Μία ωραία ατμόσφαιρα

Μία ωραία ατμόσφαιρα

Δεν ξέρω πώς τους έχει γεννηθεί η εδραία άποψη εκεί στην Κουμουνδούρου, ότι η πανελλήνια Συνδιάσκεψη του περασμένου Σαββατοκύριακου ήταν επιτυχής ως διαδικασία, αλλά εμένα οι πληροφορίες μου από το κόμμα της χαράς επιμένουν πως ήταν «το πιο βαρετό κομματικό Σαββατοκύριακο που είχαμε ποτέ» (κατά δήλωση ενός από τα λεγόμενα κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ – εξ εκείνων που μου μιλούν. Οι άλλοι, όχι). Βεβαίως για ευνόητους λόγους, προς τα έξω βγάζουν ότι είναι πανευτυχείς με την επιτυχία της διαδικασίας, και ας γνωρίζουν πως δεν έλεγε τίποτε. Και πολύ περισσότερο δεν άγγιξε καν την κοινωνία. Ουδείς ασχολήθηκε μαζί τους. Είναι το αντίστοιχο με αυτό που συχνά λέγεται στα θέατρα. Οπου κάθε τόσο οι συντελεστές ενός έργου που παίζεται κάπου, σε κάθε δήλωσή τους, στα μέσα τι λένε; «Στα παρασκήνια επικρατεί μια εκπληκτική ατμόσφαιρα, είμαστε σαν οικογένεια από τον πρώτο ως τον τελευταίο, και αυτό βγαίνει και προς τα έξω»!..

Κι ας σκοτώνονται καθημερινά, και ας μαχαιρώνονται στα διαλείμματα της παράστασης, και ας αποχωρούν από το θέατρο κάθε βράδυ τοίχο τοίχο να αποφύγουν καμιά αδέσποτη.

Ετσι είναι και με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ενώ όλοι ξέρουν ότι η Συνδιάσκεψη έγινε για να γίνει, το ηγετικό παρεάκι προκειμένου να χρυσώσει το χάπι στους κολασμένους με τις κομματικές διαδικασίες επειδή δεν συγκαλείται το συνέδριο του κόμματος για να μπορέσουν να εκφραστούν, τους βεβαιώνει ότι η Συνδιάσκεψη έσκισε…

ΟΚ, το καταλάβαμε…

Ο φόβος των εκλογών

Στο μεταξύ και σε συνέχεια όσων προανέφερα για την εκπληκτική ατμόσφαιρα που επικρατεί στα… παρασκήνια και αυτό βγαίνει και προς τα έξω, ο «Λεγάμενος» έχει αποφασίσει να… κεφαλαιοποιήσει, με ενημέρωσαν, την «επιτυχία» της Συνδιάσκεψης. Και επειδή φοβάται πως αν αφεθεί η εσωκομματική του αντιπολίτευση να το κάνει, θα πάει άπατο το καράβι της ελπίδας, αν δεν το έχει κάψει προηγουμένως – ως εκ τούτου αποφάσισε, αναφέρουν οι πληροφορίες, να αναλάβει ο ίδιος το βαρύ έργο.

Οπως αναφέρεται από διαρροές της Κουμουνδούρου, ο «Λεγάμενος» θα επιχειρήσει μερικές περιοδείες τόσο μέχρι το τέλος του Ιουλίου, όσο και μετά τον Δεκαπενταύγουστο, προκειμένου λέει «να έρθει ο ίδιος σε άμεση επαφή με τους πολίτες και να δώσει το σύνθημα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εδώ και έτοιμος να απαλλάξει τη χώρα από την καταστροφική Δεξιά». Και εκ παραλλήλου να τους παρουσιάσει και το νέο (νέο;!!!) κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Η ίδια πηγή μου έλεγε, προχθές, ότι ο «Λεγάμενος» φοβάται (γιατί προφανώς δεν το επιδιώκει, αφού δεν το ζητάει κιόλας) ότι ο Μητσοτάκης «θα προχωρήσει σε αιφνιδιαστικές εκλογές» μέσα στο φθινόπωρο, και άρα το κόμμα θα πρέπει να είναι «σε εγρήγορση». Κατά τον συριζαίο φίλο μου, ο αρχηγός εκτιμάει πως ο αντίπαλός του, αν κάνει εκλογές, θα τις κάνει στις αρχές Οκτώβρη, και πως το βήμα της ΔΕΘ θα είναι ένα ιδανικό σημείο για να τις εξαγγείλει, μαζί με κάποιου είδους παροχές κυρίως προς τη μεσαία τάξη. Εξού – εξηγεί – και γιατί αρχίζει (;) περιοδείες μέσα στο κατακαλόκαιρο… (Ελπίζω σε κάποια από αυτές τις περιοδείες να γίνει πιο αναλυτικός για την κορυφαία παπάντζα που διατύπωσε στη Συνδιάσκεψη απευθυνόμενος στους ακροατές του, που προφανώς παραζαλισμένοι όπως ήταν από το συνεχές μπλα μπλα, δεν το αξιολόγησαν όπως ίσως θα του άξιζε. Οτι για να προσελκύσουμε το Κέντρο πρέπει να πάμε προς τα αριστερά! Κορυφαία, μιλάμε…)

Μία τεράστια έκπληξη

Υπάρχει περίπτωση όμως να γίνουν εκλογές; Πρόωρες μάλιστα, τον προσεχή Οκτώβριο; Προσωπικά δεν τις βλέπω. Και δεν καταλαβαίνω τι είναι αυτό που θα κάνει τον Μητσοτάκη να επιχειρήσει εκλογές, δύο χρόνια και δύο μήνες, μετά τη νίκη του στις εκλογές του 2019. Το οικονομικό περιβάλλον έτσι κι αλλιώς δεν είναι το καλύτερο εξαιτίας της πανδημίας. Οι περίφημες επενδύσεις είναι ακόμη στον δρόμο, και απ’ ό,τι φαίνεται θα αργήσουν να φανούν διότι δεν είναι και… ίσιωμα αυτό που ανοίγεται μπροστά τους. Και όσο για την πανδημία, είναι εδώ, δεν λέει να αποχωρήσει, και όσο αυτή δεν υποχωρεί (και δεν αποχωρεί κατά συνέπεια) παραμένει και ο κίνδυνος να ξαναγυρίσουμε πάλι στη μαύρη περίοδο των συνεχών lockdown σε επιχειρήσεις και ανθρώπους. Αρα, τι εκλογές να κάνει ο Κυριάκος, και μάλιστα με απλή αναλογική, όπου μπορεί, πολύ χαλαρά να του ξεφυτρώσει κανένα φασούλι «προοδευτικής διακυβέρνησης» με τον ΣΥΡΙΖΑ επικεφαλής. Να μου πεις ότι είμαστε έναν χρόνο μετά, το φθινόπωρο του 2022, ναι, να το καταλάβω ότι μπορεί και να τις επιχειρούσε τις εκλογές…

Τώρα, δεν το βλέπω. Θα μου προξενούσε τεράστια έκπληξη. Και θα έσκιζα και τα πτυχία τα οποία με τόσο κόπο και τέσσερις και πλέον δεκαετίες απέκτησα, όχι τίποτε άλλο…

«Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ»

Η τοποθέτηση του Γκίκα Χαρδούβελη ως προέδρου της Εθνικής Τράπεζας είναι μια εξαιρετική ευκαιρία να θυμηθούμε ότι «το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο δυνατό», και να καταλήξουμε στο αβίαστο συμπέρασμα ότι τελικά «όλα είναι ΠΑΣΟΚ» σε αυτή τη χώρα. Διότι ο Γκίκας, που έγινε υπουργός Οικονομικών τόσο στην τελευταία φάση της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου, όσο και ένα φεγγάρι (εξάμηνης διάρκειας) στην κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου, έχει μια μακρά επιτυχή θητεία στο πλευρό του Κώστα Σημίτη, του πιο επιτυχημένου πρωθυπουργού των τελευταίων δεκαετιών, κατά γενική ομολογία.

Ο κ. Χαρδούβελης ήταν για πάνω από τέσσερα χρόνια διευθυντής του οικονομικού γραφείου του κ. Σημίτη, και μάλιστα στην τελευταία φάση της εισόδου της χώρας στη ζώνη του ευρώ.

Τώρα καλείται να αναμορφώσει την καραβοτσακισμένη Εθνική Τράπεζα, και είμαι εξ εκείνων που πιστεύουν ότι θα τα καταφέρει, όπως έχει δείξει και στο παρελθόν.

(Και είναι και μία ρεβάνς η ανέλιξή του, για όσα δεινά υπέστη, και αυτός, από τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ…)

Βιβλίο για τις διακοπές

Καλοκαιράκι έφτασε, άδειες προγραμματίζουμε (κι εγώ μαζί με τους άλλους), κι όλοι σκεφτόμαστε παραλίες, μπάνια, ξαπλώστρες, φρέντο κρύο, αραλίκι, και ξεκούραση. Να πάρουμε όμως και κανένα βιβλίο μαζί, μη μείνουμε στην… παρατήρηση του γύρω (όμορφου, κατά συνθήκην) κόσμου, που θα λιάζεται δίπλα μας. Καλό το δεύτερο, δεν λέω, αλλά το πρώτο, το βιβλίο στην παραλία, απαραίτητο. Τούτου δοθέντος, εισηγούμαι ανεπιφύλακτα, βιβλίο των εκδόσεων της Οδού Πανός, υπό τον τίτλο «Ο Αδάμ και το μήλο» του πολυγραφότατου (έχει δώσει μερικά εξαιρετικά δείγματα λογοτεχνικής γραφής) Αλέξανδρου Αδαμόπουλου. Είκοσι δύο διηγήματα, και αφηγήσεις, μικρά διαμαντάκια, περιλαμβάνει το βιβλίο, τα οποία ο ίδιος περιγράφει ως ακολούθως: «Με κλωστές, ξέφτια, ρέστα, κουρέλια, σιωπές και παύσεις, πληγές και ράμματα. Μ’ ερείπια, με χαλάσματα. Μα ούτ’ ένα ψέμα. Τίποτε φτιαχτό: κόντρα σε τόσα δισεκατομμύρια που γελούν άχαρα, μ’ έναν πονεμένο μορφασμό πάντα. Εχοντας την αριστοκρατική πολυτέλεια της γνώσης μόνο· λίγο είναι;».

Οχι, καθόλου. Πολύ, πάρα πολύ…