Αμάντα Μιχαλοπούλου

Καλύτερα να πεθάνω παρά να κοιμηθώ το μεσημέρι και μετά να κάνω ασκήσεις αριθμητικής, με τα τζιτζίκια να στριγγλίζουν. Ξαπλωμένη στην κάτω κουκέτα, απέναντι από την αφίσα με τους καρχαρίες, κρατάω την αναπνοή μου όπως στο μακροβούτι κι έχω τα μάτια κλειστά. Είμαι άγαλμα κοριτσιού με μαγιό. Αυτό δεν θέλετε; Να κοιμάμαι τα μεσημέρια, να κάνω ησυχία, να μην τσακώνομαι; Μόνο αυτή η μύγα με εκνευρίζει, αλλά ίσως την έστειλε ο Θεός. Αν την αφήσω να συνεχίσει να ξύνει τα ποδαράκια της πάνω στο γόνατό μου τότε θα πείσω και τους άλλους.

Για ελάτε λοιπόν, για φωνάξτε με να δούμε, ανησυχήστε λίγο, ανησυχήστε πολύ, πιο πολύ, πείτε με αγωνία «πού είναι αυτό το παιδί επιτέλους;». Ακούω το ποδοβολητό σας στον διάδρομο, έρχεστε από όλες τις κατευθύνσεις, από το μπαλκόνι, από τις κρεβατοκάμαρες, από την παραλία, φωνάζετε ο ένας στον άλλο «είδες το παιδί;». «Οχι, μήπως το είδες εσύ;». Τώρα ξέρετε πως κάτι δεν πάει καλά, φλιπ φλοπ οι σαγιονάρες στα πλακάκια, γκαπ γκουπ οι πόρτες. «Μήπως είναι στην τουαλέτα;», «μήπως πήρε το κανό;», «άνοιξε η γη και την κατάπιε;».

Ναι ακριβώς, άνοιξε η γη και με κατάπιε. Δεν ξέρω πώς ανοίγει η γη, αλλά έχω μεγάλη φαντασία όπως λέτε και μπορώ να δω το στόμα της γης να ανοίγει και να με καταπίνει. Σας μισώ όλους. Δεν θα σας απαντήσω ποτέ πια, σε καμιά ερώτηση – ήπιες το γάλα σου, ντύθηκες, έλυσες τις ασκήσεις αριθμητικής, καθάρισες την άμμο από τις πατούσες σου, δεν ξέρεις ότι δεν κολυμπάμε με γεμάτο στομάχι; Οχι δεν ξέρω τίποτα και ξέρετε γιατί δεν ξέρω; Επειδή πέθανα.

Τώρα στέκεστε από πάνω μου όλοι, γονείς, θείοι, αδέρφια, ξαδέρφια και μετανιώνετε για τις τιμωρίες, τις κατσάδες, τα τσιμπήματα, για όλα σας τα λάθη. Φοράω το ολόσωμο μαγιό με τα κερασάκια και τις πορτοκαλί μπρετέλες, τα χέρια μου είναι σταυρωμένα στο στήθος, όπως έχω δει να κάνουν οι πεθαμένοι στις ταινίες. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να ζεις, αλλά ένας μόνο να πεθαίνεις. Ξαπλώνεις σε ένα κρεβάτι και οι άλλοι γύρω γύρω σε κοιτάζουν και κλαίνε. Υποτίθεται ότι εσύ δεν είσαι πια εκεί, αλλά πώς γίνεται να μην είσαι εκεί που είσαι;

Εγώ τώρα είμαι ήσυχη όπως με θέλετε, πιο ήσυχη απ’ όσο με θέλετε. Σας κρυφοκοιτάζω πίσω από τις μακριές μου βλεφαρίδες, δεν ξέρω πώς γίνεται, βρίσκομαι μέσα στο σώμα μου, πίσω από τις πλάτες σας, παντού. Σαν τον αέρα.

Κλάψτε ελεύθερα, πείτε: ήταν τόσο καλό κορίτσι, γλυκιά κι ευγενική, και με τον τρόπο της όμορφη, γιατί δεν της δίναμε περισσότερη σημασία, λες και νομίζαμε πως θα ήταν εκεί για πάντα. Αχ η καημενούλα, πέθανε, δεν θα πάει ποτέ τετάρτη Δημοτικού. Το παιδί μας, λέει η γιαγιά. Το παιδί μας, λέει η μαμά. Ακόμη κι ο μπαμπάς κλαίει. Κι όλα τ’ αδέρφια και τα ξαδέρφια αγκαλιάζονται και κλαίνε κι αυτά.

Τώρα που ξέρω πως με αγαπάτε πραγματικά θα ανοίξω τα μάτια, ναι θα τα ανοίξω, και θα πεθάνω μια άλλη φορά, προς το παρόν θα γίνω η καλύτερη ηθοποιός της Ελλάδας, και ξέρετε κάτι; Τόση ώρα που είχα τα μάτια μου κλειστά και έκανα την πεθαμένη το σκοτάδι είχε αστραπές και μεταλλικούς συνδετήρες, γκρι σύννεφα, κύκλους και ρόμβους και μυρμηγκάκια.

Δεν είναι σκοτεινό το σκοτάδι.

Η Αμάντα Μιχαλοπούλου είναι συγγραφέας. Από τις εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορεί το μυθιστόρημά της «Μπαρόκ» (2018).  Μετά τις παραστάσεις στo μικρό θέατρο της αρχαίας Επιδαύρου, το θεατρικό έργο της «Η Φαίδρα καίγεται» ανεβαίνει τη Δευτέρα στο Θέατρο Πέτρας σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού. Το κείμενο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νεφέλη.