{T16}Ηθικός νικητής{T16}

Η IAAF τον έχει χαρακτηρίσει ως τον «Μαραθώνιο του αιώνα» ενώ στην ιστορία έμεινε όχι για τον τελικό νικητή, αλλά για τον άνθρωπο που συγκλόνισε τους πάντες.

Σαν σήμερα, στις 24 Ιουλίου του 1908 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, ο Ιταλός Ντοράντο Πιέτρι είχε κλέψει τις καρδιές όλων με τον περιπετειώδη τερματισμό του στον μαραθώνιο.

Ο φούρναρης από το Κάπρι, πήγε στο Λονδίνο για να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα και να πάρει το χρυσό μετάλλιο στον εξαντλητικό μαραθώνιο.

Εδειχνε να το πετυχαίνει αφού ήταν πρώτος μέχρι που έφτασε στο νεόκτιστο στάδιο «Γουάιτ Σίτι» του Λονδίνου.

Ο Πιέτρι, εξουθενωμένος από την προσπάθεια αφού έκανε ντεμαράζ για να περάσει όλους τους αντιπάλους και αφυδατωμένος μπήκε στο στάδιο τρεκλίζοντας και πήγε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Οι κριτές τον έβαλαν στον σωστό δρόμο, αλλά αυτός έπεσε, τον σήκωσαν, ξανάπεσε άλλες τρεις φορές, αλλά τελικά έσφιξε τα δόντια και έτρεξε τα τελευταία 50 μέτρα κόβοντας το νήμα και σωριάστηκε στο τερέν όπου και έγινε μαύρος από το κάρβουνο, ενώ τον πήραν με φορείο. Ο Ιταλός χρειάστηκε 10 λεπτά για να καλύψει τα τελευταία 350 μέτρα του μαραθωνίου (2 ωρ. 54′ 46” ο συνολικός χρόνος του)!

Οι Αμερικανοί έκαναν ένσταση, επειδή ο Πιέτρι είχε δεχθεί τη βοήθεια των κριτών για να σηκωθεί και έτσι το χρυσό μετάλλιο πήρε ο Αμερικανός Τζον Χέις. Ο Ιταλός ακυρώθηκε και κατατάχθηκε κάτω από τους 27 αθλητές που τερμάτισαν.

Τα όσα διαδραματίσθηκαν όμως στο Ολυμπιακό Στάδιο του Λονδίνου συγκλόνισαν και συγκίνησαν τον κόσμο που τα παρακολούθησε. Ανάμεσά τους και ο συγγραφέας Σερ Αρθουρ Κόναν Ντόιλ (είχε γίνει γνωστός για τον ήρωά του τον δαιμόνιο ντετέκτιβ, Σέρλοκ Χολμς)  ο οποίος πρότεινε άμεσα στη βασίλισσα Αλεξάνδρα να τιμήσει τον Ιταλό. Πράγματι, την επόμενη μέρα, η βασίλισσα που είχε δει από κοντά την προσπάθεια του Πιέτρι, του απέμεινε ένα ασημένιο κύπελλο αναγνωρίζοντας το μεγαλείο ψυχής που επέδειξε στα τελευταία μέτρα του αγώνα.

Παράλληλα ο Ντόιλ πρότεινε στην «Daily Mail» να συγκεντρώσει χρήματα ώστε να βοηθήσουν τον Ιταλό να ανοίξει τον δικό του φούρνο. Οι αναγνώστες της εφημερίδας ανταποκρίθηκαν και μαζεύτηκε ένα ποσό – σημαντικό για την εποχή – κοντά στις 300 λίρες. Ακολούθησε ο φόρος τιμής από τον συνθέτη Ιρβινγκ Μπέρλιν ο οποίος έγραψε τραγούδι για τη συγκλονιστική ιστορία με τον τίτλο «Dorando».

Σε εκείνη τη διοργάνωση οι δρομείς διένυσαν 42.195 μέτρα ενώ συνήθως έκαναν 40 χιλιόμετρα. Η διαφορά αυτή προέκυψε όταν η βασιλική οικογένεια ζήτησε τα παιδιά της να μπορούν να δουν τους αθλητές από το Windsor Castle. Το μήκος αυτό όμως θα καθιερωθεί επίσημα από τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι του 1924.