Tα πεύκα πεθαίνουν από ένα ξένο παράσιτο

Tα περίφημα πεύκα της Ρώμης, ένα κομμάτι του τοπίου της Αιώνιας Πόλης τόσο ιστορικό όσο και το Κολοσσαίο, πεθαίνουν από ένα ξένο παράσιτο. Η μόνη ελπίδα είναι μια ειδική θεραπεία που έχει αρχίσει να τους εφαρμόζεται. «Πρόκειται για πανδημία των φυτών» εξηγεί στη «Washington Post» η ακτιβίστρια Φρανσέσκα Μαράνγκελο μπροστά σε πεύκα που έχουν μαραθεί από το παράσιτο Toumeyella parvicornis, το οποίο προέρχεται από τη Βόρεια Αμερική. Εάν δεν βρεθεί τρόπος να σταματήσει η εξάπλωσή του, παρατηρεί, «η Ρώμη δεν θα είναι πια η ίδια». Το παράσιτο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην Ιταλία το 2015, στη Νάπολι, προφανώς έφθασε στο λιμάνι με φορτηγό πλοίο. Από εκεί εξαπλώθηκε βόρεια μέσω των ανέμων και των πουλιών.

Οπως εξηγεί ένας άλλος ακτιβιστής, ο Ρομπέρτο Σκάτσι, «το παράσιτο εξαπλώθηκε στα πεύκα κατά μήκος της ακτής και έφθασε στην πρωτεύουσα που είναι γεμάτη από αυτά. Οι περσινές, πολύ ξηρές καιρικές συνθήκες τού επέτρεψαν να εξαπλωθεί σε ολόκληρη τη Ρώμη. Οι πασχαλίτσες και ένα είδος από σφήκες που το καταστρέφουν δεν μπόρεσαν να το περιορίσουν».

Οι ειδικοί υπολογίζουν ότι τουλάχιστον το 70% των πεύκων της Ρώμης έχει μολυνθεί – κάτι που είναι εμφανές καθώς σε πολλά τα φύλλα στην αρχή κιτρινίζουν και κατόπιν πέφτουν. Οι κάτοικοι της Ρώμης παρατηρούν το φαινόμενο με μεγάλη θλίψη, καθώς θεωρούν τα πεύκα συνυφασμένα με την πόλη τους. Γι’ αυτά, μάλιστα, είχε γραφεί το 1924 ένα συμφωνικό ποίημα από τον Οτορίνο Ρεσπίγκι.

ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ ΔΡΑΜΑ. «Εχουν μεγάλη ιστορική και πολιτιστική σημασία, όχι μόνο βοτανική» εξηγεί ο Κάρλο Μπλάζι, ειδικός στα φυτά στο Πανεπιστήμιο Σαπιένζα της Ρώμης. Και ανησυχεί πολύ διότι η πρόγνωση δεν είναι καλή. Τα παράσιτα – που συγκεντρώνονται κατά εκατομμύρια σε ένα δέντρο – απομυζούν όλες τις θρεπτικές του ουσίες και καλύπτουν τα φύλλα του αφήνοντας μια κολλώδη ουσία. Είναι τόσο έντονη, ώστε όποιος περπατά από κάτω αισθάνεται τα παπούτσια του να κολλάνε στο πεζοδρόμιο. Το οικολογικό δράμα δεν σταματά εκεί. Η κολλώδης ουσία προσελκύει μούχλα η οποία μαυρίζει τα φύλλα, τα οποία έτσι δεν μπορούν να επεξεργαστούν το ηλιακό φως. Στην ουσία, το παράσιτο πρώτα ακινητοποιεί το θύμα και μετά του προκαλεί ασφυξία.

Ενα πεύκο, εξηγεί ο Πάολο Οντίσιο, καθηγητής Εντομολογίας στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης, «μπορεί να αγωνίζεται να επιβιώσει μια δεκαετία ή να πεθάνει μέσα σε δύο χρόνια καθώς και άλλα παράσιτα του επιτίθενται. Μοιάζει κάπως με το AIDS. Δεν θα σε σκοτώσει εκείνο, αλλά δευτερεύουσες παθολογίες».

Η προσπάθεια διάσωσης περιλαμβάνει την εισαγωγή στους κορμούς μη τοξικού πλαστικού, ώστε να προληφθούν μυκητιακές μολύνσεις, και κατόπιν ενέσεις με ορό που σκοτώνει το παράσιτο – μέσα σε δύο με τέσσερις εβδομάδες, αν και χρειάζονται επαναληπτικές δόσεις 8 με 12 μήνες αργότερα. Οι Αρχές ανακοίνωσαν πρόγραμμα διάσωσης των πεύκων της Ρώμης, μένει να φανεί όμως πόσα χρήματα χρειάζονται και εάν υπάρχει χρόνος για να κερδηθεί αυτή η μάχη.