Ο Ολαφ Σολτς ανεβάζει το ηθικό

Μπορεί στο Κίνημα Αλλαγής να προτοιμάζονται για ένα φθινόπωρο εσωκομματικών εξελίξεων, όμως ειδικά τις τελευταίες μέρες, όλο και στρέφουν τα μάτια προς την πλευρά του Βερολίνου. Ο λόγος; Η άνοδος και η πτώση του SPD έχει κοινά σημεία με τα όσα συνέβησαν στο ΠΑΣΟΚ – κι αυτό παρότι η Γερμανία δεν είναι Ελλάδα. Αυτή τη στιγμή, όμως, το γερμανικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα βρίσκεται μπροστά σε μια ανέλπιστη δημοσκοπική άνοδο.

Για πολύ καιρό, θεωρήθηκε πως για τα κακά ποσοστά του SPD έφταιγε ο Μεγάλος Συνασπισμός με το CDU της Ανγκελα Μέρκελ. Σ’ αυτήν την προεκλογική περίοδο, ωστόσο, ο υποψήφιος του κόμματος για καγκελάριος, ο Ολαφ Σολτς, που είναι σήμερα και αντικαγκελάριος και υπουργός Οικονομικών, αναδείχθηκε ως ο καταλληλότερος για τη θέση στις δημοσκοπήσεις. Ο Αρμιν Λάσετ, αντικαταστάτης της Μέρκελ στην ηγεσία των Χριστιανοδημοκρατών, πλήρωσε πολύ ακριβά τα γέλια του κατά την επίσκεψη στις περιοχές που επλήγησαν από πλημμύρες νωρίτερα φέτος, ενώ η υποψήφια των Πρασίνων, Αναλένα Μπέρμποκ, αντιμετώπισε προβλήματα με το βιογραφικό της, που την κατέστησαν μη αξιόπιστη επιλογή. Μαζί με την άνοδο του Σολτς στις δημοσκοπήσεις, ανεβαίνει και το SPD, που μέχρι πριν από έξι μήνες ήταν εμφανώς τρίτο, σκοράροντας ιστορικά χαμηλά ποσοστά. Στην έρευνα που έγινε την περασμένη Παρασκευή για το ARD, το SPD έχει περάσει ξεκάθαρα δεύτερο, με ποσοστό 21%, οι Πράσινοι έχουν υποχωρήσει στο 17%, ενώ το CDU βρίσκεται μόλις δύο μονάδες μπροστά, στο 23%. Αν η τάση συνεχίσει η ίδια μέχρι τις εκλογές, και επιβεβαιωθεί στην κάλπη, τότε το SPD θα γίνει, σχεδόν από το πουθενά, ο καθοριστικός παράγοντας της επόμενης κυβέρνησης.

Η ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ. Στη Χαριλάου Τρικούπη κοιτούν συχνά για ιδέες προς το μέρος της Γερμανίας – πιο πρόσφατα, αυτό ήταν που τους ώθησε να ανοίξουν τη βεντάλια των περιβαλλοντικών θεμάτων και των επαφών με τις πράσινες ελληνικές οργανώσεις. Η απόδοση του SPD αποδεικνύει αυτό που λένε εδώ και καιρό, κυρίως απορρίπτοντας τις προσκλήσεις συνεργασίας: πως η παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία έχει ακόμα χρησιμότητα, ειδικά σε μια περίοδο διαρκούς διαχείρισης κρίσεων. Ο Σολτς, για παράδειγμα, δεν ευνοήθηκε μόνο από τα λάθη των αντιπάλων του, αλλά θεωρείται ο πολιτικός που εν μέσω πανδημίας αύξησε σημαντικά την οικονομική ενίσχυση της αυτοδιοίκησης, δίνοντας αρμοδιότητες για τη διαχείριση των κρουσμάτων και ήταν εκείνος που, μαζί με τη Μέρκελ, συμφώνησε στην ψηφιακή αναμόρφωση του γερμανικού κράτους, με στόχο τη διευκόλυνση των πολιτών. Αυτές οι επιλογές δείχνουν στο Κίνημα Αλλαγής και τη σημασία που έχουν τα πρόσωπα: αυτή τη στιγμή, είναι ο Σολτς που «τραβάει» στο SPD σε μια ανέλπιστη εκλογική επίδοση, παρότι θεωρείται εσωστρεφής και συστημικός – και παρότι, πριν από έναν χρόνο, πολλοί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τον ειρωνεύονταν όταν έλεγε πως έχει πιθανότητες να είναι ο επόμενος καγκελάριος. Η ξαφνική άνοδος και ο τρόπος με τον οποίο οι Πράσινοι έδειξαν να χάνουν τις δυνάμεις τους ήταν για τους Ελληνες μια αχτίδα αισιοδοξίας για την επάνοδο που και οι ίδιοι προσπαθούν να κάνουν. Η διαφορά, ωστόσο, είναι πως στη Γερμανία και το CDU και οι Πράσινοι υπέπεσαν σε σοβαρά λάθη την προηγούμενη περίοδο – στα καθ’ ημάς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κρατάει ακόμα γερά τον χώρο του προοδευτικού Κέντρου, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ παρότι δεν δείχνει διάθεση ανόδου, δεν έχει πέσει, ακόμα τουλάχιστον, σε ποσοστά που θα επέτρεπαν μια μεταξύ τους μάχη για την πρωτοκαθεδρία στην αντιπολίτευση.