Αυτονόητα και φιλεκπαιδευτικά

Το πόσο πίσω βρίσκεται η βασική εκπαίδευση στη χώρα μας δεν χρειάζεται να το επιβεβαιώσει καμία αξιολόγηση PISA. Μαθήτριες και μαθητές μπορούν να το εξηγήσουν σε δύο λεπτά: τεράστιος όγκος «υποχρεωτικών» πληροφοριών, χωρίς εμβάθυνση στη γνώση, με το φροντιστήριο, δηλαδή την πιο κερδοσκοπική μορφή ιδιωτικής εκπαίδευσης, να κερδίζει κατά κράτος την κρατική «δωρεάν» παιδεία. Αν γέρνετε «αριστερά», τολμήστε να ρωτήσετε τους 16+: «Θα προτιμούσατε να μην πηγαίνετε στο σχολείο αλλά μόνον στο φροντιστήριο»;

Καθηγητές και δάσκαλοι ικανοί και με ήθος παιδαγωγικό μπορούν να σας εξηγήσουν γιατί είναι και λάθος και ανόητο να περνούν τα (σχεδόν) πάντα από τα χέρια του «υπουργείου», δηλαδή της παραπολιτικής διαπλοκής μεταξύ υπουργικών διευθύνσεων και συνδικαλιστικών παρατάξεων. Κυρίως όμως, οι γονείς, που υποφέρουν σήμερα πολύ περισσότερο για να αναθρέψουν παιδιά σε σύγκριση με τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Θα σας πουν γιατί θα ήθελαν να υπάρχει στη γειτονιά τους ένα πρότυπο, ένα πειραματικό και σίγουρα ένα σχολείο στο οποίο οι διδάσκοντες αξιολογούνται προκειμένου να βελτιώνουν τις ικανότητές τους. Το απέδειξαν όταν, μέσα στη μεγάλη οικονομική κρίση, σφίχτηκαν για να πηγαίνει το παιδί σε ένα καλό ιδιωτικό, αφού διαπιστώνουν ότι οι απόφοιτοι αυτών έχουν εύκολη και ανοδική και αποδοτική (οικονομικά) καριέρα.

Πιστεύω ότι είναι υπερβολικό να χρειάζονται τρεις αξιολογητές, επειδή όμως (έμαθα να) είμαι ρεαλιστής, δέχομαι το επιχείρημα Κεραμέως. Πριν από σαράντα χρόνια καταργήθηκε ο Επιθεωρητής, γιατί ήταν, υποτίθεται, αυταρχικός θεσμός. Τίποτε δεν μπήκε στη θέση του: ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ξέχασαν πόσο σημαντικοί είναι η Κρίση και ο Ελεγχος σε ένα σχολείο που φτιάχνει Πολίτες και όχι υπηκόους. Εφτασε ο ΣΥΡΙΖΑ να απαγορεύσει την αξιολόγηση. Κι όμως, η κρίση των άλλων υποστηρίζει την αυτοβελτίωση, ισορροπεί τα προτερήματα με τις αδυναμίες, βοηθά τους εκπαιδευτικούς να δουλέψουν ως ομάδα που κερδίζει κι όχι ως ένα τυχαίο σύνολο διορισμένων κρατικών υπαλλήλων.

Αυτο-αξιολογούμενοι εκπαιδευτικοί σε ένα αυτόνομο σχολείο είναι η νέα, επαναστατική για τα δεδομένα της χώρας, ιδέα που θα συζητήσει τώρα η Βουλή. Σημειώστε ότι έχουμε τον χαμηλότερο δείκτη αυτονομίας: μόνο 20% των αποφάσεων που αφορούν τα σχολεία παίρνονται μέσα σε αυτά, όταν ισχύει κατά μέσο όρο το 65%. Οσο πιο αυτόνομο το σχολείο, τόσο καλύτερες οι επιδόσεις των μαθητών, λένε οι στατιστικές αποδεικνύοντας την αυτονόητη συσχέτιση. Και γι’ αυτό, πολύ σωστά, θα υπάρξει ένα ελληνικό εθνικό σύστημα κατάταξης των σχολείων σε γλώσσα και μαθηματικά.

Στην αυτονομία συγκαταλέγω και μια άλλη σπουδαιότατη αλλαγή που έρχεται προς συζήτηση. Θα υπάρξουν, λέει η Κεραμέως, περισσότερα διδακτικά βιβλία, με πρωτοβουλία ανεξάρτητων ομάδων, εντός των γενικών οδηγιών και ο δάσκαλος/καθηγητής θα μπορεί να επιλέγει όποιο θεωρεί καλύτερο. Αν και σε αυτό φέρει αντιρρήσεις, όπως ακούγεται, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ξέρω, μα την αλήθεια, σε ποιον «θεό» πιστεύουν. Αφήστε που κανείς εχέφρων δεν μπορεί να χαρακτηρίσει «δεξιές» αλλαγές σαν κι αυτές για την Εκπαίδευση, που έρχονται τώρα στη Βουλή.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής.