Στις λάσπες θα κριθεί ο ηγεμόνας της Ευρώπης

Τον ειρωνεύονταν συχνά. Ομως ο πάλαι ποτέ καγκελάριος της Γερμανίας Γκέρχαρντ Σρέντερ ήξερε καλά τι έκανε. Και τώρα όλοι βαδίζουν στον δρόμο που χάραξε. Για την ακρίβεια, στον λασπότοπο. Που κατάπιε τόσους άτυχους ανθρώπους, ο αριθμός των οποίων ανεβαίνει διαρκώς δραματικά, όπως και τις περιουσίες τους και υποδομές δισεκατομμυρίων ευρώ. Και έκανε αυτή την τραγωδία τη νέα σκηνή των εκλογών του Σεπτεμβρίου, που θα κρίνουν την εξουσία στη Γερμανία και, ακολούθως, στην Ευρώπη.

Μια τέτοια καταστροφή σε μια τόσο ανεπτυγμένη χώρα δείχνει ότι η Νέμεσις του περιβάλλοντος δεν χαρίζεται σε κανέναν. Οτι όσα λεφτά και να έχει μια χώρα, δεν μπορεί να την ξεγελάσει. Δεν πρόκειται να τη σώσουν. Οσοι φώναζαν είχαν δίκιο. Και, βέβαια, η φύση δεν κρατάει πολιτικό ημερολόγιο. Δεν έκανε τη χάρη να περιμένει μέχρι να τελειώσουν οι εκλογές, όταν η πολιτική σημασία αυτής της θεομηνίας θα ήταν εντελώς διαφορετική από τη σημερινή, που τίναξε στον αέρα τους προεκλογικούς σχεδιασμούς των κομμάτων και έδειξε και τις ανεπάρκειές τους.

Οι διεκδικητές της εξουσίας τα έκαναν ήδη μαντάρα. Ο Χριστιανοδημοκράτης υποψήφιος Αρμιν Λάσετ, που έχει την καυτή πατάτα ότι το κακό έγινε στα μέρη του, έβαλε τα γέλια όταν ο πρόεδρος της χώρας μιλούσε για τα θύματα. Μεγάλη ζημιά που δεν μαζεύεται. Θα δυσκολευτεί πολύ να το εξηγήσει και ακόμα περισσότερο να τον συγχωρήσουν.

Ούτε οι Πράσινοι έκαναν καλή αρχή: με τη Μέρκελ να λείπει αρχικά στις ΗΠΑ και τον Σοσιαλδημοκράτη αρχηγό Ολαφ Σολτς, που «έχει» τα ομοσπονδιακά λεφτά, να βάζει αμέσως τις γαλότσες του και να τρέχει στον τόπο της καταστροφής ως άλλος Σρέντερ, η επικεφαλής των Πρασίνων Αναλένα Μπέρμποκ θεώρησε ότι μπορούσε να συνεχίσει τις διακοπές της και να «καθαρίσει» με ένα τουιτάρισμα. Αυτό επίσης μπορεί να της στοιχίσει ακριβά. Και στην ίδια και στο κόμμα της και σε αυτά που (λένε ότι) εκπροσωπούν. Αλλωστε, η ιδέα ότι η θεομηνία θα της φέρει τις εκλογές στο πιάτο είναι ακραία επιπόλαιη. Ακόμα πιο άκυρη είναι η αιτιολογία που διαρρέεται από τους Πράσινους για την απουσία τους: ότι, δήθεν, δεν ήθελαν να μπουν στη μέση και να… εμποδίσουν το έργο των διασωστών. Ασφαλώς και δεν θα μπορούσαν να παίξουν το χαρτί του «μεσσία», καθώς δεν έχουν τίποτα στα χέρια τους. Ομως, άλλο αυτό και άλλο το να λείπουν. Τελικά, εδώ θα φανεί αν οι μετρήσεις, που τόσο τους ευνοούν, αφορούν τους ίδιους, το πρόγραμμά τους και την εμπιστοσύνη στις ικανότητές τους ή δεν είναι τίποτε άλλο παρά το μπούχτισμα των γερμανών πολιτών από τα κόμματα που παγίως τους κυβερνούν.

Τέλος, η Ακρα Δεξιά επέλεξε να διαφοροποιηθεί με το «ψεκασμένο» επιχείρημα ότι «οι βροχές και οι πλημμύρες είναι φυσικά φαινόμενα με τα οποία είναι γεμάτα τα βιβλία Ιστορίας» και ότι «οι εκπομπές καυσαερίων δεν παίζουν εδώ κανέναν ρόλο». Και δεν είναι απίθανο να της βγει το ότι ψαρεύει σε αυτά τα νερά: όπως δείχνουν και τα εμβόλια, υπάρχει πολύ κοινό στην τρέλα.

Το 2002, ο Σρέντερ με τη Σαξονία και τη Βαυαρία, τελικά, τα είχε καταφέρει να κάνει τη μεγάλη έκπληξη: νίκησε τον Εντμουντ Στόιμπερ σε μια μάχη που όλοι προεξοφλούσαν ότι ήταν χαμένη. Τώρα, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Εν τω μεταξύ, την ίδια στιγμή, σχεδόν ουδείς ασχολείται με τις αντίστοιχες καταστροφές σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αφού στο Βερολίνο κρίνεται ο/η επόμενος ηγεμόνας της Ευρώπης. Που πάντως, όποιος/α κι αν είναι, δεν θα αλλάξει τις κύριες γερμανικές πολιτικές. Μετά την καταστροφή πλέον όλα μπορεί να συμβούν. Ολα, εκτός από αυτό.