Το τεντωμένο σχοινί του ελληνικού αθλητισμού…

Τα μετάλλια που κατέκτησε η ελληνική αποστολή στο Τόκιο ήταν λιγότερα από αυτά που περίμεναν οι αισιόδοξοι και περισσότερα από αυτά που περίμεναν οι απαισιόδοξοι. Οι αισιόδοξοι μιλούσαν για την πιθανότητα να επιστρέψει η αποστολή από την Ιαπωνία με πάνω από δέκα. Οι απαισιόδοξοι έλεγαν ότι μπορεί η Ελλάδα να μην πανηγυρίσει κανένα χρυσό. Αυτό που τελικά έγινε ήταν το λογικό.

Υποψήφιοι

Εκπληξη πραγματική ήταν το χρυσό μετάλλιο του Στέφανου Ντούσκου στην κωπηλασία: ο σπουδαίος αυτός αθλητής από τα Γιάννενα ήταν μεταξύ αυτών που δήλωναν υποψήφιοι για μετάλλιο, καθώς η πρόοδός του τα τελευταία χρόνια ήταν αλματώδης, αλλά το χρυσό λίγοι το περίμεναν. Αντίθετα τα υπόλοιπα μετάλλια ήταν αναμενόμενα: οι σπουδαίοι αθλητές που τα κέρδισαν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες που οι ίδιοι είχαν δημιουργήσει. Ο Μίλτος Τεντόγλου πήγε στο Τόκιο με μια από τις καλύτερες επιδόσεις στο μήκος φέτος και στον τελικό έκανε στο έκτο άλμα αυτό το καταπληκτικό 8.41μ. που αρκούσε για το χρυσό: πήγε με επίδοση 8.60μ. Ο Λευτέρης Πετρούνιας είναι έτσι κι αλλιώς ο κορυφαίος έλληνας αθλητής τα τελευταία χρόνια: οι δυο Κινέζοι για να τον ξεπεράσουν στους κρίκους άγγιξαν το άριστα – στο Παρίσι ο Πετρούνιας θα τους περιμένει για τη μεγάλη ρεβάνς. Και η Εθνική ομάδα του πόλο, που κατάφερε να παίξει στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων με τους Σέρβους και να πάρει το ασημένιο μετάλλιο, είναι μια ομάδα που ζει μέρες συνεχούς προόδου: η μεγάλη της διάκριση ήταν απλά θέμα χρόνου.

Ιστορία

Ολα τα μετάλλια αυτά είναι ιστορικά. Το μετάλλιο του Πετρούνια τον στέλνει δικαίως στο πάνθεον των πολύ μεγάλων ελλήνων αθλητών στην ιστορία: αν ο καταπληκτικός Λευτέρης ανεβεί στο βάθρο και στο Παρίσι γίνεται ο σημαντικότερος έλληνας αθλητής της μεταπολεμικής Ελλάδας μετά τον απλησίαστο Πύρρο Δήμα. Ο Πετρούνιας, ένα χρόνο πριν, δεν είχε καν την πρόκριση για το Τόκιο εξασφαλισμένη. Εδωσε μάχη με τον χρόνο μετά τον τραυματισμό του, κατάφερε να βρεθεί στους Ολυμπιακούς κερδίζοντας συνεχώς πρωτιές και στον τελικό προκρίθηκε πρώτος. Η συνολική του παρουσία ήταν σχεδόν άριστη. Φυσικά ιστορικά ήταν και τα δυο χρυσά. Ο Τεντόγλου πήρε το πρώτο χρυσό της Ελλάδας στο μήκος μετά τον πόλεμο. Το ίδιο κι ο Ντούσκος στην κωπηλασία: μέχρι σήμερα δεν είχε μπει έλληνας αθλητής σε τελικό στο μονό σκιφ. Και βέβαια μέχρι τους Ολυμπιακούς το Τόκιο, ποτέ ανδρική Εθνική ομάδα δεν είχε αγωνιστεί σε τελικό Ολυμπιακών Αγώνων σε ομαδικό σπορ. Τα παιδιά του Θοδωρή Βλάχου έχασαν από τους βετεράνους Σέρβους που υπερασπίστηκαν στο Τόκιο το χρυσό που είχαν κερδίσει στο Ρίο, όμως έκαναν όλο τον κόσμο της υδατοσφαίρισης (και όχι μόνο) να τους χαρίσει το πιο αυθόρμητο χειροκρότημα. Ακόμα και στον τελικό, γυρίζοντας μια σε βάρος τους διαφορά τριών γκολ, έδειξαν ότι έχουν σπάνια προσωπικότητα.

Προσωπικότητα

Η σπάνια προσωπικότητα των αθλητών είναι αυτό που συνδέει όλα αυτά τα μετάλλια. Ο λιγομίλητος Ντούσκος, που σπουδάζει και ιατρική, είναι σπάνιο παιδί. Για τον Πετρούνια τα λόγια έχουν εξαντληθεί χρόνια τώρα: ο εξωστρεφής, υπέροχος μαχητής και καταπληκτικός μπαμπάς Λευτέρης είναι ο γιος για τον οποίο κάθε οικογένεια θα καμάρωνε. Ο Μίλτος Τεντόγλου, με την άνεση στον φακό, τη γοητευτική του ευθύτητα και το χιούμορ του είναι ο φίλος που όλοι θα θέλαμε να έχουμε. Κι ο Βλάχος και τα παλικάρια του είναι ευλογημένοι άνθρωποι. Συνεχιστές της καταπληκτικής σκυταλοδρομίας που υπάρχει στην ιστορία του ελληνικού πόλο. Μέλη μιας ομάδας με όλη τη σημασία της λέξης.

Δηλώσεις

Οχι τυχαία όλοι αυτοί οι Ολυμπιονίκες μας έδωσαν και καταπληκτικές δηλώσεις. «Μετά τα 750 μέτρα κωπηλατούσα σαν να έχω αφεθεί στα χέρια του Θεού, σκεφτόμουν μόνο Θεέ μου βοήθα με» είπε ο Ντούσκος προκαλώντας ανατριχίλες σε όσους γνωρίζουν πόσο ιερή είναι η στιγμή της αθλητικής υπέρβασης. «Πήρα φόρα κι έκλεψα το χρυσό στην τελευταία προσπάθεια. Δεν άξιζα τη νίκη σήμερα. Την άξιζε ο Κουβανός Ετσεβερία» είπε με μεγαλοψυχία ο Τεντόγλου δείχνοντας ότι μπορεί να πετάει στα 8 και 41 και την ίδια στιγμή να παραμένει με τα πόδια στο έδαφος. «Εχω τόσο πολύ μάθει να κερδίζω που δεν μου έρχεται εύκολο να πανηγυρίσω για το χάλκινο μετάλλιο. Περιμένω ήδη το Παρίσι για να το κάνω χρυσό» τόνισε ο Πετρούνιας καταθέτοντας μαθήματα περφεξιονισμού. «Ξέρουμε ότι η Ελλάδα καίγεται, δεν ζούμε σε άλλο σύμπαν, συγχωρείστε μας τα πανηγύρια, αλλά ζήσαμε σήμερα το όνειρό μας» είπε ο αρχηγός της Εθνικής πόλο Γιάννης Φουντούλης μετά τη νίκη πρόκριση στον ημιτελικό, τονίζοντας πως καμία νίκη καμίας Εθνικής δεν μπορεί να είναι παρηγοριά για ανθρώπινα δράματα. Ολα αυτά τα ακούς σπάνια. Γιατί σπάνια είναι τα παιδιά που τα δήλωσαν.

Μπράβο

Τώρα που οι Αγώνες ολοκληρώθηκαν μπορούμε να πούμε πως εκτός από όσους μετάλλια κέρδισαν, πολλά μπράβο αξίζουν και σε όσους έδωσαν μάχες υπέροχες, πλησιάζοντας αυτό που ήταν ο μεγάλος στόχος τους. Η μεγάλη κυρία του ελληνικού αθλητισμού, η Κατερίνα Στεφανίδη, ολοκλήρωσε τον τελικό του επί κοντώ κατακτώντας μια τέταρτη θέση για την οποία χρειάστηκε να κάνει την καλύτερή της εφετινή επίδοση. Τέταρτος στον τελικό των ανδρών στο επί κοντώ ήταν και ο ωραίος Εμμανουήλ Καραλής που έχει όλο το μέλλον δικό του. Εντυπωσιακά πράγματα έκαναν δυο κωπηλάτισσες, η Μαρία Κυρίδου και η Χριστίνα Μπούρμπου, που για να τρέξουν στην κούρσα του τελικού έκαναν παγκόσμιο ρεκόρ στον προκριματικό! Σπουδαίες εμφανίσεις κι ας μην ανταμείφθηκαν με μετάλλιο έκαναν δυο κολυμβητές μας: ο Κριστιάν Γκολομέεφ που ήταν πέμπτος στο πενηντάρι και ο διάδοχος του μεγάλου Σπύρου Γιαννιώτη, ο Αλκης Κυνηγάκης, που ήταν πέμπτος στα 10 χιλιόμετρα ανοιχτής θάλασσας. Και φυσικά πολλά μπράβο αξίζει και η Αννα Κορακάκη με τις δυο συμμετοχές στους τελικούς της στη σκοποβολή: οι δυσκολίες της στην προετοιμασία υπήρξαν τεράστιες αλλά σε τρία χρόνια στο Παρίσι πιστεύω πως θα την ξαναδούμε στο βάθρο.

Σχοινί

Η Ελλάδα δεν ήταν τελικά τόσο μακριά από τα δέκα μετάλλια που προέβλεπαν οι αισιόδοξοι, αλλά θα μπορούσε και να έχει γυρίσει χωρίς κανένα χρυσό. Ο ελληνικός αθλητισμός είναι καταδικασμένος να κινείται σε αυτό το τεντωμένο σχοινί: η απόλυτη επιτυχία είναι πολύ κοντά στην απόλυτη αποτυχία. Αυτό το γεγονός δίνει στις ελληνικές συμμετοχές μια παράξενη λάμψη: τη λάμψη της δραματικής προσπάθειας. Πιο πολύ και από αθλητές, όσοι έλληνες αθλητές πήραν μέρος στους Ολυμπιακούς του Τόκιο ήταν πρεσβευτές μιας χώρας που νομίζεις πως δεν έχει αθλητισμό. Για να διαπιστώσεις ότι έχει αθλητές τεράστιους με χαρά. Και – γιατί όχι; – και με λίγη υπερηφάνεια.