Υφος

Οι μεν αποφάνθηκαν ότι «το θέαμα του πρωθυπουργού, που δημοσιοποιεί σέλφι από τις παραλίες, ενώ η χώρα δοκιμάζεται και η Αχαΐα φλέγεται, είναι τουλάχιστον απογοητευτικό». Κι έκριναν αναγκαίο, «επειδή ενδέχεται να μην πιάνει σήμα εκεί που βρίσκεται», να τον ενημερώσουν «ότι η αναζωπύρωση της πυρκαγιάς που έκαιγε από τη Δευτέρα και υποτίθεται ότι είχε ελεγχθεί, με χαμηλής έντασης ανέμους έκαψε τη μισή Αχαΐα μαζί με δεκάδες σπίτια και περιουσίες». Οι δε τούς αποκρίθηκαν με παρόμοια «επιχειρηματολογία» – παρότι προτίμησαν να απαντήσουν στο ποστ του αρχηγού, κι όχι στην ανακοίνωση του κόμματος -, επισημαίνοντας πως θυμίζουν στον αντίπαλό τους τι συνέβη το βράδυ της πυρκαγιάς στο Μάτι αλλά και τις επόμενες μέρες. Και συμπλήρωσαν «μιλώντας δε για φωτογραφία του Πρωθυπουργού σε δημόσια παραλία με πολίτες, αυθόρμητα το μυαλό όλων πηγαίνει στις διακοπές του ύστερα από την τραγωδία, σε ιδιωτική θαλαμηγό». Για να το πούμε με λιγότερα λόγια: Μαξίμου και Κουμουνδούρου διάλεξαν την πιο εύκολη μέθοδο πολιτικής αντιπαράθεσης, εκείνη που διεξάγεται σε καφενειακό ύφος.

Απειλή

Τα οφέλη αυτού του στυλ για μια αντιπολίτευση είναι προφανή – αν και οι συνεχείς επαναλήψεις του δεν έχουν, σύμφωνα με έμπειρους πολιτικούς από κάθε πλευρά, εγγυημένη απόδοση. Τα πλεονεκτήματά του, πάλι, για μια κυβέρνηση, η οποία ως δεύτερο κόμμα στηλίτευε την τάση του αντιπάλου της να αντιπολιτεύεται εκείνους που κάθονται στα αντιπολιτευτικά έδρανα αντί να κυβερνά, είναι – το λιγότερο – αμφίβολα. Οχι μόνο γιατί ντοπάρει έναν πολύ στενό πυρήνα προσηλυτισμένων. Αλλά κυρίως επειδή οδηγεί τους υπόλοιπους στο στρατόπεδο του «όλοι ίδιοι είναι». Βάζει τα θεμέλια, δηλαδή, για την απαξίωση του πολιτικού συστήματος συνολικά. Και κάπως έτσι, ακόμη και στην περίπτωση που κάποιος αναγνωρίζει στα πρόσωπα του προέδρου και των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ τους υπαίτιους για την καθιέρωση των διακοπών, των σπιτιών και των συγγενών ως πολιτικών εργαλείων – ή ως μετρητών της λαϊκότητας -, δεν πείθεται πως το πρωθυπουργικό επιτελείο «πιέστηκε» προχθές να κατέβει στο επίπεδο των απέναντι εξαιτίας της τσιπρικής ανάρτησης που ακολούθησε τη συριζαϊκή επίθεση. Η πολακοποίηση της στρατηγικής, επομένως, είναι απειλή για όλα τα στρατηγεία.