Σπύρος Παπαϊωάννου: αφιερωμένος στο ρεμπέτικο

Ηταν η τελευταία αγγελία χθες στη στήλη με τα κοινωνικά των ΝΕΩΝ – θλιβερή αγγελία. Ο Σπύρος Παπαϊωάννου πέθανε και θα κηδευτεί σήμερα στις 10 το πρωί από το Α’ Νεκροταφείο. Δεν τον γνώριζα προσωπικά, αλλά ήξερα το πάθος του για το ρεμπέτικο και τον σπουδαίο τρόπο με τον οποίο το υπηρέτησε.

Γεννημένος το 1934, ήταν, μαθαίνω, βαθύς γνώστης της κλασικής μουσικής και συγκέντρωσε από έφηβος το ενδιαφέρον του στο ρεμπέτικο τραγούδι. Η συλλογή του με παλιούς δίσκους 78 στροφών είναι μοναδική. Τα άρθρα και οι ραδιοφωνικές εκπομπές του στο κρατικό ραδιόφωνο αποτελούν σημαντικά τεκμήρια για την ιστορία του ρεμπέτικου. Επίσης, μαζί με τον Παναγιώτη Κουνάδη και τον Παναγιώτη Σωτηρόπουλο είχαν ιδρύσει το Κέντρο Ερευνας και Μελέτης των Ρεμπέτικων Τραγουδιών.

Ο Γιώργος Ζεβελάκης, από τον οποίο παίρνω πληροφορίες, μιλάει για μια σπουδαία περίπτωση αφιερωμένου ανθρώπου, ο οποίος, αν και δεν ήταν επιστήμων ερευνητής του αντικειμένου του, συνέβαλε στη διάσωση και καταγραφή τεκμηρίων και στην εθνογραφικής αξίας μελέτη ενός αντικειμένου που συχνά έγινε προσπάθεια να ενταχθεί σε κομματικές αναγνώσεις – ή να «ευπρεπιστεί» για να μπει στα σαλόνια. Οφείλουμε πολλά στο δημιουργικό πάθος προσωπικοτήτων όπως ο Σπύρος Παπαϊωάννου.