«Δεν έχουμε μέλλον ούτε εμείς ούτε τα παιδιά μας»

Νέα πύρινα μέτωπα ξέσπασαν χθες στην Εύβοια, την ώρα που κάτοικοι και επαγγελματίες δεν έχουν συνέλθει ακόμα από τον πύρινο εφιάλτη που έζησαν επί σειρά ημερών στις αρχές Αυγούστου, τότε που έβλεπαν απελπισμένοι τις γιγαντιαίες φλόγες να κάνουν στάχτη τις περιουσίες, τα δάση και τα ζωντανά τους. Σύμφωνα με το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών, ο παράδεισος των καταπράσινων οικισμών της Εύβοιας που έγινε κόλαση μετρά ήδη 508.800 στρέμματα καμένης γης.

Από το χωριό Τσαπουρνιά, έναν παραδοσιακό οικισμό όπου το σήμα κατατεθέν του, ένα παρθένο δάσος χαλέπιας πεύκης καταστράφηκε ολοσχερώς, ο 56χρονος Νίκος Ρακόπουλος, κάτοικος της περιοχής και δασεργάτης, αναμένει μια βοήθεια από την πολιτεία για να ξαναστήσει τη ζωή του. «Η ζημιά εδώ είναι πολύ μεγάλη. Δεν υπάρχει τίποτα, είναι όλα καμένα. Το δάσος έχει καεί όλο, στο χωριό κάηκαν έξι σπίτια, σταύλοι με ζώα, αποθήκες, ξυλουργεία… Επίσης κάηκαν και όλα μας τα ελαιόδεντρα. Από την πρώτη στιγμή ήμασταν στη φωτιά, αλλά δυστυχώς δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα, από τη στιγμή που δεν υπήρχε και βοήθεια. Μείναμε τέσσερις-πέντε κάτοικοι τελευταίοι, όμως η φωτιά είχε φτάσει στη ράχη, οπότε δεν γινόταν να παραμείνουμε άλλο γιατί ή θα καιγόμασταν ή θα σκάγαμε από τον καπνό. Φύγαμε Σάββατο βράδυ και έμεινε ο τόπος στο έλεος του Θεού. Και το πρωί γυρίσαμε και είδαμε τα αποκαΐδια. Πέρασα τη νύχτα στο αμάξι, στο Πευκί, όπου είχα μεταφέρει νωρίτερα τα ανήλικα παιδιά μου και τη γυναίκα μου» αναφέρει στα «ΝΕΑ» και συνεχίζει: «Προς το παρόν καθόμαστε, τσιγάρο και καφές στη βεράντα. Μας πιάνει μελαγχολία. Εμείς δεν είχαμε άλλους πόρους, αυτά τα πεύκα και τις ελιές. Δυστυχώς κάηκαν όλα. Περιμένουμε να δουλέψουμε. Θέλω να πιστεύω ότι θα βοηθήσουν τουλάχιστον για 3-4 χρόνια, γιατί ειδικά εμείς που ασχολούμασταν με το δάσος είμαστε σε απελπισία. Δεν έχουμε μέλλον τώρα, ούτε εμείς ούτε τα παιδιά μας».

«Ηταν σαν να σε βιάζουν»
Κραυγή αγωνίας και από τη συγγενή του 56χρονου Βασιλική Κοτρίκλα. «Δεν περιγράφεται αυτό που περάσαμε. Ακόμα δεν έχουμε συνέλθει. Ηταν σαν να σε βιάζουν. Τρεις φορές χρειάστηκε να εκκενώσουμε το χωριό. Κάηκαν ο σταύλος, τα ζώα μας, οι συκιές μας, ο κήπος μας. Ολα αυτά για εμάς είναι το νοικοκυριό μας».

Νοτιοδυτικότερα, από το χωριό Κρυονερίτη της Ιστιαίας, ο 55χρονος Γιώργος Παπασταμούλος, γέννημα θρέμμα Ευβοιώτης και ρητινοπαραγωγός, μιλά για τους κόπους μιας ζωής που κατάπιε η πύρινη λαίλαπα. «Ολα τα πεύκα του χωριού καταστράφηκαν, τα παιδιά δεν έχουν δουλειά τώρα. Ευτυχώς δεν είχαμε ζημιά στα σπίτια. Συνολικά χάσαμε 5.500 πεύκα. Μέχρι τη δεύτερη μέρα έκαναν κάποιες ρίψεις, αλλά όχι συνεχόμενα. Δεύτερη προς τρίτη μέρα, πριν φτάσει η φωτιά στο χωριό, αν είχαμε αεροπλάνα δεν θα ξέφευγε. Εκεί χάθηκε το παιχνίδι. Μέχρι τώρα ακούμε υποσχέσεις. Αναμένουμε».

Από τον Αγιο, ο Απόστολος Σιάνος, ένας εκ των ιδρυτών της κοινότητας αυτάρκειας και βιωσιμότητας Free and Real στη Βόρεια Εύβοια, περιγράφει τις εφιαλτικές στιγμές της πύρινης κόλασης: «Κάθε πρωί η φωτιά ήταν όλο και πιο κοντά, στα μέτωπα υπήρχε απίστευτη ανοργανωσιά, οι κάτοικοι πάλευαν μόνοι τους, οργανώναμε ομάδες, κάναμε μια μικρή ζώνη πυρασφάλειας πάνω από το χωριό, ξεκινήσαμε καμπάνια για είδη πρώτης ανάγκης, βοηθήσαμε στο Κέντρο Διανομής στην Ιστιαία, οργανώσαμε το φαρμακείο… Επεφταν στάχτες από τον ουρανό, δεν μπορούσαμε να αναπνεύσουμε. Φεύγαμε το πρωί και δεν ξέραμε αν θα ξαναβρούμε τον χώρο μας όταν γυρίσουμε. Θέλουμε να βοηθήσουμε τον κόσμο που είναι σε κατάσταση απελπισίας. Και τα εγχειρήματα, τις φάρμες αυτάρκειας σε Ροβιές και Βασιλικά, που κάηκαν ολοσχερώς».