτοιο είναι βολικό. Φοιτητές μού έλεγαν ότι οι διδάσκοντες σε ένα από τα μαθήματα είχαν βιντεοσκοπήσει τις παραδόσεις «και εμείς ακούγαμε ατάκες τύπου: όταν αποχωρήσει το Ηνωμένο Βασίλειο από την ΕΕ, ή είναι πρωτόγνωρη η κατάσταση που βιώνουμε».

Υπάρχει, τέλος, το μόνιμο ζήτημα με τις εξετάσεις, όπου υπάρχει μεγάλη ανισότητα από περίπτωση σε περίπτωση, ενώ λόγω της απόστασης διευκολύνεται η αντιγραφή – με ό,τι αυτό σημαίνει για το γνωστικό επίπεδο των φοιτητών.

Τελικά, δηλαδή, θα μπορούν οι φοιτητές να στριμώχνονται στα κλαμπ και στα μπουζούκια, αλλά δεν θα υπάρχει χώρος γι’ αυτούς στα αμφιθέατρα. Πολύ παιδαγωγικό.