Ο ΠΑΣ (που) θυμίζει Αγιαξ!

Ηταν από τα γνωστά τσιτάτα της δεκαετίας του ’70. Αν ο Φωστήρας υπήρξε ο «φονεύς των γιγάντων», ο ΠΑΣ Γιάννινα άκουγε στο όνομα «Αγιαξ της Ηπείρου». Με πλήθος ξεχωριστών ποδοσφαιριστών στο ενεργητικό του, έχοντας προεξάρχοντες τους έξι Αργεντινούς ή ομογενείς, αν προτιμά αυτή την εκδοχή της ιστορίας κάποιος εκ των φανατικών της ομάδας.

Φυσικά, όπως συμβαίνει με αρκετές περιπτώσεις, ο ΠΑΣ πέρασε δυσκολίες στη διαδρομή του στο ποδόσφαιρο, προέκυψαν αναποδιές, παρατηρήθηκαν πάνω και κάτω, αλλά ποτέ δεν χάθηκε. Είναι το μέταλλο της ομάδας, προφανώς. Σε αυτό το πρωτάθλημα άρχισε καλά, ίσως καλύτερα σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη φορά στο παρελθόν. Πότε άλλωστε έχει νικήσει έναν δυνατό αντίπαλο (ΠΑΟΚ) μακριά από την έδρα του και στο καπάκι ένα επίσης ηχηρό όνομα (Παναθηναϊκός) στην Ηπειρο; Το ματς του Σαββάτου σε αρκετούς θύμισε ένα αντίστοιχο των αρχών της δεκαετίας του ’80, όταν και πάλι ο Παναθηναϊκός ανέβηκε με καλή ομάδα και πολλές φιλοδοξίες στα Γιάννενα, αλλά έφυγε με ήττα (1-2, τότε) δίχως να είναι σημαντικά κατώτερος. Είπαμε. Ψυχή μεγάλη διαθέτει ο ΠΑΣ. Και τώρα το ίδιο είδε το κοινό, μολονότι δεν έδειξε συντριπτικά ανώτερος από το σύνολο που οικοδομεί ο Γιοβάνοβιτς.

Και κάπου εδώ έχουμε τους συνειρμούς και τις συγκρίσεις. Τίνος ομάδα είναι αυτή που βλέπουμε με το «δύο στα δύο»; Του Αργύρη Γιαννίκη ή μήπως έχει προλάβει ήδη να βάλει τη σφραγίδα του ο Ηρακλής Μεταξάς; Μάλλον πρόκειται για σαιξπηρικά ερωτήματα και δεν έχουμε απάντηση στις πρώτες στροφές ενός πρωταθλήματος. Αμφότεροι οι προπονητές είναι γερμαναθρεμμένοι, ο Γιαννίκης έδωσε και πήρε πολλά από τον ΠΑΣ, ο Μεταξάς αποτελεί ένα ακόμη στοίχημα της διοίκησης που αρέσκεται να βάζει τέτοια. Αλλά στα Γιάννενα έχουν κάποιους παίκτες που θυμίζουν σε προσφορά ποδοσφαιριστές της μακρινής εποχής. Ο Λοντίγκιν, αλλοδαπός «κίπερ» όπως ο Λίσα. Ο Σάλιακας που έχει φτάσει έως την Εθνική, αντίστοιχα σταθερός με τον Πρίσκα. Αριστερά ο Πέερσμαν, με στοιχεία Γραμμενιάτη. Ο Περέα αναστατώνει τους αντιπάλους όπως ο Κοντογεωργάκης και ο Κόντε μπορεί να βρει δίχτυα με τη συχνότητα που το έκανε ο Αλβαρές. Υπερβολή; Ισως. Αλλά και η υπερβολή ενίοτε είναι ένα στοιχείο του παιχνιδιού και δη του ποδοσφαίρου. Ο ΠΑΣ Γιάννινα της σημερινής εποχής δεν διαθέτει τη φινέτσα του παρελθόντος, σχεδόν αδύνατο να φτάσει την υπερομάδα της δεκαετίας του ’70 και μόνο σε ορισμένες στιγμές οι παίκτες του θυμίζουν εκείνα τα αστέρια που άφησαν εποχή και έμειναν στην ιστορία. Σίγουρα, όμως, έχει βάσεις, ταλέντο, ξεσηκώνει και συσπειρώνει τον κόσμο και επιτρέπει στους οπαδούς να κάνουν όνειρα για κάτι μεγάλο και σπουδαίο. Το πού θα φτάσει, αξίζει να το αναμένουμε…