«Αφού δεν κάνεις αυτό που θέλω, παύεις να υπάρχεις»

Οι αυξημένοι φόνοι γυναικών, σίγουρα, συνδέονται με την έμφυλη βία, η οποία έχει πολλές εκφάνσεις. Οι δολοφόνοι στη γυναικοκτονία άλλοτε λειτουργούν «εν θερμώ» και άλλοτε όχι. Οταν δεν λειτουργούν «εν θερμώ», οργανώνουν τη δράση τους, πιθανά με ψυχραιμία και στοχευμένα. Οταν πρόκειται για εγκλήματα πάθους (π.χ. απιστία), τότε παρατηρούνται οι «εν θερμώ» δολοφονίες. Σίγουρα ενέχεται η έμφυλη βία σε αυτές τις εγκληματικές πράξεις. Η γυναίκα είναι αδύναμη, είναι στο χέρι του άνδρα να την κακοποιήσει, να επιλέξει ο ίδιος πώς θα τη «διαχειριστεί», αν θα ζήσει ή σε ποιες συνθήκες θα ζήσει, αν θα πεθάνει. Συχνά η εγκληματική αυτή συμπεριφορά βασίζεται στο «αίτημα»: αφού δεν κάνεις αυτό που θέλω, παύεις να υπάρχεις, σου αφαιρώ τη ζωή.

Οι δράστες είναι συνήθως εγκληματικές προσωπικότητες, με «κοινωνιοπαθητικά» χαρακτηριστικά προσωπικότητας, με άρση αναστολών, απουσία εσωτερικευμένου ηθικού αξιακού συστήματος, απουσία ενοχών, ροπή προς παραβατική και εγκληματική συμπεριφορά. Η προσπάθεια συγκάλυψης και η ψυχραιμία των δραστών σε αυτά τα εγκλήματα επιβεβαιώνει τα χαρακτηριστικά της ψυχοπαθητικής διαταραχής προσωπικότητας, της απουσίας ενοχών, της απόλυτα χειριστικής συμπεριφοράς και της ανικανότητας των ατόμων αυτών να νιώσουν ενσυναίσθηση, να μπουν στη θέση του άλλου και να κατανοήσουν τις αυτονόητες, ανθρώπινες ανάγκες, ακόμα και στις περιπτώσεις που αφήνουν ακόμα και τα ίδια τους τα παιδιά χωρίς τη μητέρα τους.

Η γυναικοκτονία από τον σύζυγό ή τον σύντροφο της γυναίκας είναι μια βαριά εγκληματική συμπεριφορά, που συχνά υποκρύπτει μια βαριά, κακοήθη, ναρκισσιστική προσωπικότητα.

Ενας άνθρωπος που σκοτώνει τη γυναίκα του και μητέρα του παιδιού του είναι αυτονόητο ότι δεν μπορεί να αγαπά ούτε το παιδί του. Οταν το παιδί αυτό είναι στα πρώτα χρόνια της ζωής και ουσιαστικά οι «ρίζες» του είναι άμεσα συνδεδεμένες με τις «ρίζες» της μητέρας – γιατί το παιδί στα δυο πρώτα χρόνια της ζωής διανύει τη φάση της «προσκόλλησης», του «δεσμού» (attachment) με τη μητέρα -, στο παιδί αυτό «εκριζώνεται» η ψυχική του υγεία και ισορροπία και βιώνει βαθύ τραύμα και σοβαρότατη απώλεια.

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό τα παιδιά αυτά να μεγαλώνουν με σταθερή φροντίδα και ενδιαφέρον, να καλυφθούν όλα τα αισθήματα ανασφάλειας που βιώνουν και θα βιώσουν και κυρίως η οικογένεια που θα τα αναλάβει να τα διαχειριστεί σαν φυσιολογικά  παιδιά, έτσι ώστε να μη «στιγματιστούν» ως τα «παιδιά του δολοφόνου». Με βάση τα παραπάνω, συμπεραίνουμε ότι η οικογένεια που θα αναλάβει την ανατροφή αυτών των παιδιών χρειάζεται συστηματική ψυχολογική στήριξη και παρακολούθηση από ψυχολόγο.

Η δρ Ιλια Θεοτοκά είναι κλινική ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια στο Αιγινήτειο Νοσοκομείο