Μέτωπα

Oσο κι αν φαίνεται απίστευτο, ή εν πάση περιπτώσει υπερβολικό, οι τελευταίες διαδηλώσεις των αντιεμβολιαστών θύμισαν στους Ιταλούς το «ποιοτικό άλμα»: το πέρασμα δηλαδή των Ερυθρών Ταξιαρχιών τη δεκαετία του ’70 από τα ανακοινωθέντα στις πρώτες απαγωγές, ύστερα στους τραυματισμούς στα πόδια και στη συνέχεια στις εκτελέσεις. Ο Σαλβατόρε Βέκα, φιλόσοφος και επίτιμος πρόεδρος του Ιδρύματος Φελτρινέλι, δεν φτάνει μέχρι εκεί, ανησυχεί όμως για το τι θα συμβεί αν οι διαμαρτυρίες των No Vax ανακατευτούν με αντιδράσεις για κοινωνικές αδικίες. «Η κοινωνία μας δεν είναι χαρούμενη», λέει στη Repubblica, «υπάρχει μεγάλος πόνος και ανασφάλεια».

Στην Ελλάδα, εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε τους αντιεμβολιαστές ως κάποιους γραφικούς τύπους που κραδαίνουν εικόνες και σταυρούς, παρόλο που έχουν διατυπωθεί κι εδώ απειλές εναντίον γιατρών, πολιτικών και δημοσιογράφων. Το πρόβλημα είναι προς το παρόν κυρίως υγειονομικό, αφορά δηλαδή τον μεγάλο αριθμό των συμπολιτών μας που επιμένουν να αρνούνται να εμβολιαστούν. Τώρα όμως που έχουν αρχίσει να εφαρμόζονται και συγκεκριμένα μέτρα για την προστασία του μεγάλου μέρους της κοινωνίας από τους τελευταίους, το πρόβλημα μπορεί να αποκτήσει και πολιτικό χαρακτήρα. Ηδη ορισμένα έντυπα της βαθιάς Δεξιάς καλλιεργούν σενάρια για ίδρυση κόμματος αρνητών με επικεφαλής τον «Ελληνα Τραμπ».

Ενας κανόνας της πολιτικής λέει ότι τα μεγάλα προβλήματα λύνονται πιο εύκολα από κυβερνήσεις και πολιτικούς που είναι ιδεολογικά πιο κοντά σε εκείνους που τα προκαλούν (η λύση του Μακεδονικού αποτέλεσε εξαίρεση). Με αυτή την έννοια, ο Θάνος Πλεύρης μπορεί να ελπίζει να μεταπείσει κάποιους από εκείνους που αντιτίθενται στα εμβόλια (και προέρχονται κυρίως από την Ακροδεξιά), υπό τον όρο βέβαια να έχει εγκαταλείψει την παλιά του πεποίθηση ότι «ο ασθενής αποφασίζει τι θέλει να κάνει και δεν πιέζεται». Θα δυσκολευτεί όμως περισσότερο μ’ εκείνους που αντιτίθενται στα μέτρα περιορισμού της ελευθερίας όσων δεν εμβολιάζονται (και ανήκουν στο μεγάλο τους μέρος στην Αριστερά).

Mε τους Εβραίους δεν θα έχει προβλήματα: προς τιμήν του, ζήτησε χθες συγγνώμη από το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο για παλιότερες αντισημιτικές του δηλώσεις, όπως είχε κάνει παλιότερα ένας άλλος συνοδοιπόρος του στο ΛΑΟΣ, ο Αδωνις Γεωργιάδης. Ανοιχτό θα μείνει, αντίθετα, το μέτωπό του με τους μετανάστες. Γιατί σίγουρα δεν θα ζητήσει συγγνώμη για την ερώτηση που είχε υποβάλει στη Βουλή για τα προβλήματα στα νοσοκομεία από την «ανεξέλεγκτη νοσηλεία λαθρομεταναστών» και τους «τοκετούς νομίμων και παρανόμων αλλοδαπών γυναικών». ‘Η για εκείνη την ομιλία του όπου πρότεινε οι μετανάστες να μην μπορούν να φάνε, να πιούνε και να πάνε στο νοσοκομείο – γενικά «η Κόλαση να φαντάζει γι’αυτούς Παράδεισος σε σχέση με αυτό που θα ζουν εδώ».

Είναι αλήθεια ότι αυτά δεν έχουν σχέση με τις σημερινές του αρμοδιότητες. Επειδή όμως το αίμα νερό δεν γίνεται, μήπως ο Πλεύρης σκέπτεται να συζητήσει αυτές τις ιδέες του, σε ισότιμη πλέον βάση, με τον Μηταράκη;