Στον αέρα που σπαθίζει μια μπαγκέτα

Είναι δύσκολο να ανήκεις στην προκρούστεια γενιά, μισή Θεοδωράκης, μισή Σαββόπουλος και να πρέπει ξαφνικά να κοιτάξεις τη μια σου πλευρά σα να ξεφύτρωσε μόλις τώρα, γιατί αυτά έχει ο θάνατος. Σε αναγκάζει να βλέπεις τον νεκρό με άλλα μάτια από εκείνα που τον κοίταζες ως τώρα, κι όποιος δεν το έχει πάθει αυτό να έρθει εδώ να μου πει πώς το πέτυχε.

Οταν επιβεβαιώθηκε η είδηση ήταν κιόλας μια «είδηση» από εκείνες που δεν σου ζητάνε να πάρεις θέση διότι απλούστατα δεν χωράς ανάμεσα στο συναπάντημα του ανθρώπου με τον θάνατό του. Σε κανενός τον θάνατο δεν χωράς γιατί ο θάνατος είναι η πιο επίσημη στιγμή στη ζωή του κάθε ανθρώπου. Ακόμη κι άγουρος κι αδόκητος αν είναι, το ηχηρό πένθος σου μπορεί και να ενοχλήσει τον εκλιπόντα, να διακόψει τον διάλογό του με την ανυπαρξία, να τον σπρώξει σε μια βιαστικά κατασκευασμένη νέα ύπαρξη την οποία δεν έχει ούτε καν το δικαίωμα να την αποκηρύξει.

Και η αλήθεια είναι ότι άνθρωποι με μέγεθος και επιδραστικότητα σαν του Μίκη Θεοδωράκη πεθαίνουν και ξαναγεννιούνται πολλές φορές. Τόσες όσες τα αισθήματα που διεγείρουν, οι καταστάσεις που προξενούν, η διαρκής «πολυπρόσωπη» παρουσία τους που τους δίνει το ελεύθερο να ξεγλιστρούν και να εμπαίζουν κάτοπτρα και αντικατοπτρισμούς.

Θα έλεγα λοιπόν μέσα στα τόσα που ακούγονται και θα ακουστούν αυτές τις μέρες ότι ο Μίκης Θεοδωράκης στα μάτια μου ήταν ένας μέγας φιλόλογος. Οχι απ’ αυτούς με το κόκκινο στυλό που απονευρώνουν ό,τι πέσει στα χέρια τους αλλά απ’ αυτούς που βοηθούν και τον πιο κουμπούρα μαθητή να καταλάβει ότι η γλώσσα έχει μουσική από μόνη της. Δεν χρειάζεται να την τεμαχίσεις και να τη γεμίσεις υποσημειώσεις για να σου κελαηδήσει. Γι’ αυτό πήρε τους ποιητές και τους «κατέβασε στον δρόμο». Για να απελευθερωθεί η μουσική τους που μέχρι εκείνη τη στιγμή μόνον εκείνος και κάτι λίγοι την άκουγαν. Τον χαιρετίζω λοιπόν σαν δάσκαλο χωρίς χαρτί και μολύβι. Στον αέρα που σπαθίζει μια μπαγκέτα, εκεί γράφει και γράφεται η γλώσσα. Κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μην το ξεχάσουμε.