Η ταχύτητα πάνω απ’ όλα

Βλέποντας τα περσινά παιχνίδια του Παναθηναϊκού, ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς διαπίστωσε πως ένα από τα μεγάλα προβλήματα της ομάδας του ήταν η ταχύτητα. Σε σκέψη και εκτέλεση. Η δουλειά του κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας επικεντρώθηκε πολύ σε αυτό, όπως και στην τακτική συμπεριφορά της ομάδας. Είχε παραλάβει ένα σύνολο που είχε μάθει να αμύνεται. Να κλείνει τους χώρους και να προσπαθεί να κρατήσει ανέπαφη την εστία του. Αδούλευτη σε θέματα επιθετικής λειτουργίας, χωρίς ιδέες στο μεσοεπιθετικό παιχνίδι και με δημιουργία σχεδόν ανύπαρκτη. Το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης σε αυτό το είχε ο Λάζλο Μπόλονι, πλην όμως υπήρχαν και ποδοσφαιριστές που θα μπορούσαν να δείξουν ένα διαφορετικό πρόσωπο και να κάνουν την ομάδα περισσότερο δημιουργική. Οπως ο Βιγιαφάνιες, ο Ενγκμπακοτό, ο Σανκαρέ που έφυγε. Ο Γιοβάνοβιτς έπρεπε να αλλάξει τον τρόπο που οι παίκτες σκέφτονταν όταν θα έμπαιναν στον αγωνιστικό χώρο. Και ήθελε να παρουσιάσει μια ομάδα με περισσότερη ταχύτητα.

Για να συμβούν αυτά σε μια ομάδα χωρίς την απαραίτητη ποιότητα ήταν απαραίτητη η ποιοτική ενίσχυση του συνόλου. Αυτό θέλει να πετύχει ο Γιοβάνοβιτς με τους Λούντκβιστ, Βιτάλ και Παλάσιος. Να ανεβάσει την ποιότητα και ταυτόχρονα να κάνει την ομάδα του πιο γρήγορη. Ο Αργεντινός είναι ένας παίκτης που βγαίνει πολύ στον χώρο, που εκμεταλλεύεται την ταχύτητά του στο ένας εναντίον ενός και έχει γρήγορη εκτέλεση. Τόσο όταν θα πάει στην ντρίπλα, όσο και σε εκτέλεση και δημιουργία. Ο Βιτάλ έχει στοιχεία τα οποία δεν υπάρχουν αυτή τη στιγμή στο ρόστερ του Παναθηναϊκού. Είναι ένα δεκάρι… παλιάς κοπής. Διαφορετικού στυλ από τον Βιγιαφάνιες και τον Μπουζούκη. Ναι μεν μπορεί να αγωνιστεί και στα άκρα, αλλά εκεί που έχει κάνει τη διαφορά παίζοντας με τη φανέλα της Κορίνθιανς είναι ακριβώς πίσω από τον επιθετικό ή τους επιθετικούς. Θέλει πολύ την μπάλα στα πόδια του ώστε να είναι εκείνος ο… μπαλαντέρ που θα ορίζει τον ρυθμό. Παίζει κάθετα, έχει εξαιρετική κοφτή ντρίμπλα και κάνει πράγματα που πέρυσι δεν τα βλέπαμε σχεδόν ποτέ από τους παίκτες του Παναθηναϊκού. Σουτάρει από μέση και μακρινή απόσταση, δημιουργεί χώρο για τον εαυτό του προκειμένου να απειλήσει και δεν διστάζει να το κάνει ούτε δευτερόλεπτο. Τα περισσότερα γκολ που έχει πετύχει είναι από μέση ή μακρινή απόσταση. Με… φαρμακερό δεξί πόδι και με εξαιρετικά φάλτσα στην εκτέλεση.

Οσο για τον Λούντκβιστ; Ο Γιοβάνοβιτς ήθελε ένα χαφ που να… ταιριάξει με τον Ρούμπεν Πέρεθ. Με διαφορετικά χαρακτηριστικά και με περισσότερη ευχέρεια στην οργάνωση και στη δημιουργία. Ο Σουηδός δεν είναι σε καμία περίπτωση κλασικό αμυντικό χαφ. Περισσότερο ένας box to box μέσος είναι, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί κοντά στο «εξάρι» της ομάδας ώστε να πατάει και στις δύο περιοχές, να έχει ρόλο και στο μεσοαμυντικό και στο μεσοεπιθετικό κομμάτι και να έχει τα τρεξίματα που δεν έχει αυτή τη στιγμή ο Μαουρίσιο, ο οποίος είναι πιθανό να «θυσιαστεί» ώστε να χωρέσει ο Γιοβάνοβιτς τα νέα μεταγραφικά αποκτήματα.

Η μετακίνηση του Κουρμπέλη

Είναι δεδομένο πως τόσο ο Λούντκβιστ, όσο και ο Βιτάλ έρχονται για να πάρουν φανέλα βασικού. Και οι δύο έρχονται με τη μορφή δανεισμού και ρήτρα αγοράς για το επόμενο καλοκαίρι. Είναι «εδώ και τώρα» λύσεις ώστε ο Παναθηναϊκός να αλλάξει επίπεδο. Η… πολυκοσμία που εντοπίζεται πλέον στη μεσαία γραμμή φέρνει πολλά ερωτηματικά για το ποιοι θα παίζουν και ποιοι όχι. Για παράδειγμα, κάποια στιγμή θα επιστρέψει απολύτως έτοιμος ο αρχηγός της ομάδας, Δημήτρης Κουρμπέλης, που επί χρόνια είναι βασικός στον Παναθηναϊκό. Κανείς όμως δεν περισσεύει για τον Γιοβάνοβιτς. Και ειδικά για τον Κουρμπέλη, ο Γιοβάνοβιτς έχει εναλλακτική. Τη μετακίνησή του στο κέντρο της άμυνας. Οχι ως λύση ανάγκης, αλλά ως μια έξτρα ποιοτική επιλογή για τα μετόπισθεν, μιας και ο αρχηγός της ομάδας έχει δείξει πως μπορεί να αντεπεξέλθει με επιτυχία σε αυτόν τον ρόλο.