Η καραμέλα της «πολυσυλλεκτικότητας»

Υπάρχει μια περίεργη μόδα τώρα τελευταία στην ελληνική πολιτική σκηνή, αυτή της «πολυσυλλεκτικότητας» των κομμάτων εξουσίας. Θα πει βέβαια κάποιος τώρα πως αυτό συνέβαινε πάντοτε, ιδίως στη Μεταπολίτευση. Και θα έχει δίκιο. Ολοι ξέρουμε τον υπέροχο παραλληλισμό που είχε κάνει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής του κόμματος με «βουστάσιο». Ή την περιβόητη «δεξιά πολυκατοικία», μια φράση που ξεχνάμε να μνημονεύουμε πως μας πρόσφερε ο Γιώργος Καρατζαφέρης. Αλλοι θα θυμηθούν επίσης εκείνη την πονεμένη ιστορία που λέγεται «πατριωτικό ΠΑΣΟΚ» ή την ιδεολογική μάχη των «εκσυγχρονιστών» κόντρα στους «προεδρικούς».

Ευτυχώς για εμάς, όμως, τα κόμματα έχουν, πια, το εξής πρόβλημα: Σήμερα ξέρουμε πολύ περισσότερο τι σκέφτονται τα στελέχη τους. Είμαστε στην εποχή των τηλεοπτικών παραθύρων και των πάνελ με καμιά τριανταριά καλεσμένους ημερησίως. Είμαστε, ακόμη περισσότερο, στην εποχή των social media που ο κάθε πολιτευτής ανεβάζει με το κινητό του ό,τι τον φωτίσει ο Κύριος Ημών και η συνείδησή του και που ο κάθε πολίτης μπορεί ανά πάσα στιγμή να δημοσιεύσει κάτι που είδε κι άκουσε ή σκέφτηκε.

Δεν είναι πια οι αρχηγοί και τα κορυφαία στελέχη οι μοναδικές «ντουντούκες» των αρχών του κόμματός τους. Σήμερα π.χ. ΝΔ είναι και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ΝΔ είναι και ο Αλέξης Πατέλης που ανεβάζει αναλύσεις για το πώς η ισότητα και η ελεύθερη πολυμορφία ευνοούν την οικονομική ανάπτυξη, αλλά ΝΔ είναι και η Αφροδίτη Λατινοπούλου που απειλείται από τρίχες και αθώα νήπια μεταναστόπουλα που δείχνουν το «μαύρο μέλλον μας» επειδή πάνε σχολείο. Σήμερα ΣΥΡΙΖΑ είναι και ο Αλέξης Τσίπρας, ΣΥΡΙΖΑ είναι και ο Ανδρέας Ξανθός που υποστηρίζει τον εμβολιασμό μας, αλλά ΣΥΡΙΖΑ είναι και ο Παύλος Πολάκης που μας λέει ότι θα μας σώσουν τα φάρμακα που δεν έχουμε κι όχι τα προληπτικά εμβόλια που έχουμε διότι αυτός τα ξέρει καλύτερα από όλους τους άλλους.

Τα παραδείγματα των προσώπων είναι απολύτως τυχαία. Τα παραδείγματα των ιδεών δεν είναι, καθόλου. Είναι ζητήματα ηθικών αρχών. Διότι κάπου εκεί κολλάει η καραμέλα της «πολυσυλλεκτικότητας», στο σημείο εκείνο που αποδεικνύεται πια πως δεν έχει όρια. Στο σημείο εκείνο, δηλαδή, που ο ψηφοφόρος βλέπει να του τρίβουν στα μούτρα δημόσια ηθικές αρχές αλλιώτικες από εκείνες που νόμιζε πως ψήφιζε.