Πολιτική και αρνητές

Πολιτική και αρνητές

Να ‘μαστε πάλι εδώ – σχεδόν μία εβδομάδα έλειψα και παραλίγο να έρθουν τα πάνω κάτω σε αυτή τη χώρα. Τα έβλεπα εκεί που ήμουν, τα αποκωδικοποιούσα, οργιζόμουν, θύμωνα και στο τέλος, φιλοσοφώντας, σχεδόν πάντα κατέληγα στο κλασικό συμπέρασμα πως «δεν υπάρχει σωτηρία».

Σε μια περίοδο που η χώρα θα έπρεπε να είναι ενωμένη απέναντι στον κοινό εχθρό, την πανδημία, που μας έχει αλλάξει τη ζωή (μαζί με τα… φώτα), εμείς καταφέραμε να αποτελέσει ο κορωνοϊός κεντρικό θέμα για την αντιπαράθεση, στα όρια της εμφύλιας φαγωμάρας. Η ευθύνη βέβαια δεν επιμερίζεται μόνο στην αντιπολίτευση. Μερίδιο έχει και η κυβέρνηση. Με αλλοπρόσαλλες δηλώσεις που υποτίθεται ότι γίνονταν για να καλλιεργήσουν το έδαφος για τις αποφάσεις που θα ακολουθούσαν, κατάφεραν να δημιουργήσουν τέτοια σύγχυση που οι μόνοι που βγήκαν (και εξακολουθούν να βγαίνουν, εδώ που τα λέμε) κερδισμένοι είναι οι «αρνητές» του εμβολιασμού. Διότι τι νόημα έχει τη μια να βγαίνει ο ένας και να κάνει λόγο για απολύσεις ανεμβολίαστων από τους ευαίσθητους τομείς της δημόσιας υγείας, και μετά να βγαίνει ένας άλλος και να λέει, δεν είπαμε ακριβώς απολύσεις, μιλήσαμε για διαθεσιμότητες, και μετά ένας τρίτος που να λέει, ούτε απολύσεις ούτε διαθεσιμότητες, θα δώσουμε άδεια άνευ αποδοχών, και άλλα τέτοια απίθανα. Αν η πολιτική σου είναι να σπάσεις τον πυρήνα των «αρνητών» στο ΕΣΥ, ας πούμε, κάνεις ό,τι και ο Ντράγκι στην Ιταλία: τους στέλνεις σπίτι τους και τελειώσαμε. Χωρίς συζήτηση.

Η αντιπολίτευση, από την άλλη, και δη η αξιωματική, ο ΣΥΡΙΖΑ, διαπιστώνοντας ότι αφ’ εαυτής δεν κερδίζει τίποτε από όλο αυτό, παίζει το γνωστό παιδικό παιχνίδι του «μουντζούρη». Και ψαρεύει ατελείωτα στα θολά νερά των «πλατειών» των «αγανακτισμένων» αρνητών, που έσκασαν πάλι μύτη, να μας θυμίζουν το αξέχαστο 2010…

Ξεπεσμός…

Αντιπολίτευση για τα μπάζα

Θα αντλήσω παράδειγμα αντιπολιτευτικής τακτικής, φυσικά από την αξιωματική αντιπολίτευση – τον ΣΥΡΙΖΑ. Πήρε η κυβέρνηση τη σωστή, ΟΛΟΣΩΣΤΗ για την ακρίβεια, απόφαση του υποχρεωτικού εμβολιασμού των ανδρών της ΕΜΑΚ, στη λογική ότι εσείς που πρώτοι καλείστε να επέμβετε σε κρίσιμες καταστάσεις, φυσικές καταστροφές κ.λπ. δεν μπορείτε να πηγαίνετε εκεί όπου σας καλεί το καθήκον χωρίς να έχετε εμβολιαστεί, διότι υπάρχει κίνδυνος διασποράς του κορωνοϊού.

54 από αυτά τα παλικάρια αρνήθηκαν να εμβολιαστούν και η αμέσως επόμενη απόφαση της διοίκησης ήταν να τους θέσει σε διαθεσιμότητα από την ΕΜΑΚ.

Διαβάστε τώρα απόσπασμα από δήλωση – σχόλιο του αρμόδιου τομεάρχη του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη Χρήστου Σπίρτζη:

«Το επιτελικό κράτος Μητσοτάκη αδυνατεί να διασφαλίσει την προστασία της υγείας των πολιτών, ενώ παράλληλα συνεχίζει να χρησιμοποιεί ως άλλοθι την πανδημία για την εκτέλεση του κομματικού του σχεδίου. Για μία ακόμη φορά, αντί της πειθούς, η κυβέρνηση Μητσοτάκη χρησιμοποιεί την τιμωρητική λογική του ευρύτερου δόγματος “νόμος και τάξη”. Για μία ακόμη φορά η κυβέρνηση Μητσοτάκη επενδύει στον διχασμό και στη διαίρεση των ελλήνων πολιτών».

Καλά ως εδώ; Πάμε στην τελευταία παράγραφο αυτής της δήλωσης – μνημείο:

«Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει από την πρώτη στιγμή πάρει θέση υπέρ της εθνικής προσπάθειας του εμβολιασμού (σ.σ.: για να κρατάμε και τα… προσχήματα, προφανώς, η υπενθύμιση), δεν πρόκειται όμως να επιτρέψει στην κυβέρνηση Μητσοτάκη να συνεχίσει να διχάζει τον ελληνικό λαό και να χρησιμοποιεί την πανδημία ως άλλοθι για την αποδυνάμωση κρίσιμων κρατικών υπηρεσιών»!!! Τι καταλαβαίνουμε από όλο αυτό; Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μεν υπέρ των εμβολιασμών (όπως μας διαβεβαιώνει ο Χρηστάρας, αλλά ας το πει και στον φίλο του τον Πολάκη), από την άλλη όμως η κυβέρνηση κακώς θέτει σε διαθεσιμότητα τους 54 της ΕΜΑΚ! Αντιπολίτευση για τα μπάζα, κανονικά…

Οχι παραμύθια

Η ουσία είναι ότι ο Σπίρτζης και οι σύντροφοί του βρίσκουν και τα κάνουν – έχοντας απέναντί τους μια κυβέρνηση η οποία συνεχώς πατάει σε δύο βάρκες. «Κλείνει η Μύκονος;». «Κλείνει». Τι ακριβώς κλείνει, ουδείς είχε την ευθύνη να εξηγήσει με τρόπο κατανοητό. Τι; Οτι δεν πρόκειται για lockdown. Δεν κλείνει το νησί. Οτι αυτό που «κλείνει» είναι η μουσική και το ατελείωτο πηγαινέλα στα Ματογιάννια, σε συνθήκες ασφυξίας. Εκεί όπου ο κορωνοϊός κάνει τρελό πάρτι – αυτός, κανένας άλλος. Φωνές, διαμαρτυρίες, ειδήσεις και «ειδήσεις» για τις (υποτιθέμενες) τεράστιες σε αριθμό ακυρώσεις, γι’ αυτούς που αντί για Μύκονο θα πάνε Σεν Τροπέ, Ιμπιζα, Πόρτο Φίνο και δεν ξέρω πού αλλού. Περίτρομη η κυβέρνηση από τις αντιδράσεις, χωρίς καν να ζητήσει να δει τα νούμερα, πόσες είναι πια αυτές οι ακυρώσεις (δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες; Δεκάδες χιλιάδων;), παίρνει άλλη απόφαση.

Το «ανοίγει η Μύκονος» από Δευτέρα. Μειώθηκαν, λέει, τα κρούσματα. «Είναι καλύτερη η εικόνα». Είναι; Πολύ αμφιβάλλω. Για να γίνει καλύτερη, πρέπει να υπάρχει ουσιαστικός έλεγχος. Ου-σι-α-στι-κός! Οχι παραμύθια.

Και εξελίσσεται μια ιστορία που δεν έχει αρχή και τέλος. Αλλά έχει πιθανή σοβαρή κατάληξη: την επιδείνωση της κατάστασης στην οικονομία. Η οποία έτσι κι αλλιώς είναι βαριά τραυματισμένη από την πανδημία.

Ελεγχος με… τα μάτια

Και επειδή δεν μου αρέσει να λέω ό,τι να ‘ναι, θα μιλήσω με προσωπικό παράδειγμα: στη διάρκεια της μικρής αυτής απουσίας από το «Στίγμα» χρειάστηκε να ταξιδέψω από την Πάτμο στη Λέρο. Το ναυτιλιακό γραφείο μάς εφοδίασε με μια δήλωση, ονομαστική, η οποία ζητούσε να καταγράψουμε αν έχουμε ασθενήσει, αν έχουμε κάνει τεστ, αν έχουμε εμβολιαστεί. Τη συμπληρώσαμε και κατά σύσταση του ναυτιλιακού γραφείου έπρεπε να την κρατάμε στο χέρι, ώστε να την ελέγξει το Λιμενικό, μαζί με το ονομαστικό εισιτήριο, πριν εισέλθουμε στο πλοίο.

Φυσικά, δεν μας έλεγξε κανείς. Δεν μας ζητήθηκε ποτέ. Από κανέναν. Ούτε από Λιμενικό, ούτε από ελεγκτή του πλοίου. Τη δήλωση την έχω κρατήσει για σουβενίρ. Ενός κράτους το οποίο πάσχει από βαρύ ωχαδερφισμό, ερασιτεχνισμό και τρελή βαρεμάρα.

Κύριε Πλακιωτάκη, αρμόδιε για το Λιμενικό, κάτι πάει στραβά. Ή δεν έλαβαν ποτέ τις εντολές σας τα όργανα ή (που δεν το πιστεύω) δεν τις στείλατε ποτέ…

Αντίο σε έναν Πρίγκιπα

Γράφτηκαν πολλά και θα περιττεύει ίσως η αναφορά, όμως θα το κάνω: είμαι βαθιά συντετριμμένος από την απώλεια του Τόλη Βοσκόπουλου, που έφυγε από τη ζωή την περασμένη Δευτέρα. Με τιμούσε με τη φιλία του, ήταν αναγνώστης του «Στίγματος» και το μόνο που έχω να αναφέρω εδώ είναι ότι πέρα από αυτό που ο πολύς κόσμος γνώριζε γι’ αυτόν, ότι δηλαδή ήταν ένας σπουδαίος (μια ολόκληρη εποχή σφράγισε με την παρουσία του) τραγουδιστής και ηθοποιός, ήταν μια «ψυχούλα». Ενας εξαιρετικός άνθρωπος, με πολλά χαρίσματα και μεγάλη καρδιά. Και έφυγε τυχερός που στο τέλος της ζωής του έζησε δίπλα στην αγαπημένη του Αντζελα Γκερέκου, η οποία του στάθηκε πραγματικά. Αυτά τα 20 χρόνια που έζησαν μαζί ίσως ήταν και τα καλύτερα της ζωής ενός Πρίγκιπα, που έφυγε με ψηλά το κεφάλι και άφησε πίσω του μια σπάνια παρακαταθήκη με τραγούδια που τραγούδησε, και θα εξακολουθήσει να τραγουδάει για πολλά χρόνια ακόμη, όλη η Ελλάδα…