NON PAPER

Μια βραδιά στο Προεδρικό
Με ή χωρίς μάσκες (και κυριολεκτικά και μεταφορικά) η δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο, το περασμένο Σάββατο, ήταν από τις πλέον πολυσυζητημένες των τελευταίων ετών – και όχι μόνο για τα φουστάνια των κυριών. Τέσσερις μέρες μετά, ο αχός δεν έχει ακόμη καταλαγιάσει. Η αιχμή του δόρατος είναι η ανάκληση της παρασημοφόρησης του διασώστη Ιάσονα Αποστολόπουλου. Μια ακόμη αιτία για ατέρμονα και αδιέξοδα διαδικτυακά ντιμπέιτ αφού οι μεν δεν πρόκειται ποτέ να πείσουν τους δε. Ωστόσο, το βρίσκω λίγο αφελές να πιστέψουμε ότι η παρασημοφόρηση ματαιώθηκε λόγω της ρητορικής μίσους που χαρακτηρίζει κάποιες αναρτήσεις του κ. Αποστολόπουλου. Θεωρώ ότι στο υπουργείο του κ. Δένδια δεν είναι τόσο μειωμένης αντίληψης ώστε να εκτεθούν με αυτόν τον τρόπο. Πιθανότατα υπάρχουν άλλοι λόγοι αλλά, όσο δεν γίνονται επίσημες ανακοινώσεις, φερμουάρ. Και, τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα μου.

Παρά τις «τρύπες» που έχουν ανοίξει σε αυτήν τη διοργάνωση (εδώ «γερνάει» η δημοκρατία μας και θέλει, κάθε τόσο, ανανέωση, δεν θα «γεράσει» η δεξίωση προς τιμή της;), εφέτος υπήρξαν κάποιες παρουσίες και μία βράβευση που έδειξαν ότι η δημοκρατία μπορεί να είναι και κάτι παραπάνω από το σωστά μεν, κλισέ δε του 1974 (για να μην παρεξηγούμαστε, τα κλισέ γίνονται κλισέ επειδή ισχύουν). Αναφέρομαι στην απονομή του Αργυρού Σταυρού του Τάγματος του Φοίνικος στον Λεωνίδα Κουρσούμη και στις παρουσίες της Βούλας Αξαρλιάν, του Γιώργου Μομφεράτου, του Δημήτρη Καρακώστα και του Δημήτρη Κοντοπίδη.

Ο κύριος Λεωνίδας είναι ένας άνθρωπος που οι συγκυρίες του ιδιωτικού του βίου και της δημόσιας συνθήκης τον έβγαλαν, στα 68 του χρόνια, στο περιθώριο της μέχρι τότε άνετης ζωής του. Βρέθηκε να κοιμάται στον δρόμο και να τρώει στα συσσίτια, δεν ζήτησε όμως ούτε επιδόματα ούτε πρόωρη σύνταξη. Τα βιβλία που έβρισκε πεταμένα στα σκουπίδια και πουλούσε σε παλαιοβιβλιοπωλεία προς εξασφάλιση υποτυπώδους εισοδήματος, του έδωσαν την ιδέα για να στήσει (μετά κόπων και βασάνων που εξακολουθούν) το Βιβλιοπωλείο των Αστέγων, μια προσπάθεια που αξίζει τη στήριξή μας και κάποια από τα βιβλία που ασφυκτιούν στις βιβλιοθήκες μας. Διότι η δημοκρατία είναι και αξιοπρέπεια.

Η Βούλα, ο Γιώργος και οι δύο Δημήτρηδες
Η Βούλα Αξαρλιάν και ο Γιώργος Μομφεράτος είναι η μητέρα του Θάνου Αξαρλιάν και ο γιος του Νίκου Μομφεράτου, δολοφονημένοι και οι δύο (μαζί με άλλους έντεκα) από τον Δημήτρη Κουφοντίνα. Διότι η δημοκρατία είναι και η ασφάλεια του πολίτη. Το δικαίωμα, όταν βγαίνει από το σπίτι του, να μην καταλήγει στο νεκροτομείο διότι έτσι αποφάσισαν κάποιοι.

Ο Δημήτρης Καρακώστας είναι ο 18χρονος μαθητής από τη Ναύπακτο που ενώ, πριν από δύο μήνες, έχασε και τους δύο γονείς από Covid, αρίστευσε στις πανελλαδικές εξετάσεις. Διότι η δημοκρατία θέλει αρετή και σθένος.

Ο Δημήτρης Κοντοπίδης ήταν οκτώ ετών όταν διαγνώστηκε με κυστική ίνωση. Τότε οι γιατροί τού έδιναν προσδόκιμο ζωής από 10 έως 15 χρόνια. Σήμερα είναι 38. Την ασθένεια που, λόγω υπολειτουργίας των πνευμόνων, του έκοβε την αναπνοή, την έκανε ανάσα ζωής όχι μόνο για τον εαυτό του αλλά και για τους συνασθενείς του. Με τις πολυεπίπεδες δράσεις του έβαλε αυτήν την «αόρατη ασθένεια» στον χάρτη υγείας της χώρας και εξασφάλισε καλύτερες θεραπείες και συνθήκες περίθαλψης. Διότι, όπως έγραψε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, «…η άμεση και ισότιμη πρόσβαση στις καινοτόμες θεραπείες που βελτιώνουν το προσδόκιμο και την ποιότητα ζωής των ασθενών, αλλά και η συμμετοχή μας στις αποφάσεις που αφορούν την Υγεία μας, είναι θέμα δημοκρατίας».