Παραμύθι

Σήμερα το πρωί χιλιάδες παιδιά σε ολόκληρη την Ελλάδα θα δώσουν εξετάσεις να μπουν σε πρότυπα σχολεία.

Μπράβο στα παιδιά που διαγωνίζονται για το καλύτερο. Μπράβο και στους γονείς τους που τα ωθούν στο καλύτερο.

Δυστυχώς, η προσπάθεια των μεν και των δε αποδοκιμάστηκε (αν δεν υπονομεύτηκε…) από μερικούς συνδικαλιστές εκπαιδευτικούς που κήρυξαν στάση εργασίας με προφανή στόχο να παρεμποδίσουν τις εξετάσεις.

Για τις επιδιώξεις των συνδικαλιστών δεν έχω να πω κάτι. Ας τους κρίνουν τα παιδιά, οι γονείς και η υπόλοιπη κοινωνία.

Εχω να πω όμως για τη δικαιολογία.

Είναι «η πλήρης αντίθεση της ΟΛΜΕ στον θεσμό των Πρότυπων Σχολείων, λόγω του αντιπαιδαγωγικού και βαθιά ταξικού χαρακτήρα τους» (ανακοίνωση ΟΛΜΕ, 25/5).

Ωραίο παραμύθι. Αλλά χωρίς δράκο.

Ερώτηση. Ποιος είναι ο «βαθιά ταξικός χαρακτήρας» σχολείων όπου οι μαθητές δεν μπαίνουν με το εκκαθαριστικό της Εφορίας, ούτε με το Ε9, ούτε με τον μπαμπά τους, αλλά με πανελλήνιες εξετάσεις;

Απάντηση. Τρεις σκασίλες έχουν οι συνδικαλιστές για τον ταξικό χαρακτήρα. Αυτό που τους νοιάζει είναι να συνδιοικούν την εκπαίδευση – όπως συνέβαινε επί των προηγούμενων κυβερνήσεων με τα γνωστά αποτελέσματα.

Σιγά δηλαδή που κλονίστηκε η ταξική συνείδηση του προλεταριάτου!

Ασε που τελικά ούτε η συνδιοίκηση είναι αθώα. Γίνεται στη βάση της ευκολίας και της «ελάχιστης προσπάθειας» – τόσο για τα παιδιά όσο και για τους εκπαιδευτικούς…

Γι’ αυτό οι ρεμπεσκέδες δεν γουστάρουν τα πρότυπα σχολεία, ούτε τα πειραματικά, ούτε τη βάση εισαγωγής, ούτε τα απαιτητικά πανεπιστήμια, ούτε ό,τι ξεφεύγει από το χαμηλότερο δυνατό σημείο.

Υποψιάζομαι ότι τους προσδιορίζει η υφέρπουσα «αριστερή» θεωρία πως η ζωή είναι απλώς μια άσκηση δικαιωμάτων, ένα από το οποία είναι να την περνάμε φίνα.

Και για τους εκπαιδευτικούς δεν έχω να πω κάτι. Μεγάλοι άνθρωποι είναι.

Αλλά ποια πολιτεία αναλαμβάνει την ευθύνη να εκπαιδεύσει τα παιδιά της στη λογική της ήσσονος προσπάθειας και της ατομικής υποτίμησης; Ποια πολιτεία αναλαμβάνει την ευθύνη να ψαλιδίσει τις φιλοδοξίες παιδιών που βάζουν υποψηφιότητα για κάτι καλύτερο;

Και μια και μιλάμε για «ταξικές διαφορές», ποια παιδιά πλήττονται από τους απεργούς συνδικαλιστές; Τα πλουσιόπαιδα που τον Σεπτέμβριο θα πάνε σε ένα καλό ιδιωτικό σχολείο ή τα λιγότερο προνομιούχα παιδιά που δίνουν κατακαλόκαιρα εξετάσεις για ένα πρότυπο δημόσιο;

Διότι όσοι κόπτονται για τις κοινωνικές ανισότητες θα έπρεπε πρώτοι να διεκδικούν την ποιότητα, την απαιτητικότητα και την ανταγωνιστικότητα της δημόσιας εκπαίδευσης.

Αλλά δεν κόπτονται. Παραμύθι πουλάνε.