Παιδιά και κανάλια χωρίς φίλτρο

Τις τελευταίες μέρες, με δύο εντελώς άσχετες και ξεχωριστές αφορμές, επανήλθαν στη συζήτηση τα πρότυπα που προβάλλονται στα παιδιά και τους νέους μέσω τηλεοπτικών εκπομπών για τον ρόλο της γυναίκας. Αναλύθηκαν από τραγούδια της ελληνικής τραπ ως το ριάλιτι στο οποίο ένας εργένης που εμφανίζεται ως το απόλυτο κελεπούρι διεκδικείται από καμιά δεκαπενταριά γυναίκες που ο ρόλος τους είναι να λιώνουν για τα μάτια του και να τσακώνονται εκτοξεύοντας κακίες η μια στην άλλη.

Τα δύο δεν είναι, βέβαια, συγκρίσιμα. Η μουσική, κάθε μουσική, όσο mainstream και προσβάσιμη κι αν είναι από το Διαδίκτυο, δεν συγκρίνεται με μια εκπομπή που προβάλλεται από τη δημόσια συχνότητα ενός τηλεοπτικού καναλιού. Σημειώστε μάλιστα ότι το ΕΣΡ είχε ήδη ρίξει βαριά πρόστιμα στο κανάλι που την προβάλλει την προηγούμενη σεζόν, ένα κόστος που, προφανώς, η επιχείρηση είναι έτοιμη να το επωμιστεί ξανά. Μπορούμε να συζητάμε ώρες για το αν μπορεί κάποιος να επέμβει εκεί ή όχι. Αν το ερώτημα όμως είναι τι επιπτώσεις έχει στα παιδιά το θέαμα αυτό, τότε, με όλο τον σεβασμό, πρέπει να απαντηθούν μερικά άλλα ερωτήματα πρώτα. Κατ’ αρχάς ποιος έχει την ευθύνη για το τι βλέπει στην τηλεόραση του σπιτιού ένα παιδί και ποιος οφείλει να συζητήσει με το παιδί αυτά τα θέματα, να το κατευθύνει προς το σωστό ή το λάθος. Γιατί η πραγματικότητα είναι ότι τα παιδιά δεν περίμεναν να μάθουν τον σεξισμό από το ριάλιτι. Δεν ήταν καλά πριν και ήρθε αυτό να τα διαφθείρει. Είναι διάχυτος σε κοινωνικές αντιλήψεις, σε κουβέντες που ακούνε, ειδικά αν δεν θωρακίζονται από το σπίτι και το σχολείο, αν δεν αποκτήσουν το δικό τους φίλτρο. Είναι ευχάριστο νέο ότι το υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε ότι προτίθεται από φέτος να συμπεριλάβει στα σχολικά προγράμματα «τα Εργαστήρια Δεξιοτήτων που περιλαμβάνουν και τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση».

Θα ήταν προτιμότερο να γίνει κανονικό μάθημα για να αποκτήσει παιδαγωγικό βάρος, αλλά είναι μια καλή αρχή. Διότι οι ανησυχίες και η οργή για αυτή την ακραία παρουσίαση του πραγματικού σεξισμού από την τηλεόραση είναι μεν δικαιολογημένες, αλλά δεν έχει εκχωρήσει κάνεις την υποχρέωση της ηθικής και αξιακής διαπαιδαγώγησης στην ιδιωτική τηλεόραση, στους τράπερ ή στο YouTube. Ευτυχώς κιόλας.