Κι όμως κάποιοι θα ψηφίσουν και κόντρα στον Γκάλη…{CR}

Ο Παναγιώτης Φασούλας πρότεινε στον Νίκο Γκάλη να γίνει επίτιμος πρόεδρος της ΕΟΚ. Ο Γκάλης το αποδέχτηκε. Η αποδοχή της πρότασης δημιουργεί ένα νέο ενδιαφέρον για τις εκλογές της ομοσπονδίας μπάσκετ και την επικείμενη διαδοχή του Γιώργου Βασιλακόπουλου. Θα ‘χει ενδιαφέρον να δούμε ποιος θα έχει το θράσος να ψηφίσει και κόντρα στον Γκάλη, δηλαδή κόντρα σε αυτόν που βοήθησε καθοριστικά το μπάσκετ να αλλάξει επίπεδο στην Ελλάδα.

Πολλοί

Φυσικά και θα βρεθούν πολλοί. Διότι στην Ελλάδα δεν ψηφίζει στις εκλογές των ομοσπονδιών ο κόσμος, αλλά ο κόσμος των παραγόντων που είναι άλλος κόσμος. Το είδαμε σε πολλές ομοσπονδίες φέτος. Το να είσαι αθλητής (ακόμα και πρωταθλητής Ευρώπης ή ολυμπιονίκης) για τον παραγοντικό κόσμο δεν σημαίνει τίποτα. Ο μέσος έλληνας παράγοντας πιστεύει άλλωστε ότι τα μετάλλια, τα πρωταθλήματα, οι διακρίσεις και οι πρωτιές είναι δικό του κατόρθωμα, ενώ αντίθετα «τα βρωμόπαιδα οι αθλητές» φταίνε για τις αποτυχίες, αφού «δεν τα καταφέρνουν μολονότι τα ‘χουν όλα δικά τους».

Ευλογία

Από την άλλη σκέφτομαι πως αυτή η εξέλιξη είναι για το μπάσκετ ευλογία. Η παρουσία του Γκάλη μπορεί να λειτουργήσει ως συνδετικός κρίκος. Είναι μια ωραία ευκαιρία για να ‘ρθουν κοντά όλοι οι χρήσιμοι άνθρωποι του ελληνικού μπάσκετ, όσοι δηλαδή μπορούν να το βοηθήσουν να βγει από την κρίση του. Ο Γκάλης είναι σύμβολο του ελληνικού μπάσκετ – το μεγαλύτερο. Μπορεί εύκολα να βοηθήσει τον Φασούλα και τον Λιόλιο να ξεπεράσουν τις όποιες διαφορές τους, αλλά και να οδηγήσει ομάδες όπως ο Παναθηναϊκός π.χ. να αναθεωρήσουν τη στάση τους. Το λέω γιατί χθες ο ΠΑΟ ανακοίνωσε ότι θα στηρίξει κάποιον Παπανικολάου, η προσφορά του οποίου στο μπάσκετ μάλλον είναι μικρότερη από του Γκάλη. Πραγματικά δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο Παναθηναϊκός του Διαμαντίδη και του Αλβέρτη θα ψηφίσει κόντρα στον Νικ. Εκτός αν οι δύο σπουδαίοι αυτοί αθλητές, πραγματικά «παιδιά του Γκάλη», δεν έχουν λόγο σε τέτοιες αποφάσεις. Ας μας το πουν να το ξέρουμε. Δεν είναι κακό να δουλεύεις για κάποιον, αλλά είναι λάθος να χρεώνεσαι τις επιλογές του.

Θάρρος

Η απόφαση του Νικ να κατεβεί ουσιαστικά στις εκλογές φέρνει στον νου τον ωραίο παλιό στίχο του Διονύση Σαββόπουλου που λέει ότι κάποτε «έρχεται η στιγμή να αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις». Αλλά εγώ που είμαι πραγματικός μελετητής του «Σαββό» κι όχι απλώς κάποιος που απλά έχει μεγαλώσει με τα τραγούδια του, μετά την αποδοχή της πρότασης του Νικ από τον Φασούλα θυμήθηκα μια άλλη ιστορική του τοποθέτηση. «Κάποια στιγμή μεγάλοι ιστορικοί αντίπαλοι πρέπει να συνεργάζονται για να φύγουν από τη μέση οι ενδιάμεσοι γύφτοι» έχει πει με θάρρος. Αυτό το θάρρος πρέπει να δείξουν κι ο Φασούλας με τον Λιόλιο μπαίνοντας στην τελική ευθεία των εκλογών. Μια μεταξύ τους συνεργασία θα έβαζε τέλος σε μια ολόκληρη εποχή στην οποία οι διαιτητές του μπάσκετ ήταν σημαντικότεροι από το άθλημα και οι παράγοντες της ΕΟΚ προτιμούσαν να ασχολούνται με τα δικαστήρια για να κρατήσουν καρέκλες κι όχι με το σπορ. Σημειωτέον μιλάμε για παράγοντες που μόλις πρόσφατα έκαναν λάθη στην κλήρωση του Κυπέλλου Ελλάδος, γεγονός ωστόσο που δεν προκάλεσε την παραμικρή έκπληξη σε όσους γνωρίζουν πώς λειτουργεί η ομοσπονδία. Ακόμα και τσιμπούσι σε χασαποταβέρνα (κι όχι κλήρωση Κυπέλλου) να διοργάνωναν, πάλι κάποιο λάθος θα έκαναν.

Τέλος

Οφείλω να υπογραμμίσω πως η αποδοχή της πρότασης του Φασούλα από τον Γκάλη δείχνει στον Γιώργο Βασιλακόπουλο πως θα ‘πρεπε να μεθοδεύσει το τέλος της προεδρίας του. Θα ‘πρεπε να έχει φωνάξει χρόνια πριν κάποια από τα παιδιά του ελληνικού μπάσκετ με τα οποία έχει συνεργαστεί κατά καιρούς (τον Φασούλα, τον Χριστοδούλου, τον Γιαννάκη κ.λπ.), να τους δώσει τη δυνατότητα να γίνουν μια ωραία παραγοντική ομάδα, να δώσει το δαχτυλίδι της διαδοχής σε κάποιον από όλους καθώς όλοι είναι σύμβολα του ελληνικού μπάσκετ και να περιοριστεί ο ίδιος σε έναν ρόλο επίτιμου προέδρου – όλα αυτά έπρεπε να τα κάνει πολύ πριν ο υφυπουργός Αθλητισμού προκαλέσει με νομοθετική παρέμβαση το τέλος της «εποχής των δεινοσαύρων». Αλλά για να τα κάνεις αυτά δεν πρέπει να νιώθεις ισόβιος πρόεδρος και ούτε πρέπει να θεωρείς το σπορ και τις ομάδες λιγότερο σημαντικά από τους διαιτητές κτλ.

Σενάρια

Τέλος, όπως μου έλεγε χθες ένας μεγάλος του ελληνικού μπάσκετ, «το να φύγει από την ΕΟΚ ο Βασιλακόπουλος και να γίνει επίτιμος πρόεδρός της ο Γκάλης, μαρτυρά ότι όντως η ζωή γράφει τα καλύτερα σενάρια». Αυτά που άλλοτε έχουν χάπι εντ, άλλοτε πικρό φινάλε κι άλλοτε απλά τελειώνουν κάνοντας πολλούς να χαμογελούν στη σκέψη ότι σε αυτά τα χώματα έζησαν κάποτε και ο Ευριπίδης, αλλά και ο Αριστοφάνης.

Κανένας

Τουλάχιστον το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν έχει τέτοια θέματα. Απλά πορεύεται στη μακαριότητα της αναζήτησης μαγικών λύσεων. Πριν από λίγες μέρες έγινε στην ΕΡΤ μια σύσκεψη του προέδρου της Σούπερ Λίγκας 2, Λεωνίδα Λεουτσάκου, με τους υπευθύνους της δημόσιας τηλεόρασης και θέμα τα τηλεοπτικά δικαιώματα του πρωταθλήματος της δεύτερης επαγγελματικής κατηγορίας. Οταν ο πρόεδρος ρωτήθηκε ποιες ομάδες θα πάρουν μέρος στο πρωτάθλημα αυτό, απάντησε πως είναι βέβαιος μόνο για το ότι θα πάρουν μέρος οι δεύτερες ομάδες του Ολυμπιακού, του ΠΑΟΚ, του ΠΑΟ και της ΑΕΚ, που από φέτος απέκτησαν το σχετικό δικαίωμα! «Σήμερα δεν είμαι βέβαιος για καμία από τις υπόλοιπες» είπε. Παραδόξως, αλλά θα έχει τους λόγους του, δεν είναι βέβαιος για την Ξάνθη, τον Λεβαδειακό, την ΑΕΛ, τον Εργοτέλη και την Καλαμάτα, που ισχυρίζονται πως έχουν εξασφαλίσει τη σχετική άδεια συμμετοχής.

Και τα δύο

Αφού συγχαρώ τον πρόεδρο για την ειλικρίνεια, ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω για ποιον λόγο έγινε το μίτινγκ. Το λέω γιατί οι τέσσερις ΠΑΕ της Σούπερ Λίγκας που απέκτησαν το δικαίωμα να κατεβάσουν ομάδες και στη Σούπερ Λίγκα 2 έχουν δεσμευτεί ότι δεν θέλουν χρήματα από όσα θα πληρώσει η ΕΡΤ (ή όποιος άλλος ενδιαφερθεί) για τη μετάδοση του συγκεκριμένου πρωταθλήματος! Οπότε μάλλον έγινε το πρώτο μίτινγκ στο οποίο ένας παράγοντας εκπροσώπησε ομάδες που δεν έχουν δικαίωμα στα χρήματα που ζητά για ένα πρωτάθλημα στο οποίο δεν ξέρει ποιες ομάδες θα πάρουν μέρος. Το πράγμα είναι όντως καταπληκτικό. Και δείχνει πως στην ΕΡΤ ή έχουν χρόνο για συζητήσεις που σήμερα στερούνται αντικειμένου ή απλά είναι ευγενικοί άνθρωποι και δεν θέλουν να αρνηθούν έναν καφέ σε κανέναν. Τώρα που το σκέφτομαι, άνετα μπορεί να ισχύουν και τα δύο…