Αποχαιρετισμός στη μάσκα μου

Ηρθε η ώρα να μιλήσουμε εσύ κι εγώ. Πόσο καιρό είμαστε μαζί; Πέρασαν πια 15 μήνες. Δεν το περίμενα ότι θα αντέχαμε τόσο αλλά, δεν μπορείς να πεις, σου ήμουν πολύ πιστή.

Πολλοί εκεί έξω δεν ήθελαν να ζουν μαζί σου. Δεν θέλω να το πάρεις στραβά τώρα αυτό που θα σου πω αλλά δεν τους αδικώ πολύ. Πρόσεξε, δεν λέω για εκείνους τους υπερβολικούς, αντιδραστικούς, εκείνους που λένε ότι τις αρρώστιες μας τις στέλνουν επίτηδες, ότι όλα γιάνουν με βότανα και προσευχή κ.λπ. Για τον κανονικό κόσμο λέω, που σε συνδύασε στο μυαλό του με φόβο και κακό. Μην τους παρεξηγείς όλους. Θα ήταν αφύσικο κι ανησυχητικό αν ο άνθρωπος δεν ήθελε την ελευθερία του. Δείξε μεγαλοψυχία γιατί κι ο σκοπός σου εσένα αυτός είναι στην τελική, να μας προστατεύεις για να είμαστε ξέγνοιαστοι. Αυτό κάνεις από πάντα απλώς, να, άλλο είναι οι σχέσεις οι πρόσκαιρες, σε νοσοκομεία, κλινικές και χειρουργεία κι άλλο να γίνεις όλων μας ο μόνιμος δεσμός, μέσα κι έξω, παρέα σε κάθε ανάσα.

Πήρε λίγο καιρό μέχρι να γνωριστούμε η αλήθεια είναι κι εσύ με τρέλανες με τις κυκλοθυμίες σου. Μια ήσουν υφασμάτινη και πολύχρωμη, την άλλη ήσουν αυστηρή και χειρουργική και μετά έγινες άσπρη στιβαρή και μυτερή στη μούρη. Τα χρειάστηκα λίγο μέχρι να σε τιθασεύσω, μέχρι που κατάλαβα ότι, άπαξ και πάω με τα νερά σου, θα ήσουν ό,τι κι εγώ. Κι έτσι πάνω από τη λευκή σου μύτη γινόσουν κόκκινη και Ολυμπιακός, μαύρη σαν τη διάθεσή μου ή μπλε μαρινιέρα για να κομποζάρεις με τα ρούχα μου. Μια χαρά τα βρήκαμε τα δυο μας.

Πρέπει να ομολογήσω ότι στην αρχή είχε την πλάκα του που έκρυβες την αντικοινωνικότητά μου καλύτερα από ό,τι καταφέρνω να την κρύψω μόνη. Μετά, εντάξει, αρχίσαν τα μπερδέματα. Να, ας πούμε, όταν δεν ήξερα αν εκείνος ο ψηλός με κοίταζε γιατί του γυάλισα ή επειδή το μαλλί μου πέταγε (τελικά πέταγε). Για χάρη σου όμως απέκτησα νέες δυνατότητες. Εμαθα να σε στερεώνω με κάθε σχήμα γυαλιών ώστε να μη θαμπώνουν. Να μη μου τρως το κραγιόν μου. Πώς να σε βγάζω, να σε διπλώνω, να σε φυλάω, χωρίς να ακουμπάω την εξωτερική πλευρά σου, με κινήσεις έμπειρου τεχνίτη οριγκάμι. Εμαθα να πίνω καφέ παραχώνοντας το καλαμάκι κάτω από τρεις στρώσεις πανοπλία. Μέχρι και κουλούρι έχω φάει χωρίς να σε βγάλω και μετά, όπως σε έπλενα, τίναζα και τα σουσάμια. Μα το πιο δύσκολο ήταν που έμαθα να χαμογελάω πλατιά με τα μάτια και τα φρύδια. Τώρα θέλω μπότοξ φυσικά, διότι από την υπερπροσπάθεια έχω κάνει μια ρυτίδα έκφρασης σαν την τάφρο στον Εβρο. Χαλάλι σου.

Δεν ήταν και τόσο πια άσχημα όσο κράτησε, μπορούσε να ‘ναι και χειρότερα, στα σίγουρα. Γι’ αυτό και ο χωρισμός μας τώρα δεν είναι ακόμη οριστικός. Το ξεκαθαρίζω για να μην εφησυχάζουμε ούτε εσύ ούτε εγώ. Και πάλι θα περνάμε χρόνο μαζί. Απλώς, να, χρειαζόμαστε να μένουμε και λίγο μόνες μας. Μην απομακρυνθούμε πολύ όμως γιατί, να, παραμονεύει να μου την πέσει και μια μετάλλαξη και δεν είμαστε για καινούργιες γνωριμίες αγάπη μου.