Ο «άλλος»… Εθνικάρας!

Οχι πολλά χρόνια πίσω. Κάπου την τελευταία πενταετία το στιγμιότυπο. Σταθμός ηλεκτρικού του Μοσχάτου. Στη μια του άκρη. Μια γνώριμη (και από μακριά!) φιγούρα κρατιέται από τα σίδερα λες και κάτι περιμένει. Πλησιάζω να βεβαιωθώ. Ναι, είναι ο Γιάννης Ματζουράνης, ο πασίγνωστος Εθνικάρας. Ενας γρήγορος χαιρετισμός και έφυγα. Ηξερα πού κατευθυνόταν. Προφανώς κάποιος θα τον οδηγούσε στο γηπεδάκι του Μοσχάτου. Εκεί ήταν πλέον η έδρα του λατρεμένου του Εθνικού. Ο κυρ Γιάννης, φαινόταν ταλαιπωρημένος. Κουρασμένος καλύτερα. Δεν μπόρεσα να αντιληφθώ αν αυτό ήταν απόρροια της ηλικίας και της βεβαρημένης υγείας του ή επειδή η ομάδα της καρδιάς του είχε κατηφορίσει σε μια πορεία χωρίς φρένα στην άγονη γραμμή των μικρών πρωταθλημάτων. Αν έβαζα στοίχημα, μάλλον θα επέλεγα το δεύτερο σενάριο. Τι χτύπημα, αλήθεια. Αυτός που κάποτε με τη στεντόρεια φωνή του ακουγόταν σε όλα τα γήπεδα της επικράτειας, τώρα εμφανιζόταν και έδινε το παρών με στόχο να περάσει ο Εθνικός στην επόμενη φάση του Κυπέλλου Πειραιά. Τι κρίμα. Από τα σαλόνια στα αλώνια, ένα πράγμα. Αλλά εκεί. Το δάκρυ κορόμηλο όταν έβαζε γκολ ο Εθνικός. Οι μεγάλες αγάπες δεν πεθαίνουν, όπου κι αν βρίσκονται αυτές.

Ο Γιάννης Ματζουράνης πέτυχε κάτι πολύ σπάνιο και αυτό σχεδόν ταυτίζεται με την εποχή που ο φανατισμός του κόσμου άρχισε να αυξάνεται και ο ρομαντισμός έκλεινε δυνατά πίσω του την πόρτα. Ποιο ήταν το κατόρθωμα του Ματζουράνη; Τον σέβονταν οι πάντες. Σε όσα γήπεδα κι αν βρέθηκα και άρα έχω ιδία αντίληψη, ουδέποτε υπήρξε κάποιος να τον γιουχάρει. ‘Η πολύ περισσότερο, να του την πέσει. Κι όχι επειδή ο Εθνικός ήταν ένα μικρότερο μέγεθος σε σύγκριση με τους παραδοσιακά ισχυρούς. Ακόμη και όταν έδινε πειραϊκά ντέρμπι στο Στάδιο Καραϊσκάκη με τον Ολυμπιακό και οι εξέδρες ήταν γεμάτες από κόσμο, όλοι άκουγαν το μικρό του ρεσιτάλ.  Από τη μια η τρομπέτα του Αττίλιο και από την άλλη η φωνή του Γιάνναρου. Αυτό το «α ρε

Εθνικάρα» ακόμη και σήμερα λειτουργεί όπως το ηλεκτρικό ρεύμα! Ξυπνά μονομιάς τις αισθήσεις. Για να ειπωθεί σωστότερα, όταν άρχιζε το «α ρε…» και ανέμενες τη συνέχεια, λες και υπήρχε μια άτυπη συμφωνία από τους απανταχού οπαδούς και επικρατούσε σιγή. Ολοι ήθελαν να τον ακούσουν. Και φυσικά, δεν σταμάτησε ποτέ να εμφανίζεται στα παιχνίδια της εθνικής μας ομάδας, να φωνάζει για τη γαλανόλευκη, να πηγαίνει στα αποδυτήρια, να αγκαλιάζει τους ποδοσφαιριστές, δηλαδή «τα παιδιά μου» όπως έλεγε με καμάρι. Και καθώς ήταν «παιδιά του», κανένα δεν του χαλούσε χατίρι. Ενας φίλαθλος που άξιζε πολλά και θυμίζει σε όλους τα χρόνια της αθωότητας που έφυγαν ανεπιστρεπτί…