Ποινική και πολιτική ευθύνη

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πανηγύριζαν, χθες, στον ΣΥΡΙΖΑ μετά το πόρισμα της προανακριτικής επιτροπής της Βουλής που εξέτασε τις μεθοδεύσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, διά του τότε υπουργού της Νίκου Παππά, προκειμένου να φτιαχτεί ευνοϊκό γι’ αυτήν ραδιοτηλεοπτικό τοπίο. Το πόρισμα της πλειοψηφίας, στο οποίο συνέκλιναν ΝΔ και ΚΙΝΑΛ, ναι μεν δεν παραπέμπει τον Παππά για το κακούργημα της δωροληψίας, τον παραπέμπει όμως για το αδίκημα της παράβασης καθήκοντος κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση – και ως φαίνεται τα στοιχεία είναι επαρκέστατα για να οδηγήσουν σε πιθανή καταδίκη του. Βεβαίως, κάθε πολίτης που είναι αντιμέτωπος με τη δικαιοσύνη έχει υπέρ του το τεκμήριο της αθωότητας. Ωστόσο, οι καταθέσεις των μαρτύρων, με κυρίαρχη αυτή του Χρήστου Καλογρίτσα, επιτρέπουν στην πλειοψηφία της προανακριτικής επιτροπής να θεωρεί ότι και τεκμηριώνονται και στοιχειοθετούνται οι κατηγορίες.

Πολύ ενδιαφέρον έχει η διαβίβαση του πορίσματος, μαζί με τα πρακτικά των συνεδριάσεων της Επιτροπής, «στην Εισαγγελία και τις αρμόδιες αρχές (φορολογική και αρχή για το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος) αναφορικά με τη χρηματοδότηση, έκδοση και μεταβίβαση της εφημερίδας “Documento” καθώς και με άλλες καταγγελλόμενες πράξεις για χρηματισμούς Μέσων και δημοσιογράφων, προκειμένου να διερευνηθούν αυτεπαγγέλτως διωκόμενα αδικήματα». Νομίζω ότι η μεθόδευση αυτή είναι καλόδεχτη για όλους τους εμπλεκόμενους που είναι αθώοι, διότι είναι στα χέρια της δικαιοσύνης. Οσοι, αντίθετα, έπαιξαν στα καθεστωτικά παιχνίδια του συστήματος ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ορθώς ανησυχούν. Η δημοκρατία δικαιούται να αποκαλύπτει και να διώκει τους εχθρούς της.

Είναι πάντως πολύ ενδιαφέρον ότι ο πολιτικός χώρος που κατηγορεί όλους τους άλλους για σχέσεις διαπλοκής με την εξουσία έστηνε ο ίδιος τη δική του διαπλοκή, χωρίς αρχές και χωρίς δεοντολογίες. Οπως διαφαίνεται από το πόρισμα της πλειοψηφίας, το υλικό που αποστέλλεται στον εισαγγελέα, μέσω του οποίου διευρύνεται η υπόθεση με τη δικαστική εμπλοκή και άλλων προσώπων, αποδεικνύει όχι μόνο την κυβερνητική μεθόδευση, μέσω του Νίκου Παππά, για τη δημιουργία συριζαϊκού καναλιού, αλλά και προσφέρει ένα καθαρό χρονικό των μυστικών επαφών και των εικονικών συμβάσεων μέχρι τη δημιουργία της προαναφερθείσης εφημερίδας. Το σίγουρο είναι ότι τα λεφτά έφτασαν στην εφημερίδα. Ηταν παράνομα; Η διερεύνηση είναι υπόθεση της δικαιοσύνης και των φορολογικών αρχών.

Ολα αυτά δεν είναι λίγα – και μάλιστα χωρίς να έρθουμε στο σκέλος της υπόθεσης για το οποίο, ως φαίνεται, θα παραπεμφθεί από την ολομέλεια της Βουλής στο Ειδικό Δικαστήριο ο πρώην υπουργός. Η παράβαση καθήκοντος μπορεί να είναι πλημμέλημα και, σε περίπτωση που αποδειχθεί ενοχή, να μην οδηγήσει στη φυλακή τον κατηγορηθέντα. Ωστόσο επιβεβαίωση παράβασης καθήκοντος, και μάλιστα κατ’ εξακολούθηση, πολιτικού προσώπου στο πλαίσιο των καθηκόντων του είναι αρκετή για να επιβεβαιώσει εκτός από ποινική και πολιτική ευθύνη – και αυτό σημαίνει το πολιτικό τέλος του.

Του συγκεκριμένου και, μαζί, όποιων τυχόν έχουν πολιτική σχέση με την υπόθεση, όσο ψηλά και αν βρέθηκαν.

Κακώς, λοιπόν, πανηγυρίζουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Οι γαργαλιστικές λεπτομέρειες της υπόθεσης, όπως θα έρχονται στο φως, είναι αρκετές να διαλύσουν ό,τι απέμεινε από το λεγόμενο αριστερό ηθικό πλεονέκτημα τη διάλυση κάθε εναπομείναντος ίχνους από το περίφημο ηθικό πλεονέκτημα. Και αυτά πριν οδηγηθεί στο ακροατήριο η άλλη μεγάλη υπόθεση της περιόδου των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ: η υπόθεση Novartis. Το κεφάλαιο Παπαγγελόπουλου και οι κατηγορίες για χειραγώγηση και έλεγχο από την πολιτική της δικαστικής εξουσίας.

Ενα νέο Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης εξυφαίνει ο ΣΥΡΙΖΑ για να προσελκύσει νέα πλήθη: κατώτατο μισθό 800 ευρώ και 35ωρο εργασίας την εβδομάδα υποσχέθηκε ο Αλέξης Τσίπρας, για να έρθει η ώρα της δεύτερη φορά Αριστεράς. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, τη δεύτερη φορά πάντα ως φάρσα. (Μου κάνει εντύπωση ότι διαβάζοντας «τους κλασικούς» ορισμένοι άνθρωποι δεν είχαν χρόνο να διαβάσουν το παραμύθι του ψεύτη βοσκού.)

Η μανία με τον Πικάσο

Οι ιστορίες με κλοπές έργων τέχνης ενδιαφέρουν πάντα το κοινό επειδή στην ουσία είναι αστυνομικές πλοκές συνήθως χωρίς αίμα και χωρίς βία. Οι εμπλεκόμενοι κακοποιοί σε αυτές είναι ιδιόρρυθμοι, κοσμοπολίτες, με υψηλό γούστο και ροπή προς την πολυτέλεια – στην πνευματική και αισθητική εκδοχή της αλλά και στον τρόπο ζωής που απορρέει από τα λεφτά, από την κατοχή τους και το επιδεικτικό ξόδεμά τους. Το πλαίσιο τέτοιου τύπου πλοκών το δείχνει υποδειγματικά η σειρά του Netflix, «Loupin».
Τα ελληνικά ΜΜΕ έκαναν προσπάθεια να αποδώσουν ανάλογη ευγενή ιδιορρυθμία και στον έλληνα κλέφτη τριών πινάκων της Εθνικής Πινακοθήκης πριν από εννιά χρόνια. Ο ίδιος, με τη σειρά του, επιδιώκει να γίνει συνείδηση ότι τα κλαπέντα δεν επρόκειτο να τα πουλήσει κι ότι τον ενδιέφερε η προσωπική τέρψη του – να τα έχει στο σπίτι του, να τα απολαμβάνει ιδιωτικώς.
Πριν από σχεδόν τρεις δεκαετίες, είχε κυκλοφορήσει στα ελληνικά το μυθιστόρημα του Ολιβερ Μπανκς «Η μανία με τον Καραβάτζιο» (εκδ. Αγρα), για τη δράση δολοφόνου που λατρεύει τον μεγάλο αιρετικό ιταλό μπαρόκ ζωγράφο της Αναγέννησης. Αν είχε διαβάσει το βιβλίο ο έλληνας «φιλότεχνος» κλέφτης, θα ήξερε ότι πιο δύσκολο κι από το να κλέψεις σήμερα έργο τέχνης είναι να το πουλήσεις.