Περί πατριωτισμού

Το σχόλιο ήταν σαφές, στηριζόταν σε γεγονότα και διατυπώθηκε ευθαρσώς. «Αν το σχέδιο Ανάν είχε γίνει αποδεκτό», έγραψε την Παρασκευή η Αννα Διαμαντοπούλου στο Twitter, «η Αμμόχωστος θα είχε επιστραφεί εδώ και 17 χρόνια. Μετά το ΟΧΙ, ποια ήταν η θετική κίνηση ώστε να μην περιμένουμε τον Ερντογάν να εισβάλει με χορούς και πανηγύρια;».

Η πρώην υπουργός θα μπορούσε να γράψει και για άλλες χαμένες ευκαιρίες: από τα δημοκρατικά ελλείμματα της διακυβέρνησης Μακάριου, στα οποία αναφέρεται το νέο βιβλίο του Τάκη Χατζηδημητρίου «Κυπριακή Δημοκρατία 1959-1964. Κράτος και παρακράτος», μέχρι την αποχώρηση του Νίκου Αναστασιάδη από τις συνομιλίες του Κραν Μοντανά, το φλερτ με τη λύση των δύο κρατών και την υπονόμευση Ακιντζί. Ο σημερινός πρόεδρος, έγραφε τον περασμένο Μάιο ο σπουδαίος κύπριος ιστορικός Χρυσόστομος Περικλέους στον Πολίτη, θα μπορούσε ακόμη και στην τελευταία πενταμερή να έχει κάνει ένα «άλμα προς το μέλλον», που θα περιλάμβανε την πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων και την αποτελεσματική συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων σε όλα τα ομοσπονδιακά όργανα λήψης αποφάσεων. Αλλά αυτό το άλμα φάνηκε ανίκανος να το κάνει.

Οι περισσότερες απαντήσεις στην ανάρτηση της Διαμαντοπούλου ήταν ανώνυμες, ανορθόγραφες και υβριστικές. Γνωστά πράγματα: οι προδότες του Σημίτη, η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, το ΠΑΣΟΚ που κατέστρεψε την Ελλάδα και ο ήρωας Τάσσος Παπαδόπουλος που έσωσε την τιμή της Κύπρου. Υπάρχει όμως ένα σχόλιο, επώνυμο αυτό και κατά σύμπτωση το πρώτο, στο οποίο αξίζει να σταθούμε. Υπογράφεται από τον βουλευτή της ΝΔ Θάνο Πλεύρη. Και αναφέρεται στη φράση με την οποία η πρώην υπουργός έκλεινε την ανάρτησή της.

«Πατριωτισμός σημαίνει να πολεμάς για το συμφέρον του λαού βλέποντας το μέλλον», έγραψε η Διαμαντοπούλου. «Πάγια πατριωτική θέση της Ελλάδος είναι να στηρίζει τις επιλογές της Κύπρου», υποστήριξε ο Πλεύρης. «Η Κύπρος κυρίαρχα με την ελεύθερη βούληση των Κυπρίων Αδελφών μας απέρριψε το Σχέδιο Ανάν και ως Ελλάδα στηρίζουμε και χαιρετίζουμε τις αποφάσεις της Κύπρου. Αυτό είναι πατριωτισμός».

Πρόκειται χωρίς αμφιβολία για δύο ριζικά διαφορετικές αντιλήψεις περί πατριωτισμού. Η πρώτη δίνει προτεραιότητα στο συμφέρον του λαού, κάτι που μπορεί να μην είναι οικουμενικό ή μονοδιάστατο, αποτελούσε όμως ανέκαθεν γνώμονα της πολιτικής που ακολουθεί μια ρεαλιστική και υπεύθυνη κυβέρνηση. Η δεύτερη έχει μια οιωνεί θρησκευτική διάσταση: η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάδα τυφλά ακολουθεί, ανεξαρτήτως του πώς λαμβάνονται κάθε φορά αυτές οι αποφάσεις, ποιοι και γιατί τις υποκινούν, τι συνέπειες έχουν και σε τι αδιέξοδα οδηγούν. Η Διαμαντοπούλου μιλά για ανάλυση, σύνθεση, σχεδιασμό. Ο Πλεύρης είναι δέσμιος ενός αμετακίνητου δόγματος. Αν οι Κύπριοι αποφασίσουν να πέσουν στον γκρεμό, θα πέσουμε μαζί τους.

Τώρα που θα δοκιμαστεί για άλλη μια φορά το διεθνές δίκαιο – και η αισθητική – με το σόου του Ερντογάν στα κατεχόμενα, τέτοιες διακρίσεις είναι αναγκαίες.