Ελα Ταραντίνο να μας δεις

Ενας ιερέας ενώπιον συνοδικού δικαστηρίου, αντιμέτωπος με μητροπολίτες. Ανοίγει τον σάκο που κρατάει, βγάζει δύο μπουκάλια με καυστικό υγρό και τους επιτίθεται με το αγίασμα του διαβόλου. Οι μάρτυρες περιγράφουν ότι ο χώρος μύριζε αίμα και καμένα κόκκινα ράσα. Ούτε στον Ταραντίνο τέτοια σκηνή – αυτός θα έκανε τον ιερέα να βγάλει από το ράσο ένα σπαθί, όπως εκείνο που κρατάει η Ούμα Θέρμαν στο «Kill Bill». Ιερέας με βιτριόλι στη Μονή Πετράκη. Οχι απλώς δεν μπορούσες να το φανταστείς, αλλά ακόμα και αν στο περιέγραφαν θα το έβρισκες υπερβολικό. Ομως συνέβη, μπήκε και αυτό στην αλληλουχία απίστευτων γεγονότων.

Πάει καιρός που υποψιάζομαι ότι ζούμε μέσα σε ταινία. Σκηνές της καθημερινότητας το επιβεβαιώνουν. Παρακολουθούμε ακραία πράγματα. Στην κοινή μας ζωή προβάλλονται εικόνες που ήταν αδιανόητες ακόμα και στο πρόσφατο παρελθόν. Για ποιο λόγο συμβαίνουν όλα αυτά;

Με κίνδυνο να φανώ είτε αφελής, είτε υπερβολικός, θα σας πω ότι οι ακρότητες της εποχής αντιστοιχούν στο επικοινωνιακό της περιβάλλον. Ζούμε σε καιρούς που σε εξωθούν στο να κάνεις τραβηγμένα πράγματα. Για να ακουστείς, πρέπει να φωνάξεις ή, πιο σωστά, να ουρλιάξεις. Για να τραβήξεις την προσοχή οφείλεις να φτάσεις εκεί που δεν πήγε ποτέ κανείς, να πατήσεις στη σφαίρα του απίθανου. Και σταδιακά αποδέχεσαι την ακρότητα ως μέτρο. Κερδίζεις την προσοχή μόνο με show. Και ακούγεσαι μόνο αν βγάλεις ντεσιμπέλ που θρυμματίζουν κρύσταλλα. Το έγκλημα, ας πούμε, αποκτά κινηματογραφική αγριότητα. Ο δημόσιος λόγος βαφτίζεται στην υπερβολή, επενδύεται με οξύτητα. Αντίστοιχα και τα κοινωνικά αντανακλαστικά, όπως αποτυπώνονται στα social, συντάσσουν αντιδράσεις με άναρθρα σχόλια. Και αν καταφέρεις να πάρεις μία απόσταση από όλα αυτά, λες ότι τα πράγματα έχουν αγριέψει εκεί έξω. Εχουν ξεφύγει.

Αν τώρα όλα αυτά που σας λέω σας φαίνονται τραβηγμένα από τα μαλλιά, τότε μάλλον γερνάω πριν την ώρα μου. Τι λένε, άλλωστε, οι γέροι; Οτι στο παρελθόν τα πράγματα ήταν καλύτερα και πιο ήσυχα, οι άνθρωποι καλύτεροι, οι γεύσεις πιο αγνές και τα φρούτα έφταναν πάντα φρέσκα στον πάγκο του μανάβη.