Κλιμάκια

Τη μάχη της ατάκας τη δίνουν κάθε μέρα. Τη μάχη της εικόνας όσο συχνότερα μπορούν. Από προχθές φαίνεται πως οι πολιτικοί ανακάλυψαν και μια καινούργια, εκείνη του κλιμακίου. Εντάξει, οι επιτόπιες αυτοψίες υπήρξαν πάντα χρήσιμο εργαλείο πολιτικής επικοινωνίας. Οι καταδρομικές επισκέψεις – συνοδεία τηλεοπτικής κάμερας βέβαια – κυβερνητικών στις κρατικές δομές που επιβλέπουν ή το λουτρό των αντιπολιτευομένων στον λαό προκειμένου να ακούσουν και να μεταφέρουν τα παράπονα του τελευταίου περιλαμβάνονται στα βιογραφικά των περισσότερων στελεχών των τριών πρώτων κομμάτων. Κι η «επί τόπου» – της φυσικής καταστροφής ή του επιχειρησιακού κέντρου διαχείρισής της – μετάβαση είναι στα SOS της λίστας με τις επικοινωνιακές τους υποχρεώσεις απέναντι στο εκλογικό σώμα. Στις φετινές πυρκαγιές, όμως, σύσσωμο το πολιτικό σύστημα εμφανίζεται κάτι παραπάνω από ετοιμοπόλεμο. Δεν επισκέπτεται μόνο ο Πρωθυπουργός το κινητό Συντονιστικό Κέντρο Επιχειρήσεων της Πυροσβεστικής ή ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης τις περιοχές που φλέγονται. Ενα κεντροαριστερό κλιμάκιο υπό την αρχηγό βρέθηκε σε μια μέρα σε δυο πληγείσες περιοχές, στην Αχαΐα και στη Βαρυμπόμπη.

Επιστροφή

Και την επομένη – χθες – ένα άλλο στην πυρόπληκτη Εύβοια, πολύ πριν περιοδεύσει εκεί ο συριζαίος πρόεδρος. Τα ίδια αντανακλαστικά έδειξε κι ο Περισσός, με ένα κλιμάκιο στην Εύβοια κι ένα στην Αττική. Για να ακριβολογούμε, στα μάτια ενός spin-doctor όλοι οι παραπάνω πήραν την απόφαση να βγουν απ’ τα γραφεία τους γρηγορότερα απ’ ό,τι συνηθίζεται. Η στόχευση της κάθε επιτόπιας παρουσίας είναι προφανώς διαφορετική. Αν ο Πρωθυπουργός κι οι υπουργοί του θέλουν να στηρίξουν μέσω αυτών το αφήγημα του επιτελικού κράτους, η αντιπολίτευση διακρίνει στην ευκαιρία της επαφής με τους ψηφοφόρους και την πιθανότητα να καρπωθεί τον θυμό που αναπόφευκτα φουντώνει γύρω από ένα πύρινο μέτωπο. Η στοίχιση πίσω από τη σημαία, επομένως, δεν συγκαταλέγεται στις προτεραιότητες κανενός. Ανεξάρτητα του ποιος κάνει πολιτικό ταμείο μετά τις πρόσφατες αυτοψίες – και πόσα τελικά «βγάζει» – πάντως, όλες τους έχουν ένα κοινό αποτέλεσμα: υπονοούν την επιστροφή στις πολιτικές μπίζνες αζ γιούζουαλ. Την επιστροφή στις περιόδους, δηλαδή, που μέχρι και μια καμένη πλαγιά επιλέγεται σαν το ιδανικό πεδίο για σύγκρουση.