ΜΥΣΤΗΡΙΑ {LF}ΚΑΙ ΑΠΟΡΙΕΣ{CR}

Οι κινηματογραφικές ληστείες καλύπτονται πάντα από έναν πέπλο μυστηρίου. Τέτοια, βγαλμένη από ταινία, έμοιαζε και η ληστεία που συνέβη στην Εθνική Πινακοθήκη τα ξημερώματα της 9ης Ιανουαρίου του 2012, όταν τρία έργα τέχνης, μεταξύ των οποίων ένας πίνακας του Πικάσο και ένας του Μόντριαν, εξαφανίστηκαν από προσώπου γης. Εύλογα, λοιπόν, όταν ανακοινώθηκε ότι ο ληστής δεν ήταν κάποιος σεσημασμένος διακινητής έργων τέχνης, αλλά ένας φτωχοδιάβολος που ανακάλυψε το κενό ασφαλείας λόγω της υπερβολικής αγάπης που τρέφει στην τέχνη, η κινηματογραφική αίγλη έδωσε τη θέση της σε πραγματικές απορίες.

Πώς κατάφερε ένας πρωτάρης διαρρήκτης να πετύχει μια τέλεια ληστεία και να μείνει τόσο καιρό κάτω από το ραντάρ των Αρχών που τον έψαχναν, χωρίς να έχει εμπειρία ούτε από έργα τέχνης ούτε από κλοπές; Αν ήθελε τους πίνακες για το σαλόνι του, γιατί τους κρατούσε κρυμμένους; Και τι πραγματικά συνέβη με το λιγότερο γνωστό από τα τρία έργα, το σχέδιο του Γκουλιέλμο Κάτσια, ένα παρόμοιο του οποίου βρέθηκε το 2019 να δημοπρατείται ηλεκτρονικά στη Φλωρεντία;

Αξίζουν ειλικρινή συγχαρητήρια στην αστυνομία που, έστω και μετά από τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, κατάφερε να εξιχνιάσει την υπόθεση, να συλλάβει τον δράστη και να επιστρέψει τους πίνακες στο σπίτι τους, σε μια Εθνική Πινακοθήκη που άλλαξε ριζικά και έχει αναβαθμιστεί πλήρως και από άποψη ασφάλειας. O πέπλος μυστηρίου πρέπει να ισχύει μόνο στο σινεμά. Οπως καμία ληστεία δεν είναι τέλεια, καμία ληστεία δεν είναι και τυχαία. Αυτό που προέχει τη δεδομένη στιγμή είναι να μη μείνει κανένα γκρίζο σημείο στην υπόθεση ούτε κάποιο ερώτημα αναπάντητο.