Το μουσικό παράδειγμα του Μολύβου

Τα δάκρυα της βιολονίστριας Αλίσα Μαργκούλις δεν σταμάτησαν να τρέχουν όσο ερμήνευε το απαιτητικό έργο του Ζορζ Ενέσκου «Οκτέτο για έγχορδα σε ντο μείζονα», έργο 7, μαζί με τους Χάιγιουν Παρκ, Μαρκ Μπουτσκόφ, Ροζάνε Φιλίπενς (βιολί), Λεχ Αντόνιο Ουοζίνκσι, Αϊβιντ Ρίνγκσταντ (βιόλα), Μπένεντικτ Κλέκνερ, Τιμ Πόζνερ (βιολοντσέλο). Ηταν το αγαπημένο του συζύγου της Αλεξάντερ Μπούζλοφ, ο οποίος έφυγε εντελώς απροσδόκητα από τη ζωή, στα 37 του χρόνια, πριν από λίγους μήνες. Ο καλός τσελίστας είχε συμμετάσχει στο 3ο Διεθνές Φεστιβάλ του Μολύβου το 2017, όταν η σύζυγός του ήταν έγκυος στην κόρη τους, και φέτος είχε προγραμματιστεί ξανά η συμμετοχή τους, όπως είπε μία εκ των καλλιτεχνικών διευθυντριών, η Κυβέλη Ντάρκεν. Αυτή η τελευταία συναυλία υπό τον τίτλο «Ανθρωπισμός», η οποία περιελάμβανε ακόμη τα έργα «Μαύρη γη, για σόλο πιάνο» του Φαζίλ Σάι, «Τρεις μπουρλέσκ», έργο 8, του Μπέλα Μπάρτοκ, «Φαντασία σε φα ελάσσονα» του Φραντς Σούμπερτ, έριξε την αυλαία του 7ου Διεθνούς Φεστιβάλ Μουσικής Μολύβου με τίτλο «Ελευθερία». Αποδείχθηκε ιδανικός επίλογος αυτή η τελευταία συναυλία του φεστιβάλ, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου φιλοξενήθηκε στον αύλειο χώρο του Δημοτικού Σχολείου της πόλης, φωτισμένο από τον Δήμο Αβδελιώδη με τρόπο που δημιουργούσε μια εικαστική πρόταση. Η τέχνη της μουσικής έφτιαξε ένα ξεχωριστό τοπίο σε αυτή τη γωνιά της Ελλάδας που η επικαιρότητα του Μεταναστευτικού την έφερε πολλές φορές στο προσκήνιο. Την ίδια στιγμή – εδώ και επτά χρόνια – δίνει τη δυνατότητα στους κατοίκους και στα νέα παιδιά να διαμορφώνουν τη σκέψη τους από τους θησαυρούς και τα αριστουργήματα της πανάρχαιης αυτής τέχνης.

Τις μαγικές εικόνες του φεστιβάλ απαθανάτισε η σπουδαία φωτογράφος και εικαστικός Νέλλη Τραγουστή, η οποία ήρθε στον Μόλυβο από το Βερολίνο, όπου διαμένει μόνιμα, ειδικά για αυτή την όμορφη γιορτή. Της ζητήσαμε να μας μιλήσει για μερικές από τις εικόνες που τράβηξε και που για εκείνη κλείνουν την ουσία και το συναίσθημα του φετινού φεστιβάλ: «Η μια είναι τρεις μουσικοί που παίζουν και είναι τόσο ωραία η σχέση τους που αποτυπώθηκε από τις κινήσεις και τα βλέμματά τους, τον τρόπο που κοίταζε ο ένας τον άλλον. Επίσης στην έκθεση – η οποία εντάσσεται και αυτή στο φεστιβάλ – είναι τρεις άνθρωποι με τα κινητά τους στα χέρια, ο ένας πίσω από τον άλλο, που τραβούν την ίδια εικόνα. Το βρήκα εκπληκτικό. Σήμερα όλοι μπορούν να τραβήξουν μια πολύ καλή φωτογραφία, ιδιαίτερα με τη βοήθεια της τεχνολογίας. Ομως πάντα θ’ αναζητάμε μια ποιητική εικόνα ή ένα ιδιαίτερο σχόλιο».

«Τραγούδια για την Ελλάδα». Ο φιλέλληνας Βίλχεμ Μίλερ, ο οποίος δεν είχε έρθει ποτέ στην Ελλάδα, γράφει 50 κείμενα για τη χώρα και τον αγώνα που έδινε. Η Κωνσταντία Γουρζή επέλεξε να συνθέσει και να παρουσιάσει σε παγκόσμια πρώτη στον Μόλυβο τα «Τραγούδια για την Ελλάδα» του Μίλερ. Οπως λέει, αυτό που την απασχόλησε ήταν «πώς κάποιος αποφασίζει να κάνει αυτό το βήμα. Τελικά όλοι οι άνθρωποι αναζητούν την ελευθερία, την οποία εγώ μεταφράζω ως διευρυμένη συνείδηση. Προσπάθησα ν’ αποκρυπτογραφήσω τον ποιητή και να βρω το αίτιο που τον οδήγησε να γράψει, για παράδειγμα, “Χωρίς ελευθερία τι θα ‘σουνα, Ελλάς, χωρίς εσένα, Ελλάς, τι θα ‘τανε ο κόσμος”».

Η Λητώ Ντάκου. «Θεωρούμε αποστολή μας κάθε χρόνο το Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής Μολύβου να εκπέμπει ένα μήνυμα τέχνης και αισιοδοξίας από την πιο δοκιμαζόμενη άκρη της Ευρώπης» λέει απ’ την πλευρά της η Λητώ Ντάκου, διευθύνουσα σύμβουλος του φεστιβάλ. «Φέτος, ο καθιερωμένος χώρος συναυλιών μας, το Κάστρο του Μολύβου, δεν ήταν διαθέσιμος για λόγους στατικής ασφάλειας, ενώ στην παρατεταμένη αβεβαιότητα της πανδημίας προστέθηκε – απρόσμενα όσο και τραγικά – ο κίνδυνος από τις πυρκαγιές που συγκλόνισαν τη χώρα μας. Με ευελιξία και ευρηματικότητα, η ομάδα μας μπόρεσε την τελευταία στιγμή να μεταφέρει το φεστιβάλ σε νέο χώρο, τηρώντας όλα τα υγειονομικά και αντιπυρικά μέτρα. Παρά τις αντιξοότητες, καταφέραμε και φέτος να προσφέρουμε στους διεθνείς προσκεκλημένους μας μουσικούς και στο ακροατήριο τις κατάλληλες συνθήκες για απολύτως επιτυχείς συναυλίες, που έκαναν εν μέσω μιας ακόμη εθνικής δοκιμασίας το όνομα της ακριτικής Λέσβου να ακουστεί με θαυμασμό σε όλη την Ευρώπη. Θέλω να ελπίζω ότι τελικά καταφέραμε να ξεπεράσουμε όχι απλώς τις δυσκολίες, αλλά και τις προσδοκίες».