Καθεστώς σε βάρος της δημοκρατίας{CR}

Νομίζω ότι, στη χθεσινή συνεδρίαση της Βουλής, στην οποία ο Νίκος Παππάς πανηγύριζε (!) για την παραπομπή του στο Ειδικό Δικαστήριο για παράβαση καθήκοντος, ο πιο ειλικρινής από τους ομιλητές της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήταν ο Παύλος Πολάκης, όταν προανήγγειλε τομές στη Δικαιοσύνη «την άλλη φορά που θα έλθει η Αριστερά», όπου όλα «θα είναι πολύ αλλιώς». Με άλλα λόγια, ο Πολάκης ακόμα μια φορά μαρτυρά ότι στόχος του ΣΥΡΙΖΑ (ή εν πάση περιπτώσει της συνιστώσας που τον ανέχεται) δεν είναι η εναλλαγή στην εξουσία αλλά η εδραίωση καθεστώτος – και προς τούτο θεωρεί ότι έγιναν λίγα στην προσπάθεια ελέγχου της Δικαιοσύνης. Προφανώς τα ίδια πιστεύει για την προσπάθεια ελέγχου του Τύπου.

Ηταν πολύ χρήσιμη η αγόρευση του Πολάκη, και η ένταση που πυροδότησε, επειδή χρειάζεται κάποιος που να ομολογεί τον στόχο, κάποιος που να επιμένει να υπόσχεται κατάλυση της δημοκρατίας και των θεσμών. Προσωπικώς, μου θύμισε τον Τραμπ. Και οι δύο θεωρούν τη δημοκρατική πολιτεία, όταν κυβερνούν, τσιφλίκι τους – και τα θεσμικά αντίβαρα εμπόδια για την άσκηση της εξουσίας όπως οι ίδιοι επιθυμούν. Το γεγονός ότι ο Πολάκης ήταν η κοινοβουλευτική έκφραση του ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύει ότι η δημοκρατική κουλτούρα δεν αγγίζει τον σκληρό πυρήνα του κόμματος της αντιπολίτευσης. Τόσο το χειρότερο.

Ο,τι υπόσχεται ο Πολάκης να κάνει όταν ξαναγίνει υπουργός, προσπάθησε να το κάνει το εξουσιαστικό σύστημα του ΣΥΡΙΖΑ αντάμα με τους ΑΝΕΛ όταν ήσαν κυβέρνηση. Ο Νίκος Παππάς και τα συγκεκριμένα κανάλια που μπορούσαν να επιτραπούν, σύμφωνα και με τη γνωμοδότηση του Ινστιτούτου της Φλωρεντίας, είναι η ζωντανή απόδειξη των μεθοδεύσεων εκείνης της κυβέρνησης για ελεγχόμενο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο. Απέτυχαν να το επιβάλουν όχι επειδή ήταν ερασιτέχνες αλλά, κυρίως, επειδή λειτούργησαν οι δημοκρατικοί θεσμοί. Το Συμβούλιο της Επικρατείας, που υπό την προεδρία του Νίκου Σακελλαρίου, τον Οκτώβριο του 2016, έκρινε αντισυνταγματικό τον νόμο Παππά, έδειξε ότι τα δημοκρατικά αντίβαρα απέναντι στην αυθαιρεσία της εξουσίας και είναι απαραίτητα και λειτουργούν.

Η προσπάθεια, εξάλλου, για τον έλεγχο της τηλεόρασης από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και τη δημιουργία κομματικού καναλιού δεν ήταν η μοναδική προσπάθεια εκείνης της κυβέρνησης για να διαμορφώσει ευνοϊκό τοπίο στα ΜΜΕ. Το Mega ήταν το ένα μεγάλο θήραμα που έπρεπε να σιωπήσει – και προφανώς τα ηθικολογικά επιχειρήματα και τα στερεότυπα τύπου «διαπλεκόμενα ΜΜΕ» εναντίον του χρησιμοποιούνταν από μεγάλη γκάμα «αντισυστημικών» πολιτικών χώρων (προσωπικώς δεν θα ξεχάσω ότι, συμβολικώς, οι σημερινοί εγκάθειρκτοι της Χρυσής Αυγής Παππάς και Κασιδιάρης ούρησαν στην πόρτα του καναλιού για να δείξουν τον αποτροπιασμό τους). Ο έλεγχος του τότε χειμαζόμενου οικονομικά ΔΟΛ ήταν, επίσης, μια συστηματική επιχείρηση άλωσης ενός οργανισμού που κατά παράδοση υπηρέτησε τις απόψεις του φιλελεύθερου Κέντρου – και ταυτίστηκε με την άνθηση των γραμμάτων και των τεχνών, που βρήκαν φιλόξενο χώρο στα έντυπα και στα άλλα μέσα του οργανισμού. Η έκδοση εφημερίδας με τα λεφτά που θα χρηματοδοτούσαν το συριζαϊκό κανάλι θα είναι ένα ακόμα θέμα προς δικαστική διερεύνηση το προσεχές διάστημα.

Θα ακολουθήσει η υπόθεση Παπαγγελόπουλου στην οποία επίσης οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έφαγαν τα μούτρα τους απέναντι στους δημοκρατικούς θεσμούς που επιχείρησαν να φαλκιδεύσουν: η διερεύνηση δηλαδή της «σκευωρίας Novartis», του άλλου πολιτικοδικαστικού πραξικοπήματος παραβίασης του Συντάγματος, προσβολής των θεσμών, κατάχρησης εξουσίας και αλλοίωσης του πολιτεύματος από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.