Γάτα

Σέβομαι όσους γιορτάζουν το ΠΑΣΟΚ κι όσους είναι ΚΙΝΑΛ. Οπως σέβομαι όσους θέλουν να γίνουν πάλι ΠΑΣΟΚ ή να μείνουν ΚΙΝΑΛ.

Ο πολιτικός αυτοπροσδιορισμός κάθε ανθρώπου είναι σεβαστός. Αρκεί να είναι ειλικρινής και να μην κοροϊδεύει την κοινωνία.

Να δεχτώ λοιπόν ότι το ΚΙΝΑΛ ήταν μια προσπάθεια ενοποίησης και διεύρυνσης του χώρου της Κεντροαριστεράς. Αλλά καλώς ή κακώς η προσπάθεια απέτυχε.

Ο Βενιζέλος είναι αλλού. Ο Θεοδωράκης πήρε το Ποτάμι κι έφυγε. Το ίδιο και τα υπολείμματα της ΔΗΜΑΡ με τον Θεοχαρόπουλο, από όπου είχε ήδη φύγει ο Κουβέλης. Αλλοι όπως η Διαμαντοπούλου κι ο Φλωρίδης δεν προσήλθαν καν. Κι άλλοι πολλοί αποχώρησαν σε δεύτερη φάση για τη ΝΔ, τον ΣΥΡΙΖΑ ή το σπίτι τους.

Συνεπώς τι κουβεντιάζουμε;

Το ΚΙΝΑΛ σήμερα είναι ένα ΠΑΣΟΚ small size με άλλο όνομα. Και τα επικολυρικά του τύπου «το ΚΙΝΑΛ υπάρχει γιατί υπάρχει το ΠΑΣΟΚ και το ΠΑΣΟΚ υπάρχει επειδή υπάρχει το ΚΙΝΑΛ» (Φ. Γεννηματά, 3/9) θυμίζουν κάτι σαν το πείραμα του Σρέντιγκερ με τη γάτα που ήταν ταυτοχρόνως και ζωντανή και νεκρή.

Αλλά στην πολιτική είτε υπάρχεις είτε δεν υπάρχεις. Τρίτη κατάσταση δεν προβλέπεται.

Αν λοιπόν κόψουν για λίγο τους μικρομεγαλισμούς κι ασχοληθούν με την πολιτική, θα καταλάβουν το προφανές: είναι η τελευταία τους ευκαιρία.

Κι είναι η τελευταία ευκαιρία επειδή η ΝΔ βρίσκεται στην κυβέρνηση (άρα την έχουν εκ των πραγμάτων απέναντι) κι επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τραβάει (άρα δεν έχουν λόγο να φοβούνται τον ανταγωνισμό του στην αντιπολίτευση).

Είτε λοιπόν θα κάνουν κάτι για να επιτύχουν εκεί που απέτυχαν, είτε θα τους φάει η μαρμάγκα. Κι ας τους λένε ΚΙΝΑΛ, ΠΑΣΟΚ ή Μπάμπη.

Ο Σρέντιγκερ που ήταν φυσικός θα τους υπενθύμιζε πως αν κάνουν τα ίδια θα έχουν απλώς το ίδιο αποτέλεσμα.

Συνεπώς χρειάζονται κάτι καινούργιο ή κάτι διαφορετικό για να ξεφύγουν από το 6%-7%. Κι όχι μόνο να ψάχνουν «παλιούς ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ» που έχουν να ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ από το… 2009!

Διότι δεν είναι πρόβλημα πολιτικής. Είναι πρόβλημα μεγέθους.

Αν δεν ψηλώνουν κι αν απλώς θυμώνουν, τότε οι επόμενες διπλές εκλογές θα είναι γι’ αυτούς μεγάλη δοκιμασία.

Ο Θεός να τους φωτίσει, λοιπόν. Αλλά το βέβαιο είναι ότι αυτός ο πολιτικός χώρος δεν περισσεύει στη δημοκρατία μας.

Οχι όμως ως κινητό μνημόσυνο ή περιφερόμενο κειμήλιο. Ούτε ως συνάντηση παλαιών συμμαθητών.

Αλλά ως ουσιαστική και διακριτή συνιστώσα του πολιτικού συστήματος που έχει κάτι να πει κι όχι μόνο να θυμίσει.