Οι πιντουρίκιοι μπήκαν σε μουσείο

Το πρόβλημα με το μέλλον στο ποδόσφαιρο είναι ότι μετατρέπεται συνεχώς σε παρόν. Την Κυριακή 20 Ιουνίου η Ιταλία αντιμετώπιζε την Ουαλία στην τελευταία αγωνιστική των ομίλων του Euro.

Ο Ρομπέρτο Μαντσίνι είχε αποφασίσει κάτι μοναδικό στην ιστορία της Σκουάντρα Ατζούρα. Αλλαξε τους οκτώ από τους ένδεκα παίκτες που είχε ξεκινήσει στο προηγούμενο παιχνίδι με την Ελβετία.

Αργότερα στις δηλώσεις του εξηγούσε πως στις δύσκολες στιγμές που θα έρθουν η ομάδα θα πρέπει να έχει βάθος, να μπορούν όλοι οι παίκτες να αισθάνονται πως μπορούν να προσφέρουν, να νιώθουν ακόμα και οι πιο νέοι πως είναι το ίδιο σημαντικοί με τον Κιελίνι.

Εξι ημέρες μετά, η Ιταλία υπό το βάρος του τίτλου του φαβορί, των 30 αγώνων χωρίς ήττα και των 11 συνεχόμενων νικών, παρουσιάστηκε αγνώριστη στο παιχνίδι με την Αυστρία. Μια άσχημη ομάδα, χωρίς εμπνεύσεις, χωρίς ρυθμό, με πολλές αστοχίες.

Ηταν η στιγμή που είχε προβλέψει ο Μαντσίνι. Οι πιο ταλαντούχοι παίκτες του έκαναν στην άκρη για να παίξουν κι αυτοί που είναι το ίδιο σημαντικοί γι’ αυτή την ομάδα. Ο Φεντερίκο Κιέζα αντικατέστησε τον Ντομένικο Μπεράρντι και άνοιξε το σκορ στην παράταση με παλικαρίσιο γκολ. Ο Ματέο Πεσίνα μπήκε στη θέση του Νικολό Μπαρέλα και έβαλε την τελευταία πινελιά στη νίκη επί της Αυστρίας χαρίζοντας την πρόκριση στη Σκουάντρα Ατζούρα για τα προημιτελικά. Ο Ρομπέρτο Μαντσίνι προτίμησε να χτίσει μια ομάδα από ρολίστες παρά ένα θέατρο με μεγάλους πρωταγωνιστές. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο που έχει γίνει πιο αθλητικό, πιο δυνατό και πιο γρήγορο, οι πριμαντόνες είναι ένα ξεπερασμένο είδος. Το άθλημα επέστρεψε στις αρχές του, στην ομαδικότητά του. Κανένας Μέσι δεν μπορεί να νικήσει μόνος του, όπως έκανε κάποτε ο Μαραντόνα. Οι πιντουρίκιοι του ποδοσφαίρου αποτελούν πλέον μουσειακό είδος. Πόσοι το έχουν αντιληφθεί; Δυστυχώς λίγοι, όπως αποδεικνύουν τα δεκάδες εκατομμύρια που δαπανούνται στις μεταγραφές για παίκτες που ξεχώρισαν λόγω των προσπαθειών των συμπαικτών τους.