Πολιτικός τυχοδιωκτισμός{CR}

Στην αρχή της εβδομάδας, διάβαζα πανηγυρισμούς και επαίνους. Ο Αλέξης Τσίπρας, επιτέλους, το ‘πε: προέτρεψε τον κόσμο να εμβολιαστεί. Η αντιφατική στάση του από την αρχή της πανδημίας, οι προσπάθειες σχετικισμού γύρω από τις κυβερνητικές επιτυχίες κατά το πρώτο κύμα και δημιουργίας ρωγμών αμφιβολίας στην κρατική προσπάθεια στη συνέχεια έμοιαζε να είναι παρελθόν: επιτέλους, και η αξιωματική αντιπολίτευση (μαζί με το ΚΙΝΑΛ, που επίσης διά της προέδρου του έκανε το ίδιο) αναλαμβάνει το μερίδιο σοβαρότητας που του αναλογεί. Για να καταπολεμηθεί η φοβία όσων φοβούνται και για να περιθωριοποιηθούν οι «ψεκασμένοι», ο ακροδεξιός και ο παραθρησκευτικός ιδεολογικός πολτός που άγεται και φέρεται από επιτήδειους.

Αλλά δεν κράτησε πολύ η προσχώρηση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε ένα μέτωπο λογικής κατά της πανδημίας. Μερικές μέρες μετά, έπειτα από την κυβερνητική απόφαση να υποχρεώσει τις γνωστές επαγγελματικές ομάδες που μπορούν εύκολα να μολυνθούν και να μεταδώσουν τον ιό σε ευάλωτα άτομα (υγειονομικοί υπάλληλοι και εργαζόμενοι σε δομές περίθαλψης ηλικιωμένων), ο Τσίπρας ξανάρχισε αυτό που γνωρίζει άριστα: το υγειονομικό σαμποτάζ. Στην ομιλία του στη Βουλή την Τετάρτη είπε μεταξύ άλλων και τα εξής: «Οι απειλές, οι διώξεις και οι καταδίκες, που μετατρέπουν το εμβόλιο από ευλογία ζωής σε ρετσινόλαδο, για να θυμηθούν κάτι οι παλαιότεροι, είναι πρακτικές που ανήκουν σ’ ένα άλλο πλαίσιο σκέψης και οργάνωσης της κοινωνίας».

Ρετσινόλαδο το εμβόλιο, λοιπόν, για όσους επιδεικνύουν κοινωνικά ανεύθυνη συμπεριφορά αδιαφορώντας για το κοινωνικό σύνολο αλλά και για τους ανθρώπους των οποίων έχουν αναλάβει τη φροντίδα, κατά τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο Τσίπρας, ακόμα μια φορά, κλείνει το μάτι στο αντιεμβολιαστικό κίνημα, βλέποντας σε αυτό ό,τι έβλεπε στους Αγανακτισμένους το 2011: το κοινωνικό ρεύμα που θα του δώσει την περιπόθητη κρίση μέσω της οποίας ελπίζει να ξαναβρεθεί στην εξουσία. Πήγε, ήρθε, ξαναπήγε – αλλά η πολιτική του παραμένει στο ίδιο σημείο: στην τροφοδότηση της αβεβαιότητας, της αναταραχής, στην υπόθαλψη της δυσαρέσκειας για να υπονομεύσει το εμβολιαστικό πρόγραμμα του κράτους. Και στη συνέχεια της οικονομίας, της κοινωνικής συνοχής, της ίδιας της υγειονομικής ασφάλειας.

Στο όνομα δηλαδή ενός δήθεν αριστερού αξιώματος ότι η δουλειά είναι ιερή (ακόμα και για κακούς και ανεύθυνους εργαζόμενους;), ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ ζητάει η πολιτεία να κάνει τα στραβά μάτια για τους διάφορους ανεύθυνους που με τη στάση τους μπορεί να μεταφέρουν τον ιό και να μολύνουν ανθρώπους που δεν φταίνε σε τίποτα. Διεκδικώντας ένα κράτος έρμαιο κάθε αντικοινωνικής συμπεριφοράς, ο Τσίπρας ουσιαστικά κλείνει το μάτι σε κάθε λογής «ψεκασμένο», εμφανιζόμενος ως εκπρόσωπός του.

Υπάρχει βεβαίως ένα ερώτημα: ποια πολιτική του Τσίπρα είναι η σωστή; Εκείνη που ζητούσε από τους πολίτες να εμβολιαστούν ή εκείνη που κατηγορεί τα εμβόλια ως ρετσινόλαδο;

Την απάντηση δίνει η Ζωή Καστοριάδη (σύζυγος του φιλόσοφου), που παρεμβαίνοντας σε σχετική συζήτηση στα κοινωνικά δίκτυα σημειώνει: «Είναι αδύνατο αν όχι μάταιο να αντιμετωπιστούν άτομα που δεν έχουν κανένα πρόβλημα με την αντίφαση».

Οντως, ο Τσίπρας απευθύνεται σε πολλαπλά, διαφορετικά ακροατήρια, πουλώντας τους ό,τι μπορεί να πουληθεί. Στους μεν πουλάει κεντροαριστερή υπευθυνότητα, στους δε τον Πολάκη σε συσκευασία χωρίς μουστάκι και κρητική προφορά. Πολιτικός τυχοδιωκτισμός.