Πράσινο κόπι πάστε

«Αγωνία με λαχτάρα να σε νοιάζομαι, αγωνία δυστυχώς να σε μοιράζομαι, αγωνίαααααα», τα είχε πει αυτά ο άρχοντας Τόλης Βοσκόπουλος, αλλά ποιος να το φανταζόταν ότι καμιά σαρανταριά χρόνια μετά θα τα έλεγε και ο «Λεγάμενος». Που ψάχνει σωσίβιο εκεί όπου κάποτε έφτυνε ροχάλες, με το συμπάθιο (αναγκάζομαι να εγκαταλείψω την αγωγή και τους καλούς μου τρόπους, αλλά πώς αλλιώς να περιγράψω την αγωνία του αρχηγού, όπως αυτή εκφράστηκε στη Θεσσαλονίκη;). Στο αθάνατο ΠΑΣΟΚ. Σωσίβιο με ξεδιάντροπες, αποκρουστικές κλοπές και αντιγραφές γίνεται; Δεν γίνεται.

Διότι καταλαβαίνουμε όλοι, ακόμη και μια θεια που έχω στα Γιάννενα, ότι δεν ψάχνει ακριβώς σωσίβιο, κορόιδα ψάχνει μέρα μεσημέρι. Εριξε το δόλωμα ότι σκοπεύει να δημιουργήσει «προοδευτική διακυβέρνηση» αφού κερδίσει τις εκλογές και, ούτως πως, όποιος το τσιμπήσει το δολωματάκι, το τσίμπησε. Θα χρησιμοποιήσει δε, όπως είπε, όχι μόνο κομματικά στελέχη αλλά και ανθρώπους της κοινωνίας. Πολλές διευκρινίσεις γι’ αυτό το τελευταίο δεν έδωσε, το άφησε έτσι στο φλου. Στο νεφελώδες, στο είναι και δεν είναι, στο τι να εννοούσε ακριβώς ο ποιητής.

Να το ακούσει όμως ο άλλος, ο αποδέκτης του μηνύματος (το δόλωμα που λέγαμε) και να πάρει το μυαλό του αέρα, ότι, πού ξέρεις, μπορεί κι αυτός κάποια στιγμή να γίνει υπουργός, ως «άνθρωπος της κοινωνίας». Γιατί δηλαδή, οι άλλοι είναι καλύτεροι από αυτόν; Ελάτε, σας παρακαλώ. Οποιος το ισχυρίζεται, προφανώς δεν έχει περάσει ούτε από το πεζοδρόμιο ελληνικού καφενείου. Εκεί που η Ελλάδα πνίγεται στους αναστεναγμούς του κάθε πικραμένου, που σου δηλώνει ξεκάθαρα «κάνε, μωρέ, εμένα για 24 ώρες πρωθυπουργό και θα σ’ το λύσω το πρόβλημα της Ελλάδας άπαξ διά παντός».

Σ’ αυτόν, τον πικραμένο απευθυνόταν το διήμερο της ΔΕΘ ο «Λεγάμενος», προκειμένου να πείσει ότι μπορεί να (μας) ξανακυβερνήσει. Σ’ αυτόν…

Οι «προοδευτικοί»

Το δόλωμα, ονομάστε το όπως θέλετε, είναι άλλωστε τόσο ευφάνταστη η ονοματολογία του (ακροβάτης, χορευτής, φαραώ, μανάκι, Αμερικάνος, κόκκινο της άμμου, μονοδόλι, γαριδάκι ζωντανό, μύδι, πορφύρα, ψαροδόλι, θηριακίσιο κ.λπ.), ήταν διπλής στόχευσης. Από τη μια τους «ανθρώπους της κοινωνίας» κι από την άλλη τα κόμματα, και ειδικότερα το εξής ένα, το ΚΙΝΑΛ.

Προοδευτική διακυβέρνηση, τουτέστιν, ελάτε να κάνουμε μαζί κυβέρνηση, έχω και το κόμμα Βαρουφάκη μαζί, με στηρίζετε οι δυο και γίνομαι πάλι πρωθυπουργός, διότι αυτή τη φορά «είμαι πιο ώριμος και πιο έμπειρος» (άρα την προηγούμενη φορά, που διέλυσα τη χώρα, δεν ήμουν). Υπέροχο σχέδιο, αλλά ποιος τον πιστεύει;

Ο «Λεγάμενος» για το μόνο που ενδιαφέρεται είναι το πώς θα επανέλθει στην εξουσία. Για το αν είναι προοδευτικοί αυτοί που θα τον στηρίξουν για να γίνει ξανά πρωθυπουργός δεν δίνει δεκάρα. Τσακιστή, που λέει ο λόγος. Αρκεί να τον στηρίξουν. Μήπως το ίδιο δεν έκανε το 2015, τον Ιανουάριο; Βάφτισε εκείνον τον απίθανο Καμμένο «προοδευτικό της Δεξιάς» και καθάρισε. Και επειδή εκ των υστέρων βρέθηκαν και κάποιοι να του την πουν όταν ο άλλος την κοπάνησε, διότι το υπουργείο Αμυνας δεν είχε πια τίποτε άλλο να του προσφέρει («πολιτικά» μιλάμε πάντα, πού ξεστράτισε το μυαλό σας;), εφηύρε το κακοστημένο παραμύθι, ότι τάχα τον Σεπτέμβριο του 2015 διαπραγματεύτηκε με το ΚΙΝΑΛ για συμμετοχή του στην υπ’ αυτόν κυβέρνηση, πλην όμως το κόμμα υπονόμευσε τη συνεργασία. Οπότε, τι να κάνει, έπεσε στην ανάγκη του Καμμένου!!!

Τώρα, προσπαθεί πάλι να κάνει το ίδιο. Ενώ είναι σίγουρο πως είναι ικανός ακόμη και τον Βελόπουλο, με τις κηραλοιφές του και τα χειρόγραφα του Ιησού, να τον βαφτίσει «προοδευτικό».

Αμετανόητος. Ιδια κόλπα, έξι χρόνια μετά. Τίποτε δεν κατάλαβε, και κυρίως ότι άλλαξαν οι εποχές…

«Κάρμινα Μπουράνα»

Σε ένα πανάκριβο σκηνικό, που άλλαζε συνεχώς χρωματισμούς και έδειχνε μια ιδιαίτερη επιμονή στο… βαθύ πράσινο, ο «Λεγάμενος» στο Βελλίδειο δεν άρπαξε μόνο το σύνθημα «Νέα αρχή», που είχε το ΚΙΝΑΛ σε εκείνο το όχι και τόσο μακρινό 2015, αλλά βίασε πραγματικά τη συλλογική μνήμη των πασόκων, που έκπληκτοι τον άκουσαν να ολοκληρώνει την ομιλία του το βράδυ του Σαββάτου με το εμβληματικό «να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα»!!!

Ο,τι δηλαδή έκανε ο Ανδρέας ολοκληρώνοντας τις ομιλίες του. Και ντυνόταν ηχητικά από την αξεπέραστη φωνή της Μαρίας Φαραντούρη που ερμήνευε το συγκεκριμένο απόσπασμα από το «Πνευματικό Εμβατήριο» του Αγγελου Σικελιανού, σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη.

Και το προηγούμενο Σάββατο, κάπως έτσι, «πασοκικά», «ανδρεϊκά», ολοκλήρωσε την ομιλία του στα εγκαίνια της ΔΕΘ στη Θεσσαλονίκη και ο πρόεδρος Κυριάκος. Εκείνος, υπενθυμίζω, είχε προτιμήσει το επίσης εμβληματικό «λίγο ακόμη να σηκωθούμε, λίγο ψηλότερα» του Γ. Σεφέρη, σε μουσική Μ. Θεοδωράκη.

Υποπτεύομαι ότι σε κάποια επόμενη δημόσια αναμέτρησή τους το μουσικό χαλί της ανόδου τους στο βήμα θα είναι κάτι από «Κάρμινα Μπουράνα»!..

Και θεωρώ δεδομένο ότι θα σηκώσουν και τίποτε σημαιάκια με τον ήλιο του ΠΑΣΟΚ, τον τιμημένο. Μήπως και δεν «έπιασε» έστω και ένας το υπονοούμενο…

Τι καταλαβαίνουμε όμως από όλο αυτό, πλην της αδήριτης ανάγκης των δύο να βουτήξουν στη δεξαμενή της Κεντροαριστεράς, αποπειρώμενοι χωρίς κανένα ενδοιασμό (αλλά και πρόσχημα) να μιμηθούν τον Ανδρέα; Οτι τώρα είναι η μεγάλη ευκαιρία του Κινήματος να ξαναστηθεί στα πόδια του. Αρκεί να το καταλάβουν όλοι όσοι διεκδικούν την ηγεσία του…

Τσακωμένος με την αλήθεια

Επανέρχομαι στα της εμφάνισης του «Λεγάμενου» στη Θεσσαλονίκη και της προχθεσινής ομιλίας του στο Βελλίδειο. Που δεν περιελάμβανε μόνο Ανδρέα και ΠΑΣΟΚ, αλλά και εξαγγελίες. Οπως η ακόλουθη, για την οποία είχα κάνει ευρεία αναφορά στο φύλλο του παρελθόντος Σαββάτου:

– Την πρώτη ημέρα της νέας προοδευτικής διακυβέρνησης θεσμοθετούμε τη γενναία αύξηση του κατώτατου μισθού στα 800 ευρώ!!

Εχει αξία αυτή η εξαγγελία; Πώς δεν έχει. Μας θυμίζει ξεκάθαρα μια ανάλογη εξαγγελία που είχε κάνει το 2014, κοροϊδεύοντας τον κοσμάκη που είχε ήδη πληγεί σκληρά από την κρίση και τα Μνημόνια. Τι είχε πει τότε, «χωρίς αιδώ, χωρίς ντροπή», που λέει και ο ποιητής;

Οτι με το που θα αναλάμβανε την εξουσία, «με έναν νόμο και ένα άρθρο, θα επανέφερε μισθούς και συντάξεις στα προ των Μνημονίων επίπεδα»!!

Και μετά διαμαρτυρόταν ότι η κοινωνία τον αποκαλούσε «ψεύτη». Οχι, καλέ, τι «ψεύτης», απλώς είχε διακόψει κάθε σχέση με την αλήθεια ο άνθρωπος εκείνη την εποχή.

Το μεγάλο παραμύθι

Συγκινητικό ήταν το ενδιαφέρον του «Λεγάμενου» υπέρ της ελευθερίας του Τύπου και της δυνατότητας των δημοσιογράφων να ελέγχουν την εξουσία. Δάκρυσα. Πόσο δίκιο έχει ο πρόεδρος, είπα μέσα μου. Και μετά θυμήθηκα ότι είναι αυτός ο ίδιος πρόεδρος ο οποίος μου άσκησε μια αγωγή ύψους 1 εκατ. ευρώ!

Προφανώς θεωρεί ότι με κάτι τέτοιες αγωγές προστατεύεται η ελευθεροτυπία και δεν φιμώνονται δημοσιογράφοι και ΜΜΕ!

Μα πόσο παραμύθι πχια;!

Δολοφονία χαρακτήρα

Μια επιχείρηση, και δη από τις πιο ανερχόμενες στην Ελλάδα, αξιοποιεί το νομικό πλαίσιο που ορίζει τις νέες, ευέλικτες τις λένε, εργασιακές σχέσεις και προσπαθεί να κονομήσει περισσότερα διά της μεθόδου «από τη μύγα, ξίγκι». Ξεσηκώνεται κόσμος και κοσμάκης, και οι ενδιαφερόμενοι πρώτοι από όλους. Καταγγέλλουν τις μεθόδους της επιχείρησης, η επιχείρηση εξαναγκάζεται να δηλώσει ότι έγινε ένα λάθος και θα επανορθώσει άμεσα, και κάπου εκεί παρεμβαίνει ο Κώστας Βαξεβάνης. Που «ανακαλύπτει» ότι ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης έχει (;), είχε (;) επιχειρηματικές σχέσεις με τη Μαρέβα του Κυριάκου. Και μετά παίρνουν αμπάριζα τα καλοπληρωμένα τρολ του ΣΥΡΙΖΑ και με τη γνωστή μέθοδο του «ως εκ τούτου», «το όποιον», «διότι», «επειδή όμως», «το αυτό» κ.λπ., κ.λπ. βρωμίζουν το Διαδίκτυο με συμπεράσματα του είδους «τα γνώριζε όλα η Μαρέβα», μη σου πω κιόλας ότι αυτή έβαλε τον επιχειρηματία να πιει με το μπουρί της σόμπας το αίμα των ντιλιβεράδων!..

Αδιανόητα πράγματα. Κάποτε, που η πολιτική είχε και νόημα και περιεχόμενο, οι πολιτικοί αρχηγοί και τα στελέχη τους άφηναν εκτός πολιτικής διαμάχης γυναίκες, παιδιά, συγγενικά πρόσωπα. Στην εποχή του Τσίπρα αυτός ο κανόνας ανατράπηκε παντελώς. Η δολοφονία χαρακτήρα της συζύγου του αντιπάλου έγινε αυτοσκοπός και κάπως έτσι η Μαρέβα μετατράπηκε στον εύκολο στόχο των συριζαίων. Δεν είναι ντροπή, είναι απόδειξη αναξιοπρέπειας. Και σοβαρής έλλειψης πολιτικού ήθους…