Η νέα πολιτική πλατφόρμα

Ο ακτιβισμός, κάθε είδους, αποτελεί δράση μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο πολιτικής. Για την ακρίβεια είναι η προσπάθεια μόχλευσης της πολιτικής με μη πολιτικά εργαλεία.

Οταν οι αθλητές στους Ολυμπιακούς Αγώνες ή και αλλού, γονατίζουν, όπως έκαναν οι βρετανίδες και οι αμερικανίδες στο πρώτο τους παιχνίδι ποδοσφαίρου στο Τόκιο, ουσιαστικά έκαναν μια πολιτική δήλωση αποδοκιμασίας για τον ρατσισμό, την αστυνομική βία, τις διακρίσεις.

Γνωρίζουν το μήνυμα που στέλνουν, γι’ αυτό επιμένουν να το στέλνουν παρά τις προειδοποιήσεις.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες ωστόσο δεν αποτελούν σκηνή πολιτικών εκδηλώσεων. Οποτε αναλήφθηκε σχετική πρωτοβουλία στο παρελθόν, με πιο χαρακτηριστική την εικόνα των υψωμένων γροθιών των Αμερικανών Σμιθ και Κάρλος, στο Μεξικό το 1968, που μετατράπηκε σε σύμβολο αντίστασης κατά του ρατσισμού, οι πρωταγωνιστές ανταμείφθηκαν μόνο από την Ιστορία. Ισως βέβαια αυτό το αντίτιμο να έχει μεγαλύτερη αξία από το χειροκρότημα των Αθανάτων ή μια επίσκεψη στον Λευκό Οίκο. Εχει όμως και μεγαλύτερο κόστος για τους ίδιους τους αθλητές.

Οι νοοτροπίες έχουν αλλάξει. Αλλο το 1968 και άλλο το 2021. Η ΔΟΕ και οι γραφειοκράτες που θα αισθανθούν να θίγονται από τα πολιτικά μηνύματα των ακτιβιστών γνωρίζουν πολύ καλά πως αυτή τη φορά οι αθλητές που θα σηκώσουν τις γροθιές τους στο βάθρο δεν είναι μόνοι τους. Εχουν τη στήριξη εκατομμυρίων ανθρώπων που λένε «μέχρις εδώ» σε κάθε είδους καταπάτηση των δικαιωμάτων των ασθενέστερων του κόσμου.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Τόκιο θα είναι πιο παράξενοι, αλλόκοτοι, ασυνήθιστοι, όχι μόνο γιατί διεξάγονται με έναν χρόνο καθυστέρηση, εν μέσω πανδημίας, μπροστά σε κενές εξέδρες και υπό αυστηρά μέτρα ασφάλειας. Αλλά και γιατί θα επιβεβαιώσουν τον μεγαλύτερο φόβο του ηγέτη τους, Τόμας Μπαχ: η μεγαλύτερη αθλητική διοργάνωση θα μετατραπεί σε πολιτική πλατφόρμα που αναγκαστικά θα φιλοξενήσει παραστάσεις που δεν θα ικανοποιούν πάντα το πολιτικό αίσθημα. Και τότε θα αρχίσουν τα δύσκολα.