NON PAPER

Μία δύσκολη θεατρική εξίσωση

Οχι, απλώς, δύσκολη, σχεδόν αδύνατη φαίνεται η εξίσωση σε ό,τι αφορά τη λειτουργία των θεατρικών σκηνών τη νέα σεζόν. Την τρίτη κατά σειρά «κορωνοχτυπημένη» – η πρώτη έληξε άδοξα αρχές Μαρτίου του 2020 και η περυσινή διήρκεσε όλες κι όλες δεκαπέντε μέρες με επιτρεπόμενη πληρότητα στις αίθουσες 30%.

Χθες, ο υπουργός Υγείας ανήγγειλε ότι θα επιτρέπεται η είσοδος των θεατών στα θέατρα μόνο με την επίδειξη πιστοποιητικού εμβολιασμού ή rapid test. Συγγνώμη κιόλας αλλά αυτό μου θυμίζει το ανέκδοτο με την πρόβλεψη ότι «ή θα βρέξει ή δεν θα βρέξει». Και περνάει την καυτή πατάτα στα χέρια των θεατρικών επιχειρηματιών, οι οποίοι οφείλω να πω ότι στο 18μηνο του αλληλοσπαραγμού, της τοξικότητας, του αλαλαγμού και της αμετροέπειας που ταλάνισε αυτόν τον χώρο αποδείχθηκαν – οι περισσότεροι τουλάχιστον- οι πλέον ψύχραιμοι, υπεύθυνοι και σοβαροί.

Πρώτα απ’ όλα προβλέπω έναν ακόμη εμφύλιο με αφορμή αν θα πρέπει ή όχι να είναι Covid free οι θεατρικές αίθουσες. Εντάξει, το έχουμε ξαναδεί το ίδιο, χιλιοπαιγμένο σενάριο. Οι υποστηρικτές των Covid free θα είναι οι συντηρητικοί, οι του κατεστημένου και οι άλλοι οι ανένταχτοι, οι «προχώ», τα ελεύθερα πνεύματα. Πόσο, μα πόσο ιδεοληπτική φενάκη όλο αυτό. Πόσο μετατρέπει την εγγενή ματαιοδοξία του καλλιτέχνη σε ναρκισσιστικό παροξυσμό. Και πόσες σάρκες θα αλληλοφαγωθούν πάλι σε έναν χώρο στον οποίο η κρίση της αεργίας έφερε στην επιφάνεια παντός είδους παθογένειες, από κλαδικές έως υπαρξιακές.

Το παράδειγμα του «Παλλάς»
Πριν από λίγες εβδομάδες ο επιχειρηματίας του «Παλλάς» Πάνος Κατσαρίδης ανακοίνωσε ότι το θέατρο όπου θα συνεχίσει το «Τρίτο στεφάνι» (μια υπερπαραγωγή για τα ελληνικά δεδομένα που πέρυσι έκανε μόνο 13 παραστάσεις, εξασφάλισε όμως την αναστολή, άρα και τα ανάλογα επιδόματα σε 60 άτομα) θα είναι Covid free. Και σπεύσαμε να τον συγχαρούμε όπως και άλλους παραγωγούς που ανήγγειλαν αντίστοιχες αποφάσεις. Τι είναι όλοι αυτοί; Οι «μπιπ» της υπόθεσης; Ναι, εντάξει υποτίθεται ότι θα υπάρξουν παροχές. Θα μπορούν να λειτουργούν με 100% πληρότητα ενώ τα θέατρα που θα δέχονται και τα rapid test πιθανόν να έχουν χαμηλότερο ποσοστό. Μα είναι τώρα αυτό σοβαρό κίνητρο;

Αυτό που έχει καταρρακωθεί λόγω πανδημίας, ακόμη περισσότερο και από τα εισοδήματα των καλλιτεχνών, είναι η έννοια της θεατρικής παραγωγής. Και οι επιχειρηματίες του θεάτρου δεν θα πρέπει να κάνουν – με κίνδυνο ακόμη και να «στοχοποιηθούν», μια και το συγκεκριμένο «σπορ» είναι πολύ δημοφιλές σε αυτόν τον χώρο – αυτό το οποίο θα έπρεπε να έχουν προβλέψει τα κυβερνητικά μέτρα. Εκτός και αν τα κίνητρα για τους Covid free χώρους είναι ουσιαστικά και όχι καθρεφτάκια για ιθαγενείς.

Ηθοποιός σημαίνει φως ή ημίφως;
Ενα άλλο πρόβλημα που ταλανίζει τους θεατρικούς επιχειρηματίες (καλά, μη φαντασθείτε, όχι όλους) είναι η άρνηση πολλών ηθοποιών να εμβολιαστούν. Μην κοιτάτε που ο λόγος των αθλητών ή των μπουζουκοκαλλιτεχνών έχει περισσότερο echo από αυτόν των ηθοποιών. Είναι πολλοί, πάρα πολλοί οι αντιεμβολιαστές ηθοποιοί, απλώς είναι πιο έξυπνοι και πιο «προστατευμένοι» ώστε να μην εκτίθενται. Δεν θα αναφερθώ στους λόγους γιατί φοβάμαι ότι θα γίνω πολύ κακιά, αν και έχω την εντύπωση ότι η άρνησή τους οφείλεται σε ένα γενικό πλαίσιο αντικυβερνητικού ακτιβισμού – με το ένα χέρι κουνάν το δάχτυλο και με το άλλο εισπράττουν κρατικές επιχορηγήσεις βέβαια. Κυκλοφορούν λοιπόν σε πλατό γυρισμάτων, σκηνές και παρασκήνια, έρχονται σε επαφή με πολλά άτομα και μασάνε τα λόγια τους όταν τους ρωτήσεις αν έχουν κάνει το εμβόλιο. Μήπως αυτές οι τάχα μου αδέσμευτες προσωπικότητες θα έπρεπε να πάρουν και το ρίσκο των επιλογών τους;