Το καλοκαίρι του 1974 και τον χειμώνα που ακολούθησε, ένα σύνθημα κυριαρχούσε. «Δεν Ξεχνώ». Δεν ξεχνώ την Κύπρο. Το υποκινούμενο από τη χούντα της Αθήνας πραξικόπημα, την εισβολή των Τούρκων που ακολούθησε, την κατοχή και τον ξεριζωμό. Παντού, ακόμα και σε καθίσματα λεωφορείων, ακόμα και σε σχολικές κασετίνες, αντίκρυζες τον χάρτη της νήσου, τα κατεχόμενα εδάφη στο κόκκινο του αίματος. Η υπενθύμιση του εγκλήματος συντάραζε όσους ιδίως Ελλαδίτες είχαν τη στοιχειώδη νοημοσύνη και ευαισθησία για να καταλάβουν πως τη νεογέννητη δημοκρατία μας τη χρωστούσαμε στη θυσία της Κύπρου-Ιφιγένειας.
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ
- Τραμπ: Χρειαζόμαστε ακόμα δύο εβδομάδες για να πλήξουμε όλους τους ιρανικούς στόχους
- Φρίκη στην Κρήτη: «Κλειδί» η κατάθεση της 7χρονης κόρης του ζεύγους για τον τραυματισμό της μητέρας του από τον πατέρα του
- Μαρία Καρυστιανού: Η συγκινητική ανάρτηση για τη Γιορτή της Μητέρας – «Για εμένα η μητρότητα ξαφνικά άλλαξε μορφή»
