Η Αγκυρα επιμένει στη στρατηγική της έντασης

Τη δική της «ευκαιρία» για να αντιστρέψει τη διαρκή κριτική που δέχεται από ΕΕ και ΗΠΑ στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αναζητεί η Τουρκία στη Θράκη. Το θέμα της μουσουλμανικής μειονότητας που επιχειρεί η Αγκυρα να συντηρήσει ψηλά στην ατζέντα ως «τουρκική μειονότητα» επανέρχεται τόσο μέσω των επισκέψεων τούρκων αξιωματούχων στην περιοχή, όσο και της προσπάθειας εκμετάλλευσης ζητημάτων που προκύπτουν κατά καιρούς, όπως η αναστολή λειτουργίας και μειονοτικών σχολείων λόγω έλλειψης μαθητών, και εντάσσεται στην πάγια ρητορική της τουρκικής πλευράς, που επιδιώκει τη συντήρηση και ενίσχυση της επιρροής της.

Χαρακτηριστική της ρητορικής της Αγκυρας, η πρόσφατη ανακοίνωση – που απαντήθηκε σε αυστηρό τόνο από την Αθήνα – του τουρκικού ΥΠΕΞ με αιχμή την αναστολή λειτουργίας μειονοτικών σχολείων λόγω έλλειψης μαθητών, με την Αγκυρα να επιχειρεί να επαναφέρει ζήτημα δικαιωμάτων με κάθε αφορμή. Στους «Τούρκους της Θράκης» αναφέρθηκε και ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου στη συνέντευξη Τύπου κατά την επίσκεψη του Νίκου Δένδια στην Αγκυρα, με τον ΥΠΕΞ να απαντά ότι στην Ελλάδα «υπάρχει μουσουλμανική μειονότητα, αυτήν αναγνωρίζει η Συνθήκη της Λωζάννης, αυτή είναι η άποψη του ελληνικού κράτους» και να αποτελεί ένα από τα θέματα που πυροδότησαν τη σύγκρουση των δύο μπροστά στις κάμερες. Στη Θράκη βρέθηκε ο Τσαβούσογλου, κατά την πάγια τακτική των τούρκων αξιωματούχων που επισκέπτονται την Ελλάδα, πριν έρθει στην Αθήνα, επιμένοντας στις πάγιες τουρκικές θέσεις, με την Αθήνα να απαντά για μία ακόμα φορά στην προσπάθεια της Αγκυρας να χαρακτηριστεί η μειονότητα εθνική αντί θρησκευτική που αναγνωρίζεται.

«Εδώ υπάρχουν σχεδόν 150.000 ομογενείς μας. (…) Εσείς είστε η γέφυρα της Τουρκίας με την Ελλάδα» ήταν τα λόγια του τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατά την επίσκεψή του στη Θράκη το 2017, που επίσης αναφερόταν στη διεκδίκηση «δικαιωμάτων» για την «τουρκική μειονότητα». Το θέμα «Θράκη» άλλωστε για την Τουρκία με όχημα τα «δικαιώματα» της μειονότητας και στόχο τον έλεγχο του μουσουλμανικού πληθυσμού της περιοχής, όπως και μουσουλμανικών πληθυσμών των Βαλκανίων συνολικότερα, εντάσσεται στο πλαίσιο και της εργαλειοποίησης της θρησκείας.

Η Τουρκία άλλωστε τόσο την περίοδο της οικονομικής κρίσης, όσο και στη συνέχεια, επιχείρησε να εκμεταλλευθεί στο έπακρο και τα ιδιαίτερα προβλήματα της περιοχής, αξιοποιώντας και τον ρόλο του προξενείου προκειμένου να ασκήσει έλεγχο σε διάφορους τομείς της καθημερινότητας και της επιβίωσης των ανθρώπων.

Η ατζέντα «ανθρώπινα δικαιώματα» με στόχο το ελληνικό κράτος να φανεί ως ένας παραβάτης στους κόλπους της ΕΕ εντάσσεται στο γενικότερο blame game εναντίον της Ελλάδας και συμπληρώνεται με το Μεταναστευτικό-Προσφυγικό και τις κατηγορίες για επαναπροωθήσεις στο Αιγαίο, αλλά και την αντίδραση των ελληνικών Αρχών στην προσπάθεια εργαλειοποίησης του ζητήματος τον Μάρτιο του 2020 στον Εβρο. Το παζλ ολοκληρώνει το Κυπριακό, όπου Αθήνα και Λευκωσία κατηγορούνται παγίως για καταπάτηση των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων.