Γιατί πληρώνουμε 32 εκατ. κάθε ώρα για πολέμους μετά την 11η Σεπτεμβρίου;

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, ο κόσμος έγινε μάρτυρας μιας τρομερής επίθεσης εναντίον του έθνους μας που σκότωσε χιλιάδες ανθρώπους και άλλαξε εκατομμύρια ζωές για πάντα. Τα γεγονότα εκείνης της ημέρας άλλαξαν ριζικά τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε την αμερικανική εθνική ασφάλεια. Αλλά η απόφαση να βυθισθούν οι ΗΠΑ σε κατάσταση αιώνιου πολέμου ελήφθη βιαστικά, χωρίς τη συζήτηση που απαιτούσε μια τόσο σημαντική απόφαση. Είκοσι χρόνια μετά, οι ΗΠΑ και ο κόσμος είναι πολύ χειρότερα λόγω εκείνης της αποτυχίας της ηγεσίας. Είναι καιρός να γυρίσουμε σελίδα σε δύο δεκαετίες ατελείωτου πολέμου με μια αόριστη και συνεχώς μεταβαλλόμενη αποστολή. Θα απαιτηθούν αποφασιστικές αλλαγές στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων εξωτερικής πολιτικής και στην κατανομή των πόρων.

Λίγο μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου ο πρόεδρος Μπους έστειλε ένα κείμενο 60 λέξεων στο Κογκρέσο που θα έδινε σε αυτόν ή σε οποιονδήποτε άλλο πρόεδρο την εξουσία να διεξάγει πόλεμο εναντίον εχθρών της επιλογής τους. Ημουν η μοναδική στην ψηφοφορία στο Κογκρέσο που ψήφισα κατά της εξουσιοδότησης επειδή φοβόμουν ότι ήταν πολύ ευρεία, δίνοντας στον πρόεδρο τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει στρατιωτική δύναμη οπουδήποτε και εναντίον οποιουδήποτε.

Το ανθρώπινο κόστος ήταν υψηλό: ένας ανυπολόγιστος αριθμός θυμάτων αμάχων στο εξωτερικό, δύο γενιές αμερικανών στρατιωτών που στάλθηκαν να πολεμήσουν χωρίς σαφή στόχο ή επίβλεψη και χιλιάδες στρατιώτες μας και άλλο προσωπικό που σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν εν δράσει.

Βάσει της λευκής επιταγής που έδωσε το Κογκρέσο στον πρόεδρο Μπους, ο πόλεμος του Αφγανιστάν κόστισε 2,6 τρισ. δολάρια και είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 238.000 ατόμων. Η επόμενη λευκή επιταγή που δόθηκε για τον πόλεμο στο Ιράκ, με κατασκευασμένους ισχυρισμούς για την ύπαρξη όπλων μαζικής καταστροφής, στοίχισε 1,9 τρισ. δολάρια και τη ζωή 288.000 ατόμων. Αυτά τα δύο ψηφίσματα χρησιμοποιήθηκαν από τριες προέδρους για να εμπλακούν σε πόλεμο σε τουλάχιστον επτά χώρες – από την Υεμένη έως τη Λιβύη και τον Νίγηρα –  εναντίον μιας όλο και αυξανόμενης λίστας αντιπάλων.

Το Κογκρέσο πρέπει να αναλάβει και πάλι το συνταγματικό του καθήκον να επιβλέπει θέματα ειρήνης και πολέμου. Να ανακαλέσει εκείνα τα ψηφίσματα και να φτιάξει νέους νόμους που θα δυσκολεύουν τους προέδρους να κάνουν πολέμους κατά βουληση. Χρειάζεται όμως να κάνουμε κάτι περισσότερο. Να αλλάξουμε την προσέγγισή μας στον κόσμο και να μη θεωρούμε σωστή απάντηση τη στρατιωτική βία σε κάθε πρόκληση. Οταν χρησιμοποιούμε το πλαίσιο του πολέμου για να αναλύσουμε την πρόκληση της τρομοκρατίας, τεχνητά περιορίζουμε τις διαθέσιμες λύσεις, εξαιρούμε τις πολιτικές και διπλωματικές προσεγγίσεις οι οποίες είναι και οι μοναδικές βιώσιμες για την ασφάλεια των ΗΠΑ.

Ο πρόεδρος έχει ρόλο στην επιδιόρθωση των λαθών των τελευταίων 20 ετών. Ομως τελικά το Κογκρέσο είναι που πρέπει να δράσει. Επί δύο δεκαετίες, το Κογκρέσο απέτυχε να εξασκήσει τον ρόλο που του επιφυλάσσει το Σύνταγμα, δηλαδή να ελέγχει λεπτομερώς, να λαμβάνει κατάλληλες αποφάσεις για τους προϋπολογισμούς και τη διάθεση πόρων και – κυρίως – να παίζει τον αποκλειστικό ρόλο που περιγράφει το Σύνταγμα για τη λήψη αποφάσεων σχετικά με τον πόλεμο και την ειρήνη. Οι Αμερικανοί έχουν δείξει ξεκάθαρα την προτίμησή τους για το τέλος των αέναων πολέμων. Το Κογκρέσο πρέπει να ακούσει τη φωνή τους και να δράσει.

Η Μπάρμπαρα Λι είναι βουλευτής του αμερικανικού Δημοκρατικού Κόμματος