Αμαρτίες

Το τραγικό στοιχείο στην υπόθεση Παπασταύρου δεν είναι ότι ένας άνθρωπος κατηγορήθηκε και ταλαιπωρήθηκε άδικα. Αυτό (δυστυχώς) μπορεί να συμβεί.

Δεν είναι ότι κατηγορήθηκε και ταλαιπωρήθηκε από λάθη, ολιγωρίες, παρερμηνείες ή παρεξηγήσεις. Οπως (δυστυχώς) θα μπορούσε να συμβεί.

Είναι ότι κατηγορήθηκε και ταλαιπωρήθηκε σκοπίμως από μια δημοσιογραφική και δικαστική συμμορία που δεν ασκούσε κάποιον θεμιτό έλεγχο αλλά έναν ωμό εκβιασμό.

Ο Παπασταύρου κατηγορήθηκε και ταλαιπωρήθηκε για ευτελείς λόγους «πολιτικής σκοπιμότητας».

Επειδή ήταν συνεργάτης του Σαμαρά. Επειδή ήταν δικηγόρος της Μαρέβας. Επειδή ήταν φίλος του Μιωνή. Επειδή ήταν νομικός σύμβουλος επιχειρηματιών. Επειδή δηλαδή στο μυαλό των διωκτών του μετείχε σε ένα «σύστημα» που εκείνοι εχθρεύονταν και απεχθάνονταν.

Με άλλα λόγια, ο Παπασταύρου δεν κατηγορήθηκε και ταλαιπωρήθηκε για κάτι που έκανε ή δεν έκανε και τελικά αποδείχθηκε ότι δεν το είχε κάνει.

Κατηγορήθηκε για εκείνο που ήταν. Και αυτό είναι η χειρότερη μορφή κοινωνικού εκφασισμού. Ο μαύρος φταίει επειδή είναι μαύρος. Ο φτωχός επειδή είναι φτωχός. Η γυναίκα επειδή είναι γυναίκα. Ο πλούσιος επειδή είναι πλούσιος.

Τέτοια φαινόμενα δεν είχαμε συναντήσει άλλη φορά στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης. Είναι ένα μείγμα σκοπιμότητας, κυνισμού, μνησικακίας και συμπλέγματος.

Ευτυχώς οι διώκτες του Παπασταύρου είναι γνωστοί με ονοματεπώνυμα και διευθύνσεις. Ηδη βρίσκονται ενώπιον της Δικαιοσύνης στο πλαίσιο της υπόθεσης Παπαγγελόπουλου. Και κατά πάσα πιθανότητα θα συνοδεύσουν τον πρώην αναπληρωτή υπουργό στο εδώλιο του Ειδικού Δικαστηρίου.

Συνεπώς έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι η Δικαιοσύνη θα κάνει τη δουλειά της με τη δέουσα σοβαρότητα και αυστηρότητα.

Ακόμη όμως κι αν οι δράστες συγκροτούν συμμορία, πίσω τους στοιχήθηκε μια παράταξη. Της οποίας κάθε άδολος οπαδός δεν φέρει την ευθύνη των στοχεύσεων και των μεθοδεύσεων της συμμορίας.

Δεν πιστεύω ότι ο Τσίπρας θα ζητήσει συγγνώμη. Θα συμφωνήσω ότι τέτοιες λεβεντιές σπανίζουν στην ελληνική πολιτική.

Η επίσημη αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ στην απαλλαγή του Παπασταύρου είναι άλλωστε ενδεικτική μιας ακατανόητης και περιττής μικροπρέπειας. `

Θα μπορούσε τουλάχιστον να βρει έναν τρόπο να εκφράσει τη λύπη του στο όνομα της παράταξης της οποίας ηγείται.

Ακόμη κι αν η λύπη δεν γίνει πιστευτή. Ακόμη κι αν ο ίδιος δεν είναι τόσο άδολος.

Δεν το έκανε με τη Novartis. Δεν το έκανε με τον Παππά. Δεν θα το κάνει με τον Παπασταύρου. Νομίζω ότι το θεωρεί αδυναμία. Δικαίωμά του.

Απλώς πολλές αμαρτίες έχουν αρχίσει να μαζεύονται. Κι ίσως δεν είναι κακή ιδέα να αρχίσει να ξεστοκάρει.