Δεν χάσαμε… Ατυχήσαμε

Το ‘πε ο Ρονάλντο. Είμαστε άτυχοι, δεν χάσαμε, ατυχήσαμε. Την ίδια φράση… οι Γάλλοι που ξέμειναν… στα πέναλτι. Ασε τέλος τα Εγγλεζάκια, με τα κοντά παντελονάκια. Με μισό μάτι και ενάμιση φρύδι βλέπουν τον πρίγκιπα Ουίλιαμ και τον γόνο του μετά τα άστοχα πέναλτι. Κι έφυγε άναυλα το Κύπελλο Ευρώπης από το Μαρακανά του Λονδίνου και άραξε έξω από το Ολίμπικο της Ρώμης… Και το νυν Ευρωπαϊκό το σφράγισε το γούρι!

Και η ιστορία γούρι και γουρλής παίζανε, παίζουν και θα παίζουν πρώτο ρόλο στην περιπέτεια ποδόσφαιρο. Κι άλλο τυχερός κι άλλο γουρλής. Κι ο τυχερός είναι για πάρτη του. Κι αυτό που έχει δεν το μοιράζεται με κανέναν. Είναι το ανεκτίμητο προσωπικό του κεφάλαιο. Κι αν έχει και μυαλό φτερουγεί στα ουράνια. Κι αν από μυαλό είναι νερόκοτα εν υπνώσει, και πάλι τη βγάζει. Καθαρίζει για πάρτη του η μοίρα του. Και βεβαίως – βεβαίως, τον ονομάζουμε κωλόφαρδο. Ο γουρλής, άλλο πράγμα, μοιράζει το δώρο σε όποιους είναι κοντά του, θέλοντας και μη, γι’ αυτό και περιζήτητος.

Το ίδιο και τούμπαλιν. Αλλο άτυχος άλλο γκαντέμης. Κι άτυχος μπορεί να είναι και ο μυαλωμένος και ο μορφωμένος και ο ικανός. Δεν τον πάει καλά κάτι απρόβλεπτο και όλα γίνονται σαν δρόμος που του περνάς καλώδια. Η ατυχία του είναι προσωπική του υπόθεση. Δεν είναι ούτε έλλειψη μυαλού, ούτε έλλειψη θάρρους. Εχει απλά τσακωθεί με τη μοίρα του. Ο γκαντέμης όμως είναι άλλη ιστορία. Και μπορεί για τον εαυτό του να είναι μια χαρά, όπως ο συχωρεμένος ο Μητσοτάκης, όπου πατήσει το πόδι του όμως, δεν φυτρώνει ούτε χλόη ούτε γαϊδουράγκαθο.

Και οι ποδοσφαιρόπληκτοι, είτε πρόεδροι είναι, είτε παίκτες, είτε προπονητές, τρέχουν πίσω απ’ τα γούρια. Και οι γουρλήδες; Οι πλέον δυσεύρετοι στην αγορά. Κι άμα τους ανακαλύψεις, τους κρεμάς στο μπρελόκ μαζί με τα κλειδιά και τα ξόρκια. Και η αρρώστια αυτή, αγιάτρευτη και διαχρονική. Και βολεύει ατέλειωτα, θεραπεύει πάσα νόσο. Εν συμπεράσματι, δεν υπάρχει περίπτωση να τα βάλεις με τον εαυτό σου. Και στο ανάποδο αποτέλεσμα, σου φταίνε όλα: ο διαιτητής, οι λάινσμεν, ακόμα και τα σημαιάκια, ουδέποτε ο αντίπαλος! Γιατί άμα παραδεχτείς κάτι τέτοιο, ή παραιτείσαι, ή παραδίδεις το δίπλωμα, ή κρεμάς τα παπούτσια σου. Και επειδή αυτό δεν πρόκειται να το κάνεις στον αιώνα τον άπαντα, γυρνάς το κεφάλι πάνω, κάτω, δεξιά και ανακούρκουδα, για να βρεις τον γκαντέμη.

Και τη χρονιά που τα Εξάρχεια ανεβήκαμε στην Α’ κατηγορία, στα τέλη της δεκαετίας του ’60, είχε απαγορεύσει ο Αλέφαντος την είσοδο στο γήπεδο στο μισό καφενείο. Και πρώτα απ’ όλα στον συχωρεμένο τον πρόεδρο, τον Θάνο  Καζάζη. Μια γερολεβεντάκλα, κάργα δεξιό, που μαζί με τον Καραμάνο τον συχωρεμένο ήταν ο φόβος και ο τρόμος των Κόκκινων στο κέντρο της Αθήνας, τον καιρό του Εμφυλίου. Παρ’ όλα αυτά, και προς τιμήν του, κάργα μεγαλόκαρδος, βόλεψε στο Δημόσιο τα μισά Εξάρχεια. Ανάμεσά τους και καμιά δεκαπενταριά Αριστερούς. Ε, του Θάνου του ‘κοψε το γήπεδο. Γιατί μπούκαρε σε ένα ματς με τον Παρθενώνα και χάσαμε 7-0. Από τότε, τα αποτελέσματα τα μάθαινε από τηλεφώνου.

Κι άμα ο Νικόλας έκοβε καμιά φάτσα ανεπιθύμητη, δεν έβγαινε στο γήπεδο. Εστελνε τον Νικολόπουλο τον παλαιστή και τον Πεφάνη, οι οποίοι, με λίαν πολιτισμένο τρόπο, τον βγάζαν από το γήπεδο, ή σηκωτό ή ανάσκελα. Πού να παρακολουθήσουν αγώνα ο Σήφης ο λαχειοπώλης, ο ελεεινός Καλαμάτας, ο Χαλκίδας, ή ο Κίμωνας. Ασε για τον γενικό γραμματέα, τον Θωμαΐδη. Αυτόν τον υποχρέωνε όλη την Κυριακή, να την περνάει στο σπίτι του, με καφέ, κουμ-καν και ραδιοφωνάκι.

Και πριν απ’ τον αγώνα, κάθε Σάββατο βράδυ, είχαμε ιεροτελεστία. Επρεπε να πάρουμε εφημερίδα από συγκεκριμένο εφημεριδοπώλη, τον Γιάννη στην Πλατεία Ομονοίας, να περάσουμε από συγκεκριμένο μπαρ, εκεί που δούλευε η Καζαμπλάνκα η νταρντάνα, να βγει και να του δώσει φιλάκι, να ανεβούμε τα 186 σκαλοπάτια του Λόφου του Στρέφη από την Καλλιδρομίου, να ακούσουμε την «Αγωνία» του Βοσκόπουλου, και με τον ίδιο πάντα ταξιτζή, τον Θόδωρα τον Τσωνόπουλο, αφού πάρουμε το λουλουδάκι μας από το ανθοπωλείο του Βαρελά, να φθάσουμε στη Δεινοκράτους, στο Κολωνάκι, που ήταν και το σπίτι του. Να δροσίσει έναν ταλαιπωρημένο αθάνατο, και μετά να πάει για ύπνο, ήσυχος, ότι έκανε το πρέπον, τη σαββατιάτικη προσφορά του στη θεά Μοίρα.

Αυτά ακριβώς παίζουνε μπάλα μέχρι τώρα, σε κλίμακα μικρότερη ή μεγαλύτερη. Και ο πωλών γούρι; Πρώτη μούρη στο παγούρι και περιζήτητος, σαν πίνακας του Εγγονόπουλου, λες και τον βγάζουν σε δημοπρασία. Και βλέπεις τον Μελισσανίδη, όπου κι αν πάει, όπου σταθεί, δίπλα του ο τριποντάς, ο γούρης του, μόνιμα να μουρμουράει: «Τόσο γούρι του φέρνω; Δεν περισσεύει γούρι για μένα;»! Τα ίδια και ο συχωρεμένος ο Μπάρλος, με διπλανό του έναν αλλήθωρο κοκκινομάλλη. Τα ίδια και ο Γουλανδρής, με γούρι τον Θεοδωρακάκη, τα ίδια και ο Θόδωρος Νικολαΐδης του Φωτός, με γούρι τον Αθηνόδωρο, τον χοντρό του κυλικείου. Τα ίδια ο Μίμης Δομάζος, με γούρι τον Μπακούρο, ή ο Νταϊφάς, με γούρι τον Γούναρη, που τον επέβαλε εντεκάδα, μπορούσε δεν μπορούσε. Και την τρίτη φορά που πίεσε τον Αλέφαντο, του βάρεσε η τρέλα καμπανάκι. Και με την απάντηση που του έδωσε, τελείωσε η συνεργασία τους.

Και οι γουρλήδες είναι πανάκριβοι. Τους κόβονται μισθοί διευθυντού άλφα και επιδόματα νομάρχη, με ανάλογες υποχρεώσεις. Ούτε να αρρωστήσουν μπορούν. Κι άλλους τους βλέπεις με το καροτσάκι, μετά από ατύχημα τροχαίο, καρδιακό, ή εγκεφαλικό. Κι άλλους με κουβέρτες και θερμόμετρο στο στόμα, πάντα δίπλα στις προεδράρες. Οι οποίες, βεβαίως – βεβαίως, τους απαγορεύουν παν ατύχημα, νόσον ή ακακίαν. Το γούρι παν’ απ’ όλα. Και πιστέψτε με, στα τελευταία 55 χρόνια που βιώνω ποδόσφαιρο, δύο αξίες παραμένουν αλώβητες: οι γουρλήδες και οι διαιτητοπατέρες. Και οι δυο τους, αγαθά εν πλήρει ανεπαρκεία.