NON PAPER

Η τερατολογία του παραθερισμού

Αναρωτιέμαι αν ξέρει κανείς ολόκληρο εκείνο το ανέκδοτο (από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου λέμε τώρα) που καταλήγει στο «…κι εσείς που βασανίζετε τους μαύρους». Τι σημασία όμως έχει η ιστορία όταν η «ουρά» της έχει καταχωρηθεί πλέον στο καθημερινό μας λεξιλόγιο. Ως ένα είδος παροιμίας που παραπέμπει στο «πέταγμα της μπάλας στην εξέδρα», στη μετατόπιση της κουβέντας, στον καταλογισμό μιας εκτός context (όπως λέμε και στον Μπισκοπιό Σύρας) ευθύνης.

Ναι, σε μια συζήτηση το «Κι εσείς που βασανίζετε τους μαύρους» είναι σαν το «στρίβειν δια του αρραβώνος». Δεν την προάγει, την απογυμνώνει από επιχειρήματα. Εκτός και αν πρόκειται για πολιτική. Εκεί, αλλάζει το πράγμα. Τα πεπραγμένα ενός προσώπου ή μιας παράταξης, εφόσον ο αρχηγός της δεν έχει αλλάξει, είναι διαπιστευτήρια. Δεν λέει, για παράδειγμα, να κάνει κήρυγμα εναντίον του ρατσισμού ένας ναζιστής ούτε να προασπίζεται την κοινοβουλευτική δημοκρατία ένας σταλινικός.

Πάμε λοιπόν στο δια ταύτα. Από την αρχή του καλοκαιριού, μη σας πω από πέρυσι και, ακόμη καλύτερα, από πρόπερσι, η ελαφρά – πλην μαινόμενη – ταξιαρχία του ΣΥΡΙΖΑ και, στη συνέχεια, το επίσημο κόμμα έχουν πάθει μια εμμονή για το ότι ο Πρωθυπουργός κάνει διακοπές τα Παρασκευοσαββατοκύριακα. Στο πατρικό σπίτι του στα Χανιά ή στο οικογενειακό του στην Τήνο. Και το Σαββατοκύριακο που πέρασε στο Costa Navarino. Μιλάμε για μεγάλο μένος. Δηλαδή μέχρι που ζητάνε εκλογές.

Συγγνώμη αλλά στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί. Και δεν εννοώ το τριήμερο που, προ ολίγων εβδομάδων, πέρασε εκεί ο Δημήτρης Τζανακόπουλος με την Εφη Αχτσιόγλου. Είχα ξαναγράψει και τότε ότι ο κάθε πολιτικός μπορεί να πηγαίνει διακοπές όπου θέλει φτάνει το κόστος τους να καλύπτεται από το εισόδημά του και να μην απουσιάζει από τα καθήκοντά του.

Διακοπές και διαπλοκή

Ενας σπουδαίος πολιτικός – όχι εν ενεργεία αυτό το διάστημα – έλεγε πάντα ότι οι πολιτικοί δεν φιλοξενούνται. Απολύτως σωστός αλλά, ας πούμε ότι, αυτό γίνεται. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, για παράδειγμα, έκανε διακοπές στο σκάφος ή στα εξοχικά της οικογένειας Γουλανδρή, δημοσιοποιούσε μάλιστα και φωτογραφίες του από «χαλαρές στιγμές» με τον φίλο του Τάκη Χορν. Ο Ανδρέας Παπανδρέου από την άλλη, δεν έβγαζε δελτίο Τύπου αλλά δεν έκρυβε τις διακοπές του με το περίφημο «Γκουανταλαχάρα».  Το πρόβλημα με έναν πολιτικό και δη πρωθυπουργό είναι όταν κρύβεται στις διακοπές του. Οταν κανείς δεν πρέπει να μάθει πού και με ποιον ήταν. Γιατί τότε, θέλει να κρύψει και κάτι άλλο. Οπως ο κύριος Τσίπρας για παράδειγμα. Που φέρεται να έχει χρησιμοποιήσει ακόμη και το πανάκριβο πρωθυπουργικό αεροπλάνο για οικογενειακές αποδράσεις. Και αν αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί επισήμως, τα «κλεμμένα» στιγμιότυπα από τις διακοπές του στο κότερο της εφοπλιστικής οικογένειας Παναγοπούλου, λίγα 24ωρα μετά την πυρκαγιά στο Μάτι, είναι ακριβώς η «φωτογρφία» του τι δεν πρέπει να κάνει ένας πρωθυπουργός ως προς τις διακοπές του. Η επίκλησή της λοιπόν, όταν οι ελαφρές ταξιαρχίες ανεβαίνουν στα κάγκελα, δεν είναι το «κι εσείς που βασανίζετε τους μαύρους». Και κάτι ακόμη. Ενας πολιτικός δικαιούται να έχει και εξοχικό. Η Μελίνα φωτογραφιζόταν συνέχεια στο σπίτι της στην Επίδαυρο που η ίδια περιέγραφε ως «ενώσαμε δύο λουτροκαμπινέδες και τους κάναμε εξοχικό» που, εδώ που τα λέμε, δεν απείχε από την αλήθεια. Το πρόβλημα υφίσταται όταν γίνονται υστερικές προσπάθειες ώστε οι συνθήκες αγοράς ή ενοικίασης του σπιτιού να παραμένουν κρυφές.

(Ο πρώτος τίτλος είναι παραλλαγή της «Τριλογίας του παραθερισμού» του Γκολντόνι).